Η ζωή ανέκαμψε εντυπωσιακά γρήγορα μετά την πτώση του αστεροειδή που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους. Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν την ταχύτατη επιστροφή της ζωής στη Γη μετά την κατακλυσμιαία καταστροφή. Νέα είδη ενδέχεται να εξελίχθηκαν εκπληκτικά γρήγορα μετά την πρόσκρουση του αστεροειδή που εξαφάνισε το 80% της ζωής στη Γη συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων.Νέα είδη πλαγκτού μπορεί να εμφανίστηκαν λιγότερο από 2,000 χρόνια μετά την πρόσκρουση του τεράστιου αστεροειδή πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια τροφοδοτώντας τη συνεχιζόμενη επιστημονική συζήτηση για το πόσο γρήγορα προέκυψαν νέα είδη μετά τη κατακλυσμιαία σύγκρουση. Αυτό υποδηλώνει ότι η ζωή ανέκαμψε πολύ ταχύτερα από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι επιστήμονες όπως αναφέρεται σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Geology».«Είναι απίστευτα γρήγορο. Αυτή η έρευνα μας βοηθά να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα μπορούν να εξελιχθούν νέα είδη μετά από ακραία γεγονότα και επίσης πόσο σύντομα άρχισε να ανακάμπτει το περιβάλλον μετά την πρόσκρουση του αστεροειδή» αναφέρει ο Κρις Λόουερι παλαιοωκεανογράφος στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας, εκ των επικεφαλής των ερευνητικής ομάδας.Αφού ο αστεροειδής με διάμετρο περίπου 12 χιλιόμετρα έπεσε στα ανοικτά της χερσονήσου Γιουκατάν στον Κόλπο του Μεξικού σκόνη και αιθάλη από την πρόσκρουση μπλόκαραν προσωρινά το ηλιακό φως. Οι ψυχρές και σκοτεινές συνθήκες διήρκεσαν περίπου 10 χρόνια και περίπου το 80 τοις εκατό των ειδών φυτών και ζώων εξαφανίστηκε.Με βάση εκτιμήσεις για το πόσο γρήγορα συσσωρευόταν το ίζημα στον ωκεανό και πότε άρχισαν να εμφανίζονται απολιθώματα νέων ειδών πλαγκτού, όπως το Parvularugoglobigerina eugubina, πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι χρειάστηκαν περίπου 30.000 χρόνια για να εμφανιστούν τα πρώτα νέα είδη. Ωστόσο αυτή η εκτίμηση προϋποθέτει ότι τα ωκεάνια ιζήματα συσσωρεύονταν με σταθερό ρυθμό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αν και αυτό συμβαίνει συχνά στα ωκεάνια περιβάλλοντα, δεν ήταν απαραίτητα αληθές μετά την πρόσκρουση του Chicxulub. Τα ισότοπα Στη νέα μελέτη οι ερευνητές στράφηκαν σε έναν διαφορετικό δείκτη, το ήλιο 3. Αυτό το ισότοπο φτάνει στη Γη με τη διαπλανητική σκόνη σε σταθερό ρυθμό. Μετρώντας το ήλιο 3 σε ένα στρώμα ιζήματος, οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν πόσο χρόνο χρειάστηκε για να σχηματιστεί αυτό το στρώμα. Για τη μελέτη οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγουμένως συλλεγμένες μετρήσεις ηλίου 3 από έξι τοποθεσίες για να υπολογίσουν πότε εμφανίστηκαν νέα απολιθωμένα είδη.Με βάση αυτή την ανάλυση, το P eugubina εμφανίστηκε κατά μέσο όρο 6,400 χρόνια μετά την πρόσκρουση σε αυτές τις έξι τοποθεσίες. Σε ορισμένες τοποθεσίες η νέα βαθμονόμηση υποδηλώνει ότι άλλα είδη πιθανότατα εμφανίστηκαν ακόμη νωρίτερα, λιγότερο από 2.000 χρόνια μετά την πτώση του αστεροειδούς. Μεταξύ 10 και 20 ειδών πλαγκτού εμφανίστηκαν μέσα σε περίπου 11,000 χρόνια αν και εξακολουθεί να υπάρχει κάποια διαφωνία σχετικά με το ποια απολιθώματα θεωρούνται ξεχωριστά είδη σύμφωνα με τη μελέτη.Η ταχύτητα της ανάκαμψης δείχνει πόσο ανθεκτική είναι η ζωή. Το να αποκαθίσταται σύνθετη ζωή μέσα σε έναν γεωλογικό παλμό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Συνήθως απαιτούνται εκατομμύρια χρόνια για να αναπτυχθούν νέα είδη αλλά αυτή η διαδικασία μπορεί να επιταχυνθεί σε περιόδους έντονου στρες όπως μετά την πρόσκρουση του αστεροειδούς. Αυτή η ανάκαμψη μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να εκτιμήσουν πόσο γρήγορα θα μπορούσαν να προκύψουν νέα είδη ως απάντηση στην ανθρώπινη επίδραση. Είναι επίσης πιθανώς ενθαρρυντικό για την ανθεκτικότητα των σύγχρονων ειδών δεδομένης της απειλής της ανθρωπογενούς καταστροφής οικοτόπων» αναφέρει ο Τίμοθι Μπράλαουερ, γεωεπιστήμονας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, συνσυγγραφέας της μελέτης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066914/i-zoi-anekampse-entyposiaka-grigora-meta-tin-ptosi-toy-asteroeidi-poy-exafanise-toys-deinosayroys/

Ο Ήλιος εκπέμπει 4 ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις. Ο Ήλιος εξέπεμψε τρεις ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις την 1η Φεβρουαρίου, με κορύφωση στις 7:33 π.μ. ET, 6:37 μ.μ. ET και 7:36 μ.μ. ET. Ο Ήλιος εξέπεμψε μια τέταρτη ισχυρή ηλιακή έκλαμψη στις 2 Φεβρουαρίου, με κορύφωση στις 3:14 π.μ. ET. Το Παρατηρητήριο Ηλιακής Δυναμικής της NASA , το οποίο παρακολουθεί συνεχώς τον Ήλιο, κατέγραψε εικόνες των γεγονότων. Οι ηλιακές εκλάμψεις είναι ισχυρές εκρήξεις ενέργειας. Οι εκλάμψεις και οι ηλιακές εκρήξεις μπορούν να επηρεάσουν τις ραδιοεπικοινωνίες, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα σήματα πλοήγησης και να θέσουν σε κίνδυνο τα διαστημόπλοια και τους αστροναύτες.    Η πρώτη έκλαμψη ταξινομείται ως έκλαμψη X1.0. Η δεύτερη ταξινομείται ως X1.8 και η τρίτη ταξινομείται ως X2.8. Η τέταρτη έκλαμψη ταξινομείται ως X1.6. Η κλάση X υποδηλώνει τις πιο έντονες εκλάμψεις, ενώ ο αριθμός παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την έντασή της.Για να δείτε πώς ένας τέτοιος διαστημικός καιρός μπορεί να επηρεάσει τη Γη, επισκεφθείτε το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NOAA https://spaceweather.gov/ , την επίσημη πηγή της κυβέρνησης των ΗΠΑ για προβλέψεις, παρατηρήσεις, προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για τον διαστημικό καιρό. Η NASA λειτουργεί ως ερευνητικός βραχίονας της εθνικής προσπάθειας για τον διαστημικό καιρό. Η NASA παρατηρεί συνεχώς τον Ήλιο και το διαστημικό μας περιβάλλον με έναν στόλο διαστημοπλοίων που μελετούν τα πάντα, από τη δραστηριότητα του Ήλιου μέχρι την ηλιακή ατμόσφαιρα και τα σωματίδια και τα μαγνητικά πεδία στο διάστημα που περιβάλλει τη Γη. https://science.nasa.gov/blogs/solar-cycle-25/2026/02/02/sun-releases-4-strong-solar-flares/ Το Ηλιακό Δυναμικό Παρατηρητήριο της NASA κατέγραψε αυτές τις εικόνες των ηλιακών εκλάμψεων — που φαίνονται ως οι φωτεινές λάμψεις στο κέντρο των εικόνων — την 1η και 2α Φεβρουαρίου 2026. Οι εικόνες δείχνουν ένα υποσύνολο ακραίου υπεριώδους φωτός που αναδεικνύει το εξαιρετικά θερμό υλικό στις εκλάμψεις και το οποίο χρωματίζεται σε χρυσό και κόκκινο.       Το IMAP της NASA ξεκινά την κύρια επιστημονική αποστολή Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA ξεκίνησε την διετή κύρια επιστημονική αποστολή του την 1η Φεβρουαρίου για να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — την προστατευτική φούσκα που δημιουργείται από τον ηλιακό άνεμο που περιβάλλει το ηλιακό μας σύστημα.Η αποστολή, η οποία ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2025, βασίζεται σε 10 επιστημονικά όργανα για να καταγράψει μια ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στο διάστημα, από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον Ήλιο, έως μαγνητικά πεδία στον διαπλανητικό χώρο, έως τη σκόνη που απομένει από εκρήξεις αστέρων στον διαστρικό χώρο.Μελετώντας αυτό το τεράστιο φάσμα σωματιδίων και τα μαγνητικά πεδία που τα καθοδηγούν, το IMAP θα διερευνήσει δύο από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ηλιοφυσική, δηλαδή την ενεργοποίηση φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο και την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου στα όριά του με τον διαστρικό χώρο.Με την έναρξη της κύριας επιστημονικής αποστολής του, ορισμένα από τα δεδομένα του IMAP τροφοδοτούνται τώρα στο σύστημα IMAP Active Link for Real-Time (I-ALiRT), το οποίο μεταδίδει παρατηρήσεις σε σχεδόν πραγματικό χρόνο των διαστημικών καιρικών συνθηκών, όπως ο ηλιακός άνεμος και τα ενεργητικά σωματίδια, που κατευθύνονται προς τη Γη. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενημέρωση των μετεωρολόγων, οι οποίοι εκδίδουν προηγμένες προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις του διαστημικού καιρού στην υγεία και την ασφάλεια των διαστημοπλοίων και των αστροναυτών.Ο κύριος ερευνητής και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Ντέιβιντ ΜακΚόμας, ηγείται της αποστολής IMAP, η οποία διαθέτει μια διεθνή ομάδα 27 συνεργαζόμενων ιδρυμάτων. Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Johns Hopkins στο Λόρελ του Μέριλαντ διαχειρίστηκε τη φάση ανάπτυξης, κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και λειτουργεί την αποστολή, η οποία είναι η πέμπτη στο χαρτοφυλάκιο του Προγράμματος Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών της NASA. Το Τμήμα Εξερευνητικών και Ηλιοφυσικών Έργων στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών για το Τμήμα Ηλιοφυσικής της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA. Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA χαρτογραφεί τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — μια γιγάντια προστατευτική φυσαλίδα που δημιουργείται από τον Ήλιο και περικλείει το ηλιακό μας σύστημα. Το διαστημόπλοιο μελετά τη δραστηριότητα του Ήλιου και πώς τα όρια της ηλιόσφαιρας αλληλεπιδρούν με την τοπική γαλαξιακή γειτονιά πέρα από αυτήν. Μάθετε περισσότερα για την επιστημονική αποστολή του IMAP εδώ: https://science.nasa.gov/missions/nasas-imap-mission-to-study-boundaries-of-our-home-in-space/  

Καταγράφηκε η μεγαλύτερη ηφαιστειακή καταστροφή στο ηλιακό μας σύστημα. Πρόκειται για ένα ορυμαγδό ηφαιστειακών εκρήξεων έκτασης δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών χλμ. Η πιο βίαιη ηφαιστειακή καταστροφή που έχει παρατηρηθεί ποτέ στο ηλιακό μας σύστημα καταγράφηκε στο κολασμένο φεγγάρι του Δία, την Ιώ, με ταυτόχρονες εκρήξεις που κάλυψαν μια τεράστια έκταση 65,000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Τις παρατηρήσεις έκανε το διαστημόπλοιο Juno της NASA που μελετά το σύστημα του Δία. Οι συγχρονισμένες εκρήξεις υποδεικνύουν την ύπαρξη ενός μέχρι πρότινος άγνωστου δικτύου αλληλοσυνδεόμενων δεξαμενών μάγματος ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του ηφαιστειακού αυτού φεγγαριού που είναι καλυμμένο από λάβα.Οι εκρήξεις απελευθέρωσαν ενέργεια που εκτιμάται μεταξύ 140 και 260 τεραβάτ, όπου ένα τεραβάτ ισούται με ένα τρισεκατομμύριο βατ. Η προηγούμενη ισχυρότερη ηφαιστειακή έκρηξη που είχε παρατηρηθεί στην Ιώ ήταν περίπου 80 τεραβάτ, από το ηφαίστειο Σουρτ το 2001. Συγκριτικά η έκρηξη του όρους Σεντ Χέλενς στην πολιτεία της Ουάσιγκτον το 1980 είχε ισχύ 52 τεραβάτ.«Αυτό που καθιστά το γεγονός ακόμη πιο εξαιρετικό είναι ότι δεν αφορούσε ένα μόνο ηφαίστειο αλλά πολλαπλές ενεργές εστίες που φωτίστηκαν ταυτόχρονα αυξάνοντας τη φωτεινότητά τους πάνω από χίλιες φορές σε σύγκριση με τα συνήθη επίπεδα. Αυτός ο τέλειος συγχρονισμός υποδηλώνει ότι επρόκειτο για ένα ενιαίο τεράστιο εκρηκτικό γεγονός, το οποίο διαδόθηκε υπόγεια για εκατοντάδες χιλιόμετρα» αναφέρει ο Αλεσάντρο Μούρα από το Ιταλικό Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής.Το ηφαιστειακό επεισόδιο καταγράφηκε πριν από δύο χρόνια κατά τη διάρκεια μιας από τις κοντινές διελεύσεις του Juno από την Ιώ όταν το διαστημόπλοιο βρέθηκε 74,400 χιλιόμετρα πάνω από την πυρακτωμένη επιφάνεια του δορυφόρου αλλά τώρα ολοκληρώθηκε η μελέτη των δεδομένων. Το σφουγγάρι Η Ιώ με διάμετρο 3,643 χιλιόμετρα διαθέτει εκατοντάδες ενεργά ηφαίστεια διάσπαρτα στην επιφάνειά της. Οι συχνές εκρήξεις τους προκαλούνται από τις ισχυρές παλιρροϊκές βαρυτικές δυνάμεις του Δία που συμπιέζουν και παραμορφώνουν το εσωτερικό της Ιούς παράγοντας αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρείται ο μανδύας της σε λιωμένη κατάσταση.Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του επίμαχου συμβάντος είναι ότι πολλά ηφαίστεια ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα γεγονός που υποδηλώνει ότι συνδέονται μεταξύ τους μέσω τεράστιων δεξαμενών μάγματος που τροφοδοτούν πολλαπλές εκρήξεις ταυτόχρονα. Η ερευνητική ομάδα του Μούρα προτείνει ότι το υπόγειο στρώμα και ο μανδύας της Ιούς μπορεί να μοιάζουν με σφουγγάρι με την έννοια ότι είναι γεμάτα πόρους που περιέχουν μάγμα. Ενδιαφέρον είναι ότι δεν εξερράγησαν όλα τα γνωστά ηφαίστεια της περιοχής, γεγονός που υποδηλώνει ότι όσα δεν ενεργοποιήθηκαν δεν συνδέονταν με το συγκεκριμένο δίκτυο μάγματος, αλλά ενδεχομένως με άλλα.Η ηφαιστειακή έκρηξη ανιχνεύθηκε από το όργανο JIRAM του Juno του οποίου κύριος ερευνητής είναι ο Μούρα. Το JIRAM είχε σχεδιαστεί για να μελετά τις θερμικές εκπομπές στην ατμόσφαιρα του Δία και να εντοπίζει σέλας αλλά οι υπέρυθρες δυνατότητές του το καθιστούν επίσης κατάλληλο για την ανίχνευση ηφαιστειακών θερμών σημείων στην Ιώ.Στο πλαίσιο της παρατεταμένης αποστολής του Juno, το διαστημόπλοιο πραγματοποιεί κοντινές διελεύσεις από τα μεγάλα φεγγάρια του Δία αφού είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της αποστολής του μακριά από αυτά. Κατά τις μελλοντικές διελεύσεις από την Ιώ το Juno θα εξετάσει την επιφάνεια του φεγγαριού αναζητώντας νέες ροές λάβας και αποθέσεις τέφρας που προέκυψαν από αυτή τη θεαματική ηφαιστειακή έκρηξη. Μια εικόνα από την Ιώ η οποία συγκλονίζεται μόινιμα από ηφαιστειακές εκρήξεις. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066963/katagrafike-i-megalyteri-ifaisteiaki-katastrofi-sto-iliako-mas-systima/