Το πλήρωμα του σταθμού καθαρίζει και χαλαρώνει μετά από έναν μήνα γεμάτο διαστημικούς περιπάτους. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 75 έρχονται μετά από μια πολυάσχολη περίοδο κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν τέσσερις διαστημικοί περίπατοι σε ένα μήνα έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Το τροχιακό σεπτέτο καθάρισε τις διαστημικές στολές, πραγματοποίησε επιχειρήσεις φορτίου και χαλάρωσε καθ' όλη τη διάρκεια της Τετάρτης.Οι αστροναύτες Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και Jessica Meir της NASA ολοκλήρωσαν τον τελευταίο από τους τέσσερις διαστημικούς περιπάτους σε διάστημα ενός μήνα την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου . Οι Adenot και Meir αφιέρωσαν έξι ώρες και 49 λεπτά εγκαθιστώντας ένα βοήθημα πλοήγησης διαστημικού σκάφους, ελέγχοντας το εξωτερικό του σταθμού για μικροοργανισμούς και προετοιμάζοντας έναν ανιχνευτή κοσμικών σωματιδίων για μελλοντικές αναβαθμίσεις. Το δίδυμο πέρασε την Τετάρτη κυρίως χαλαρώνοντας, αφιερώνοντας χρόνο για άσκηση και συμμετέχοντας στους μηχανικούς πτήσης της NASA, Anil Menon και Jack Hathaway, για μια συνάντηση μετά τον διαστημικό περίπατο με τους ελεγκτές αποστολής στο έδαφος.Ο Μένον εργάστηκε όλη την Τετάρτη ξαναγεμίζοντας τις δεξαμενές των διαστημικών στολών με νερό, φωτογραφίζοντας τα γάντια της στολής για επιθεώρηση και μεταδίδοντας βίντεο που καταγράφηκαν από κάμερες που ήταν προσαρτημένες στα κράνη των διαστημικών περιπατητών. Επίσης, μετέφερε φορτίο μέσα και έξω από το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL που είναι αγκυροβολημένο στη μονάδα Unity από τις 13 Απριλίου . Ο Χάθαγουεϊ άλλαξε τροχιακά υδραυλικά εξαρτήματα στη μονάδα Tranquility και απεγκατέστησε εξοπλισμό από ένα θερμοκοιτίδα έρευνας . Το δίδυμο πέρασε επίσης ένα μέρος της Τετάρτης χαλαρώνοντας μετά την ολοήμερη υποστήριξή τους στις δραστηριότητες διαστημικών περιπατητών της Τρίτης.Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, πραγματοποιήθηκαν τρεις διαστημικοί περίπατοι, με τον πρώτο να πραγματοποιείται στις 6 Αυγούστου , όταν οι Meir και Menon εγκατέστησαν ένα κιτ τροποποίησης στη δεξιά δοκό του σταθμού, προετοιμάζοντάς τον για μια μελλοντική εγκατάσταση ηλιακής συστοιχίας. Στους επόμενους δύο διαστημικούς περιπάτους, οι Menon και Adenot αποσύνδεσαν μια ελαττωματική κεραία διαστήματος-εδάφους από το τμήμα δοκού Z1 στις 18 Αυγούστου και στη συνέχεια εγκατέστησαν μια εφεδρική κεραία στο Z1 στις 25 Αυγούστου .Οι τρεις κοσμοναύτες του σταθμού από τη Roscosmos παρέμειναν απασχολημένοι καθ' όλη τη διάρκεια της Τετάρτης με μια ποικιλία ερευνητικών, φορτωτικών και επιθεωρητικών καθηκόντων. Ο μηχανικός πτήσης Andrey Fedyaev απενεργοποίησε μια κάμερα που φωτογράφιζε αυτόματα τις πυρκαγιές στη Γη σε πολλαπλά μήκη κύματος κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Στη συνέχεια, φωτογράφισε την κατάσταση των φωτιστικών στη μονάδα Zarya για ανάλυση. Ο μηχανικός πτήσης Pyotr Dubrov συσκεύασε αντικείμενα για απόρριψη μέσα στο πλοίο ανεφοδιασμού Progress 94 και στη συνέχεια φωτογράφισε την κατάσταση των παραθύρων μέσα στις μονάδες Zvezda και Nauka . Η μηχανικός πτήσης Anna Kikina έλεγξε τη λειτουργία του επιστημονικού εξοπλισμού, ανέπτυξε εξοπλισμό παρακολούθησης διοξειδίου του άνθρακα και στη συνέχεια καθάρισε τα συστήματα εξαερισμού της Roscosmos.Η αποστολή SpaceX Crew-13 της NASA έχει πλέον ως στόχο να εκτοξευθεί το νωρίτερο στα τέλη Σεπτεμβρίου προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μια νέα ημερομηνία-στόχος για την εκτόξευση θα ανακοινωθεί μόλις επιβεβαιωθεί. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/09/02/station-crew-cleans-up-relaxes-after-busy-month-of-spacewalks/ Η διοικητής της Αποστολής 75, Τζέσικα Μέιρ, της NASA, οδηγεί τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου για πλοήγηση και επιστημονική συντήρηση έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την 1η Σεπτεμβρίου 2026.

Η σκηνή της Superbubble Spies του Hubble της NASA. Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει μια εκτεταμένη κοσμική θέα στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, ή LMC, τον μεγαλύτερο από τους μικρούς γαλαξίες που περιστρέφονται γύρω από τον Γαλαξία μας. Σε απόσταση μόλις 160.000 ετών φωτός, το LMC προσφέρει μια προσεκτική ματιά σε εξαιρετικά ενεργές θέσεις γέννησης αστεριών όπως αυτή σε αυτήν την εικόνα. Αυτό το φωτογενές νεφέλωμα, που ονομάζεται LHA 120-N44, ή N44, βρίσκεται στον αστερισμό Dorado.Το N44 κυριαρχείται από δύο χαρακτηριστικά: ένα τεράστιο κεντρικό κενό και ένα κέλυφος πυκνού, σκονισμένου αερίου. Το κεντρικό κενό είναι μια «υπερφυσαλίδα» που εκτείνεται σε διάμετρο περίπου 210 επί 140 έτη φωτός. Τα λαμπερά αστέρια στο κέντρο του κενού είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία του. Μέσω των ισχυρών αστρικών ανέμων και των εκρηκτικών σουπερνόβα, αυτά τα αστέρια απέβαλαν μεγάλο μέρος του αερίου από το οποίο γεννήθηκαν.Όταν τα αστέρια του κεντρικού αστρικού σμήνους του N44 παρέσυραν αυτό το αέριο, το αποβληθέν αέριο συμπιέστηκε και σχημάτισε ένα κέλυφος γύρω από την υπερφυσαλίδα. Νέα αστέρια σχηματίζονται σε αυτό το συμπιεσμένο αέριο κέλυφος, καθιστώντας το N44 έναν ενδιαφέροντα στόχο για τους αστρονόμους που χρησιμοποιούν το νεφέλωμα για να μελετήσουν πώς σχηματίζονται τα αστέρια σε αυτό το περιβάλλον. Στόχος τους είναι να κατανοήσουν πόσο χρόνο χρειάζεται από την κατάρρευση των ψυχρών νεφών αερίου σε πυκνούς κόμβους μέχρι τη στιγμή που η πυρηνική σύντηξη πυροδοτείται στην καρδιά ενός νεογέννητου αστέρα.Τα δεδομένα σε αυτήν την εικόνα προέρχονται από ένα πρόγραμμα παρατήρησης ( #14689 ; PI: Gouliermis) που χρησιμοποίησε το Hubble για να ερευνήσει το N44 και να κάνει μια απογραφή των αστεριών του, καταγράφοντας σχεδόν μισό εκατομμύριο αστέρια μέσα στο σμήνος, καθώς και παρείσακτους αστέρες που παρασύρονται μπροστά του. Από τα αστέρια που ερευνήθηκαν, σχεδόν 30.000 είναι αυτά που οι αστρονόμοι ονομάζουν αστέρια πριν από την κύρια ακολουθία, τα οποία δεν έχουν ακόμη αρχίσει να συντήκουν υδρογόνο σε ήλιο στους πυρήνες τους. Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν αυτόν τον θησαυρό των νεογνών αστεριών χάρη στην υψηλή ευαισθησία και την εξαιρετική χωρική ανάλυση των οργάνων του Hubble που μπορούν να εντοπίσουν αμυδρά αντικείμενα σε πυκνά σμήνη.Το κέλυφος αερίου που περιβάλλει την υπερφυσαλίδα ενεργοποιείται από την υπεριώδη ακτινοβολία από τεράστια αστέρια, προκαλώντας της να λάμπει και αναδεικνύοντας πολλά ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Κάθε χαρακτηριστικό μέσα στο ευρύτερο σύμπλεγμα σχηματισμού άστρων N44 καταλογογραφήθηκε από τον αστρονόμο Karl Henize τη δεκαετία του 1950. Ένα χαρακτηριστικό είναι μια μικρότερη φυσαλίδα, καταλογογραφημένη ως N44F, που βρίσκεται κοντά στην επάνω δεξιά γωνία αυτής της εικόνας. Το N44F είναι μια διαστρική φυσαλίδα που φυσιέται από τους έντονους αστρικούς ανέμους ενός μόνο θερμού και ογκώδους άστρου. Όπως δείχνει αυτό το προηγουμένως δημοσιευμένο κοντινό πλάνο του Hubble, οι μανιώδεις άνεμοι και η ακτινοβολία του αστεριού έχουν σμιλεύσει την περιβάλλουσα φυσαλίδα και έχουν δημιουργήσει πυλώνες σκονισμένου αερίου.Οι ευαίσθητες παρατηρήσεις του Hubble για τα αστέρια με τη χαμηλότερη μάζα σε αυτήν την περιοχή ανοίγουν ένα νέο παράθυρο στον σχηματισμό αστεριών σε περιοχές που, όπως ο LMC ή οι γαλαξίες στο πρώιμο σύμπαν, είναι φτωχές σε στοιχεία βαρύτερα από το ήλιο. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-spies-superbubble-scene/ Αυτή η εικόνα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble απεικονίζει το γραφικό νεφέλωμα LHA 120-N44, ή N44.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4988-4994: Περισσότερα νέα κόλπα για ένα ηλικιωμένο σκυλί. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2026 Μετά από 14 χρόνια παραμονής του Curiosity στην επιφάνεια, ο Άρης συνεχίζει να εκπλήσσει. Και οι δύο χώροι εργασίας μας αυτή την εβδομάδα περιείχαν χαρακτηριστικά που δεν είχαν ξαναδεί στο παρελθόν - φαρδιές, ρηχές κοιλότητες (όπως αυτή στην παραπάνω εικόνα) διάσπαρτες στο βραχώδες υπόστρωμα. Οι κοιλότητες δεν είναι ασυνήθιστες - όταν ανθεκτικά οζίδια ή βότσαλα αποκολλώνται από το βράχο που τα φιλοξενεί, αφήνουν πίσω τους ένα κενό. Αλλά οι κοιλότητες αυτής της εβδομάδας ήταν πολύ ευρύτερες και πιο ρηχές από τα χαρακτηριστικά του παρελθόντος και δεν συνοδεύονταν από εμφανή αντικείμενα που κάποτε βρίσκονταν στις κοιλότητες. Οι MAHLI και Mastcam ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για αυτά τα χαρακτηριστικά, αποκτώντας στερεοσκοπικά μωσαϊκά τους και στενά επικαλυπτόμενα σύνολα εικόνων που μπορούν να μετατραπούν σε ένα ψηφιακό μοντέλο ανύψωσης της δομής τους. Ήταν ένα ευπρόσδεκτο νέο παζλ στις διαδικασίες που έχουν επηρεάσει αυτό το συγκεκριμένο τμήμα των βράχων στη στρωματογραφία του όρους Sharp. Το «τυπικό» υπόβαθρο βράχου ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από βαρετό. Το Mastcam απεικόνισε και το ChemCam ραστεροποίησε σε πολύπλοκα πακέτα στρωμάτων με αλλαγές στην υφή και τη δομή σε μικρές κάθετες διαφορές. Αυτά μπορεί να αποτελούν ένδειξη αλλαγών στις συνθήκες εναπόθεσης που καταγράφηκαν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Τα ChemCam, MAHLI και APXS ανέλυσαν γκρίζα, τραχιά, ανθεκτικά στρώματα που διέφεραν από το υπόβαθρο βράχου υποδοχής, πιθανώς ενδεικτικά μιας διαφορετικής χημείας. Το ChemCam μελέτησε ένα από τα γκρίζα επιπλέοντα πετρώματα (όπως το μικρό, χαλαρό βότσαλο στην παραπάνω εικόνα) που έχουν διασκορπιστεί μεταβλητά στους χώρους εργασίας μας, για να προσπαθήσει να κατανοήσει την προέλευση αυτών των λίθων. Πιο μακριά, το ύψωμα «Cordillera» συνέχισε να τραβάει την προσοχή, με ένα ολοκληρωμένο μωσαϊκό Mastcam που καλύπτει ολόκληρη την ορατή του επιφάνεια, και πιο εστιασμένα μωσαϊκά ChemCam RMI που στόχευαν σε συγκεκριμένους ορίζοντες. Τα ύψωμα «Tolhuaca» και «Potosí», που βρίσκονται νοτιότερα κάτω από το «Valle Grande», ήταν επίσης στόχοι, με το ChemCam να αναζητά πιθανή διαστρωμάτωση και να αξιολογεί την ορυκτολογία του σκοτεινού υλικού που καλύπτει το Potosí. Τα μέλη της ομάδας περιβαλλοντικών επιστημών μας ήταν εξίσου απασχολημένα, σχεδιάζοντας δραστηριότητες REMS, Mastcam και Navcam με υψηλότερο από το συνηθισμένο ρυθμό για την παρακολούθηση μιας πιθανής περιφερειακής καταιγίδας σκόνης. Ωστόσο, μέχρι το τέλος της εβδομάδας διαπίστωσαν ότι η καταιγίδα φαινόταν να υποχωρεί.  Καταφέραμε να τα πετύχουμε όλα αυτά παρά το γεγονός ότι χάσαμε μία από τις ημέρες προγραμματισμού μας λόγω απώλειας κατερχόμενης ζεύξης.  https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4988-4994-more-new-tricks-for-an-old-dog/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη απέκτησε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας το Mars Hand Lens Imager (MAHLI), δείχνοντας ένα παράδειγμα ενός μεγάλου λάκκου που εμφανίστηκε στους χώρους εργασίας αυτή την εβδομάδα. Η διάμετρος του λάκκου είναι περίπου 1 εκατοστό (0,39 ίντσες). Το MAHLI βρίσκεται στον πυργίσκο στο άκρο του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ και χρησιμοποιεί μια ενσωματωμένη διαδικασία εστίασης για να δημιουργήσει ένα σύνθετο εικόνων του ίδιου στόχου που λήφθηκαν σε διαφορετικές θέσεις εστίασης, προκειμένου να δημιουργηθεί μια ενιαία εικόνα που εστιάζει όσο το δυνατόν περισσότερα χαρακτηριστικά. Το Curiosity δημιούργησε το σύνθετο στις 19 Αυγούστου 2026 — 4989η ηλιακή ώρα, ή την 4.989η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 07:59:21 UTC.