Εθελοντές βοηθούν τους αστροναύτες της NASA να καταγράψουν σεληνιακές λάμψεις. Καθώς οι αστροναύτες του Artemis II της NASA έκαναν άλμα γύρω από τη Σελήνη στις αρχές Απριλίου, παρατήρησαν λάμψεις φωτός που προκλήθηκαν από μετεωρίτες που χτυπούσαν την επιφάνεια της Σελήνης. Ταυτόχρονα, εθελοντές για το χρηματοδοτούμενο από τη NASA έργο Impact Flash σάρωσαν τη Σελήνη με τα δικά τους τηλεσκόπια και έστειλαν τα βίντεό τους σε επιστήμονες για να μοιραστούν αυτά που είδαν από τη Γη.«Ήμασταν απίστευτα ευγνώμονες για τα βίντεο που υπέβαλαν οι άνθρωποι», δήλωσε ο επικεφαλής του έργου Impact Flash, Μπεν Φερνάντο, πλανητικός επιστήμονας στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος. Οι θέσεις και η φωτεινότητα των λάμψεων που παρατηρούνται από διαφορετικά όργανα σε διαφορετικές τοποθεσίες μαζί μπορούν να βοηθήσουν στον προσδιορισμό της φύσης και της προέλευσης των κρουστών, καθώς και των κρατήρων που σχηματίζουν. Οι αστροναύτες του Artemis II έχουν επιστρέψει στη Γη, επομένως οι παρατηρήσεις τους για τη Σελήνη από το διάστημα έχουν σταματήσει προς το παρόν, αλλά η ομάδα Impact Flash μόλις ξεκινά. Χρειάζονται τη συνεχή βοήθειά σας για να σαρώνουν τη Σελήνη για να παρακολουθούν τυχόν λάμψεις. Εάν έχετε πρόσβαση σε ένα τηλεσκόπιο διαμέτρου τεσσάρων ιντσών ή μεγαλύτερου με δυνατότητες βίντεο, οι παρατηρήσεις σας μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όσο περισσότερες παρατηρήσεις υποβάλλετε, τόσο καλύτερα θα είναι σε θέση η ομάδα να περιορίσει τον τρέχοντα ρυθμό πρόσκρουσης στη Σελήνη και τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Οδηγίες για τη δημιουργία και την ανάρτηση των παρατηρήσεών σας μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του Impact Flash .Στο μέλλον, η ομάδα του έργου σχεδιάζει επίσης να χρησιμοποιήσει τις παρατηρήσεις σας από τις λάμψεις πρόσκρουσης για να μελετήσει τους τρόμους στη Σελήνη, παρόμοιους με τους σεισμούς. Ονομάζονται «σεισμοί σελήνης» και μας βοηθούν να καταλάβουμε τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης.«Σχεδιάζουμε να στείλουμε σεισμογράφους στη Σελήνη για να μετρήσουμε πώς τρέμει το έδαφος», είπε ο Φερνάντο. «Οι μετρήσεις σας για τις λάμψεις πρόσκρουσης θα μας βοηθήσουν να υπολογίσουμε τις πηγές των σεισμών που ανιχνεύουμε. Αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς μοιάζει το εσωτερικό της Σελήνης».Για τη συλλογή δεδομένων κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II, οι ερευνητές του Impact Flash συνεργάστηκαν με αρκετές άλλες ομάδες ερασιτεχνών αστρονόμων, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων Kilo-nova Catchers, Exoplanet Watch, UNITE (Unistellar Network Investigating TESS Exoplanets) και Night Sky Network, καθώς και του έργου Lunar Impact Flashes, με έδρα το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Ιταλίας (IMATI-CNR). Ευχαριστούμε όλους όσους υπέβαλαν δεδομένα. Πάρτε το τηλεσκόπιό σας και ξεκινήστε με το Impact Flash: https://www.geodes.umd.edu/impactflash Η ομάδα Impact Flash αναγνωρίζει την εργασία που επιτέλεσε το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Τεχνολογιών Πληροφορικής-Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας (IMATI-CNR)/Ιταλία (EM Alessi, MT Artesi) για τη δημιουργία της ιστοσελίδας και τους A. Cook (Πανεπιστήμιο Aberystwyth, Ηνωμένο Βασίλειο) και D. Koschny (Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Γερμανία) για την επιμέλεια των δεδομένων. Η ομάδα IMATI-CNR λαμβάνει χρηματοδότηση από την Ιταλική Διαστημική Υπηρεσία, η οποία αντιστοιχεί στην αποστολή Lunar Meteoroid Impacts Observer της ESA (Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία). https://science.nasa.gov/get-involved/citizen-science/volunteers-help-nasa-astronauts-record-lunar-flashes/ Ο εθελοντής του Impact Flash, Γιεργκ Τόμτσακ, έστειλε αυτήν την εικόνα της Σελήνης που τράβηξε κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II της NASA, καθώς και μια φωτογραφία του τηλεσκοπίου του. Η φωτεινή κουκκίδα στον πορτοκαλί κύκλο δείχνει έναν υποψήφιο για κρουστική λάμψη.

Η Goldman Sachs προειδοποιεί: Το μέλλον της ΑΙ δεν είναι τα Chatbots, αλλά κάτι πολύ πιο ισχυρό. Γιατί η κατανόηση του κόσμου είναι το νέο «ιερό δισκοπότηρο» της τεχνολογίας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, όπως τη γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, έμαθε να γράφει, να μεταφράζει, να προγραμματίζει και να συνομιλεί με εντυπωσιακή ευχέρεια. Όμως το επόμενο όριό της δεν βρίσκεται απαραίτητα σε ακόμη μεγαλύτερα γλωσσικά μοντέλα. Βρίσκεται, σύμφωνα με ανάλυση του Goldman Sachs Global Institute, σε κάτι βαθύτερο: σε μοντέλα που δεν περιορίζονται στην αναγνώριση προτύπων, αλλά επιχειρούν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ο κόσμος.Τα λεγόμενα «μοντέλα κατανόησης του κόσμου» λειτουργούν σαν εσωτερικοί προσομοιωτές. Επιτρέπουν σε ένα σύστημα να θέτει διαρκώς το ερώτημα: «Αν κάνω αυτό, τι θα συμβεί μετά;». Πρόκειται για μια ικανότητα που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτονόητα, όταν φαντάζονται ένα ποτήρι να πέφτει πριν πέσει ή όταν προβλέπουν την εξέλιξη μιας δύσκολης συζήτησης πριν επιλέξουν τις λέξεις τους. Από την απάντηση στην επίγνωση των συνεπειών Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα παραμένουν μετασχηματιστικά. Είναι εξαιρετικά στην επεξεργασία κειμένου και στην ολοκλήρωση προτύπων. Μπορούν, για παράδειγμα, να εξάγουν όρους από δανειακές συμβάσεις ή να συντάξουν σημείωμα για επενδυτική επιτροπή. Ωστόσο στερούνται, όπως επισημαίνεται στην ανάλυση, μιας εσωτερικής αίσθησης του κόσμου που περιγράφουν.Αυτός ο περιορισμός γίνεται κρίσιμος όταν η ΤΝ καλείται να κινηθεί πέρα από το κείμενο: να ελέγξει ρομπότ, να διαχειριστεί εφοδιαστικές αλυσίδες ή να συντονίσει σύνθετες επιχειρησιακές αποφάσεις. Εκεί η πρόβλεψη της επόμενης λέξης δεν αρκεί. Χρειάζεται κατανόηση περιορισμών, αιτιότητας και συνεπειών. Οι δύο κόσμοι που μαθαίνει η ΤΝ Η Goldman Sachs διακρίνει δύο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τον φυσικό κόσμο: βαρύτητα, τριβή, θερμότητα, κίνηση, υλικά. Σε αυτό το πεδίο, τα μοντέλα επιτρέπουν σε ρομπότ και αυτόνομα συστήματα να «εξασκούνται» μέσα σε προσομοιώσεις πριν δράσουν στην πραγματικότητα. Ένα ρομπότ μπορεί να μάθει να περπατά, να πιάνει αντικείμενα ή να ισορροπεί αποτυγχάνοντας χιλιάδες φορές σε ένα ψηφιακό περιβάλλον, όπου η αποτυχία δεν έχει κόστος.Η δεύτερη αφορά τον κοινωνικό ή εικονικό κόσμο: ανθρώπους, θεσμούς, αγορές, κίνητρα, κανόνες και ισχύ. Εδώ, η ΤΝ δεν προσομοιώνει τη φυσική, αλλά τη συμπεριφορά. Ψηφιακοί πράκτορες με στόχους, μνήμη και περιορισμούς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, επιτρέποντας σε επιχειρήσεις και κυβερνήσεις να δοκιμάζουν σενάρια πριν λάβουν αποφάσεις. Ένα νέο λειτουργικό σύστημα για αποφάσεις Η αξία αυτών των μοντέλων δεν είναι ότι προβλέπουν ένα και μοναδικό μέλλον. Είναι ότι αποκαλύπτουν πιθανά μέλλοντα. Δείχνουν πώς μπορεί να εξελιχθεί μια κρίση, πώς διαχέεται ένα πολιτικό σοκ στις αγορές, πώς αντιδρούν ανταγωνιστές, διοικητικά συμβούλια ή κοινωνικές ομάδες υπό πίεση.Με αυτή την έννοια, τα μοντέλα κατανόησης του κόσμου λειτουργούν ως ένα νέο λειτουργικό σύστημα για τη λήψη αποφάσεων. Δεν προσφέρουν απλώς ταχύτερες απαντήσεις. Προσφέρουν καλύτερη προετοιμασία. Το κόστος και η επόμενη επενδυτική φάση Η μετάβαση αυτή, βεβαίως, δεν είναι φθηνή. Οι προσομοιώσεις υψηλής πιστότητας, οι πολυπρακτορικές αλληλεπιδράσεις και ο συνεχής σχεδιασμός απαιτούν μεγάλη υπολογιστική ισχύ. Ωστόσο, η Goldman Sachs υπογραμμίζει ότι το κόστος δεν είναι το μόνο μέτρο. Σε πεδία όπου τα λάθη είναι ακριβά και η πρόβλεψη δίνει στρατηγικό πλεονέκτημα, η αξία της προσομοίωσης μπορεί να ξεπεράσει τον υπολογιστικό της λογαριασμό.Οι επενδύσεις στα μοντέλα κατανόησης του κόσμου πιθανότατα θα παραμείνουν βραχυπρόθεσμα μικρό μέρος της συνολικής δαπάνης για την ΤΝ. Όμως η κατεύθυνση είναι σαφής: καθώς οι εφαρμογές επεκτείνονται στη ρομποτική, στα αυτόνομα συστήματα, στη στρατηγική και στις υποδομές, οι ανάγκες σε υπολογιστική ισχύ, ενέργεια και εξειδικευμένα συστήματα ενδέχεται να ξεπεράσουν τις σημερινές προβλέψεις. Το επόμενο όριο Για μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της, η Τεχνητή Νοημοσύνη αντιμετωπιζόταν ως μηχανή παραγωγής απαντήσεων. Τα μοντέλα κατανόησης του κόσμου δείχνουν προς κάτι πιο φιλόδοξο: μηχανές που αντιλαμβάνονται πλαίσιο, περιορισμούς και συνέπειες.Αν τα γλωσσικά μοντέλα έδωσαν στην ΤΝ ευχέρεια, τα world models φιλοδοξούν να της δώσουν επίγνωση. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί η πραγματική αλλαγή παραδείγματος: όχι απλώς μεγαλύτερα μοντέλα, αλλά βαθύτερα συστήματα, ικανά να συλλογίζονται μέσα σε κόσμους και όχι απλώς να τους περιγράφουν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103040/i-goldman-sachs-proeidopoiei-to-mellon-tis-ai-den-einai-ta-chatbots-alla-kati-poly-pio-ischyro/

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν τον κόσμο των φυτοφάγων ζώων πριν τους δεινοσαύρους. Νέα δεδομένα για την εξέλιξη και ταξινόμηση των αρχέγονων φυτοφάγων ειδών. Ομάδα παλαιοντολόγων στη Βραζιλία εντόπισε ένα νέο είδος (και γένος) ρυγχοσαύρου, μιας εξαφανισμένης ομάδας φυτοφάγων ερπετών, ανακάλυψη που φωτίζει το οικοσύστημα των φυτοφάγων ζώων πριν την εμφάνιση των δεινοσαύρων.Οι ρυγχόσαυροι ήταν τετράποδα ερπετά με βαρελοειδές σώμα και ράμφη που έμοιαζαν με εκείνα των παπαγάλων. Οι ερευνητές μελέτησαν ένα μερικό κρανίο και κάτω γνάθους που βρέθηκαν σε πετρώματα της Τριασικής περιόδου. Το είδος ονομάστηκε Isodapedon varzealis και φαίνεται να αντιπροσωπεύει έναν ξεχωριστό κλάδο μέσα σε μια ομάδα που παλαιότερα θεωρούνταν λιγότερο ποικιλόμορφη.Οι ρυγχοσαύροι ήταν από τα πιο άφθονα φυτοφάγα της εποχής τους εξαπλωμένοι σε μεγάλο μέρος της υπερηπείρου Παγγαίας και σε ορισμένες περιοχές αποτελούσαν τη μεγάλη πλειονότητα των απολιθωμένων σπονδυλωτών. Η εξειδικευμένη ανατομική δομή σίτισης τους που περιλάμβανε ένα χωρίς δόντια ράμφος και σειρές από δόντια για άλεσμα τους επέτρεπε να επεξεργάζονται σκληρή βλάστηση και να κυριαρχούν στα χερσαία οικοσυστήματα.«Οι ρυγχόσαυροι μια πρώιμα αποκλίνουσα ομάδα μέσα στα Αρχοσαυρόμορφα ζώα αντιπροσωπεύονται από αρκετά είδη που κατανέμονται κυρίως στη Μέση και Ύστερη Τριασική περίοδο αν και η προέλευσή τους ανάγεται στην Πρώιμη Τριασική. Οι ρυγχοσαύροι εξαπλώθηκαν σχεδόν σε ολόκληρη την Παγγαία και το απολιθωμένο αρχείο τους εκτείνεται σε πολλές σημερινές περιοχές, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ζιμπάμπουε, η Τανζανία, η Νότια Αφρική, η Μαδαγασκάρη, η Ινδία, η Αγγλία και η Σκωτία. Μέχρι την Ύστερη Τριασική περίοδο, οι ρυγχοσαύροι είχαν σχεδόν παγκόσμια εξάπλωση, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτογενείς καταναλωτές στα χερσαία οικοσυστήματα. Λόγω της αφθονίας τους ιδιαίτερα σε σχηματισμούς της Ύστερης Τριασικής, οι ρυγχοσαύροι αποτελούν επίσης σημαντικούς βιοστρωματογραφικούς δείκτες, φτάνοντας να αποτελούν έως και το 90% των απολιθωμένων σπονδυλωτών σε ορισμένες θέσεις» αναφέρει η παλαιοντολόγος Τζέουνγκ Χε Σιφελμπέιν του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Σάντα Μαρία. Η ανακάλυψη Το ολότυπο δείγμα του Isodapedon varzealis ανακαλύφθηκε στη θέση Várzea do Agudo στην πολιτεία Rio Grande do Sul της Βραζιλίας. Το απολίθωμα χρονολογείται περίπου πριν από 230 εκατομμύρια χρόνια, στην Καρνιανή εποχή της Τριασικής περιόδου. Η άνω γνάθος του Isodapedon varzealis παρουσιάζει συμμετρικές περιοχές με δόντια, ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό μεταξύ των συγγενών του, καθώς και μια μοναδική διαμόρφωση της κάτω γνάθου που υποδηλώνει διαφορετικό τρόπο διατροφής σε σχέση με άλλους γνωστούς ρυγχοσαύρους.Μια φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το είδος βρίσκεται εκτός των ήδη γνωστών νοτιοαμερικανικών μελών της υποομάδας του γνωστής ως hyperodapedontine. Τα ευρήματα αμφισβητούν την παραδοσιακή ταξινόμηση αυτών των ερπετών και υποστηρίζουν έναν πιο περιορισμένο ορισμό του γνωστού γένους Hyperodapedon περιορίζοντάς το στο αρχικό του είδος τύπο.Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν επίσης μια ευρύτερη και πιο σύνθετη εξελικτική ακτινοβολία των ρυγχοσαύρων από ό,τι θεωρούνταν μέχρι τώρα. Στενά συγγενικές μορφές φαίνεται να εξαπλώθηκαν ευρέως στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα, το νότιο τμήμα της Παγγαίας, διατηρώντας σχετικά συντηρητικά μορφολογικά χαρακτηριστικά.«Ο μοναδικός συνδυασμός κρανιογναθικών χαρακτηριστικών του Isodapedon varzealis συμπεριλαμβανομένων των συμμετρικών περιοχών δοντιών στην άνω γνάθο και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάτω γνάθου το διαφοροποιεί από σύγχρονα είδη όπως τα Macrocephalosaurus mariensis και Hyperodapedon sp» ανέφεραν οι ερευνητές.«Αυτές οι διαφορές πιθανότατα αντικατοπτρίζουν διαφορετικές οικολογικές στρατηγικές μέσα σε μια ποικιλόμορφη ομάδα φυτοφάγων, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει καταμερισμό οικολογικών θέσεων σε μια περίοδο έντονων περιβαλλοντικών και φυτικών αλλαγών που σχετίζονται με το Καρνιανό Πλουβιακό Επεισόδιο. Επιπλέον, οι συγγένειές του με πρώιμα αποκλίνουσες μορφές υπεροδαπεδοντίνων από την Αργεντινή και πιθανώς τη Ζιμπάμπουε υποδηλώνουν μια ευρεία, μορφολογικά συντηρητική εξάπλωση στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα αναδεικνύοντας οικολογική σταθερότητα πριν από την εμφάνιση πιο εξελιγμένων και γεωγραφικά περιορισμένων γενεαλογικών γραμμών». Καλλιτεχνική απεικόνιση των πανάρχαιων φυτοφάγων ζώων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103103/nea-eyrimata-apokalyptoyn-ton-kosmo-ton-fytofagon-zoon-prin-toys-deinosayroys/

Γιγάντιος εξωπλανήτης με σύννεφα πάγου πονοκεφαλιάζει τους αστρονόμους. Η ανακάλυψη ανοίγει νέους δρόμους στην μελέτη άλλων κόσμων στο Σύμπαν. Αστρονόμοι χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb εντόπισαν σύννεφα πάγου νερού στην ατμόσφαιρα του εξωπλανήτη Epsilon Indi Ab ανακάλυψη που αμφισβητεί τα υπάρχοντα μοντέλα για τις ατμόσφαιρες γιγάντιων πλανητών.Ο πλανήτης που ανήκει στην κατηγορία του «υπερ-Δία» περιφέρεται γύρω από το άστρο Epsilon Indi A σε απόσταση περίπου 12 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό Ινδός. Το άστρο είναι ελαφρώς μικρότερο και ψυχρότερο από τον Ήλιο και η ηλικία του εκτιμάται μεταξύ 3,7 και 5,7 δισεκατομμυρίων ετώνΟ Epsilon Indi Ab έχει μάζα περίπου 7,6 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία αλλά παρόμοια διάμετρο με τον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Παρά το ότι έχει μεγαλύτερη μάζα είναι σχετικά «ζεστός» για τέτοιον πλανήτη επειδή διατηρεί θερμότητα από τον σχηματισμό του. Η θερμοκρασία επιφανείας υπολογίζεται από -70 ως +20 βαθμούς Κελσίου. Με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών αναμένεται να ψυχρανθεί ακόμη περισσότερο. Το απρόσμενο εύρημα Οι επιστήμονες περίμεναν ότι η ατμόσφαιρα του πλανήτη θα ήταν γεμάτη αμμωνία σε αέρια μορφή και πιθανώς σύννεφα αμμωνίας όπως στον Δία. Ωστόσο, τα δεδομένα έδειξαν λιγότερη αμμωνία από την αναμενόμενη. Η καλύτερη εξήγηση είναι η ύπαρξη παχιών αλλά ανομοιόμορφων νεφών πάγου νερού. Αυτά μοιάζουν με τα υψηλά, λεπτά νέφη τύπου cirrus (θύσανοι) στη Γη που βρίσκονται σε μεγάλα ύψη.Η ανακάλυψη δείχνει ότι οι ατμόσφαιρες των γιγάντιων πλανητών είναι πιο πολύπλοκες από όσο πιστεύαμε και τα υπάρχοντα μοντέλα χρειάζονται αναθεώρηση. Επίσης μπορούμε πλέον να «δούμε» λεπτομέρειες όπως σύννεφα σε μακρινούς κόσμους. Όπως τονίζουν οι επιστήμονες αυτό που παλιότερα ήταν αδύνατο να παρατηρηθεί τώρα γίνεται εφικτό ανοίγοντας το δρόμο για βαθύτερη κατανόηση εξωπλανητών και των ατμοσφαιρών τους. Καλλιτεχνική απεικόνιση του εξωπλανήτη με τα νέφη πάγου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103013/gigantios-exoplanitis-me-synnefa-pagoy-ponokefaliazei-toys-astronomoys/

Μπορούμε να αντιστρέψουμε την ροή του χρόνου; Αναδιαμορφώνοντας το κβαντικό βέλος του χρόνου Eρευνητές υποστηρίζουν ότι βρήκαν έναν τρόπο «να αναστρέψουν τον χρόνο ώστε να ρέει προς τα πίσω» σε ένα κβαντικό σύστημα, σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του περιοδικού Scientific American.Το βέλος του χρόνου κινείται μόνο προς τα εμπρός. Όμως, μια νέα έρευνα βρήκε έναν τρόπο με τον οποίο αυτό το βέλος θα μπορούσε να αντιστραφεί σε ένα κβαντικό σύστημα, αναστρέφοντας την πορεία των γεγονότων σαν να έρεε ο χρόνος προς τα πίσω.Τα ευρήματα είναι προς το παρόν θεωρητικά, αλλά θα μπορούσαν να ελεγχθούν πειραματικά, λέει ο Luis Pedro García-Pintos, φυσικός στο Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos και κύριος συγγραφέας της νέας εργασίας (Reshaping the Quantum Arrow of Time), η οποία δημοσιεύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου στο περιοδικό Physical Review X.«H αντιστροφή του χρόνου» σε κβαντικό επίπεδο θα μπορούσε να ανακόψει την απώλεια πληροφοριών που δυσχεραίνει τη λειτουργία των κβαντικών υπολογιστών. Κι αυτό θα αποτελούσε άμεσα ένα απίστευτο πλεονέκτημα όσον αφορά την ανάπτυξη αυτών των κβαντικών τεχνολογιών.Η ιδέα της αντιστροφής του χρόνου δεν είναι καινούργια. Τον 19ο αιώνα, ο φυσικός James Clerk Maxwell επινόησε ένα νοητικό πείραμα για την παραβίαση του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής, ο οποίος ορίζει ότι η συνολική εντροπία ενός συστήματος (ένα μέτρο της αταξίας του) δεν μπορεί να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, η θερμότητα ρέει πάντα από ένα θερμότερο προς ένα ψυχρότερο αντικείμενο, γεγονός που με τη σειρά του αυξάνει την εντροπία του ψυχρότερου αντικειμένου. Όποιος έχει φτιάξει μια κούπα ζεστή σοκολάτα για να ζεστάνει τα χέρια του μια χιονισμένη μέρα, μπορεί να επιβεβαιώσει αυτόν τον νόμο. Όμως, καθαρά λόγω τυχαιότητας, θα υπάρχουν πάντα κάποια αργά κινούμενα μόρια στο θερμό αντικείμενο και κάποια γρήγορα κινούμενα μόρια στο ψυχρό αντικείμενο. Αυτό σημαίνει ότι μια εξωτερική οντότητα, γνωστή ως ο Δαίμονας του Maxwell, θα μπορούσε θεωρητικά να κατευθύνει επιλεκτικά αυτά τα μόρια από το ένα αντικείμενο στο άλλο, επιστρέφοντας τα ταχύτερα κινούμενα μόρια στο θερμό αντικείμενο και τα πιο αργά στο ψυχρό. Έτσι, το θερμό αντικείμενο θα γινόταν θερμότερο και το ψυχρό, ψυχρότερο. Σε έναν παρατηρητή, θα φαινόταν σαν η φυσιολογική ροή των πραγμάτων να λειτουργεί αντίστροφα: η κούπα με τη ζεστή σοκολάτα θα απορροφούσε την «ζεστασιά» από τα χέρια σας.Προφανώς, δεν υπάρχει κάποιος μικρός δαίμονας εκεί έξω που να παίζει με τις κούπες και τη ζεστή σοκολάτα. Αλλά στα μικροσκοπικά κβαντικά συστήματα, υπάρχει ένα στοιχείο εξωτερικού ελέγχου. Τα κβαντικά συστήματα περιλαμβάνουν όλα τα μικροσκοπικά σωματίδια, όπως άτομα και ηλεκτρόνια, που συμπεριφέρονται σύμφωνα με τους κανόνες της κβαντομηχανικής. Με βάση αυτούς τους κανόνες, η μέτρηση ενός κβαντικού συστήματος το μεταβάλλει: Πριν από μια παρατήρηση, ένα σύστημα μπορεί να βρίσκεται σε πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα, μια έννοια που ονομάζεται υπέρθεση. Με άλλα λόγια, το σπιν, η ορμή και άλλες ιδιότητες ενός σωματιδίου δεν είναι ακόμη αυστηρά καθορισμένες. Όμως, η διαδικασία της μέτρησης προκαλεί την κατάρρευση αυτής της υπέρθεσης, δίνοντας ένα και μοναδικό οριστικό αποτέλεσμα.Χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις σε υπολογιστή, ο García-Pintos και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι, γνωρίζοντας την αρχική κατάσταση ενός κβαντικού συστήματος και το αποτέλεσμα μετά την πραγματοποίηση μιας μέτρησης, μπορούσαν να αντιστρέψουν το βέλος του χρόνου. Ως δικό τους εξωτερικό ελεγκτή, οι ερευνητές κατασκεύασαν μια ακολουθία πεδίων και παλμών προκειμένου να επαναφέρουν ακαριαία το εικονικό σύστημα πίσω στο σημείο από όπου ξεκίνησε και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να το ωθήσουν προς το αντίθετο αποτέλεσμα.Αυτή η ακολουθία ελέγχου, η οποία καθορίζει τη Χαμιλτονιανή του συστήματος, λειτουργεί σαν τον δαίμονα του Maxwell, μετατρέποντας μια υποτιθέμενα μη αναστρέψιμη ακολουθία γεγονότων από ευθεία σε αντίστροφη (από εμπρός προς τα πίσω). «Προσομοιώνουμε ένα σύμπαν όπου τα γεγονότα ρέουν προς τα πίσω στον χρόνο», αναφέρει ο García-Pintos.Αυτοί οι έλεγχοι της Χαμιλτονιανής θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία μιας μηχανής συνεχούς μέτρησης. Η ενέργεια που εισάγεται σε ένα κβαντικό σύστημα μέσω της μέτρησης θα μπορούσε να ανακτηθεί άμεσα μέσω της εφαρμοζόμενης Χαμιλτονιανής και να αποθηκευτεί σε μια μπαταρία για να τροφοδοτήσει άλλες διεργασίες, λέει ο García-Pintos.Μια άλλη εφαρμογή θα μπορούσε να είναι η αντιστροφή της κβαντικής απο-συμφώνησης, του φαινομένου κατά το οποίο ένα κβαντικό σύστημα χάνει την ιδιαίτερη κβαντική του συμπεριφορά και μετατρέπεται σε ένα κλασικό σύστημα λόγω αλληλεπιδράσεων με το εξωτερικό περιβάλλον. Η απο-συμφώνηση αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την κβαντική υπολογιστική, προσθέτει ο Rocco, επομένως ένα βήμα προς την κατεύθυνση της αναστρεψιμότητάς της θα ήταν τεράστιας σημασίας.Ωστόσο, υπάρχουν προκλήσεις μπροστά μας, επισημαίνει ο Kater Murch, πειραματικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Η ακριβής εφαρμογή αυτών των Χαμιλτονιανών δυναμικών στην πράξη θα απαιτούσε τέλειες μετρήσεις χωρίς απώλεια πληροφοριών, λέει ο Murch, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. Όμως, η τέλεια μέτρηση δεν είναι εφικτή. Επί του παρόντος, οι ερευνητές μετρούν τις ιδιότητες των κβαντικών συστημάτων ακτινοβολώντας τα είτε με οπτικό φως είτε με μικροκύματα, και στη συνέχεια συλλέγουν αυτό το φως για να δουν πώς μετατοπίζονται τα χαρακτηριστικά του. Αλλά η αποδοτικότητα με την οποία συλλέγουν αυτό το επιστρεφόμενο φως για να καταγράψουν τις αλλαγές του συστήματος είναι μόνο περίπου 50%, τονίζει, πράγμα που σημαίνει ότι ορισμένες λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς. «Από τη στιγμή που χάνουμε ένα μέρος του σήματος της μέτρησης, χάνουμε και την ακριβή εικόνα του τι κάνει το κβαντικό σύστημα», εξηγεί. Αυτό σημαίνει ότι προτού οι ερευνητές μπορέσουν να διαμορφώσουν με ακρίβεια την τέλεια Χαμιλτονιανή για να αντιστρέψουν τον χρόνο σε πραγματικά κβαντικά συστήματα, θα πρέπει πρώτα να γίνουν καλύτεροι στο πώς τα μετρούν.Κάπως έτσι περιγράφεται η αντιστροφή του χρόνου στο άρθρο με τίτλο «What if time were reversed? Physicists show how time could flow backward on a quantum scale» στο περιοδικό scientificamerican.Τελικά, μπορούν οι φυσικοί να αναστρέψουν τη ροή του χρόνου – έστω και μέσα σε έναν κβαντικό υπολογιστή; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Αυτό που πραγματικά αναστρέφουν είναι η κβαντική κατάσταση του συστήματος, αναγκάζοντάς το να επιστρέψει σε μια διαμόρφωση που είχε στο παρελθόν. Η φυσική διαδικασία αντιστρέφεται, όχι ο χρόνος. https://physicsgg.me/2026/04/27/μπορούμε-να-αντιστρέψουμε-την-ροή-του/