Το διαστημόπλοιο Heliophysics της NASA γίνεται μάρτυρας της εξαφάνισης ενός κομήτη. Στις 4 Απριλίου, ο κομήτης C/2026 A1 (MAPS) βυθίστηκε προς τον Ήλιο — πετώντας περίπου δύο φορές πιο μακριά από το άστρο μας από ό,τι η Σελήνη από τη Γη.Οι παρατηρητές κομητών κράτησαν την αναπνοή τους, περιμένοντας να δουν αν ο κομήτης MAPS θα επιβίωνε από το αποπνικτικό πέρασμά του από τον Ήλιο. Το διαστημόπλοιο SOHO (Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο) - μια κοινή αποστολή της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) - και άλλες αποστολές της NASA σύντομα αποκάλυψαν ότι δεν τα κατάφερε.Το όργανο στεμματογράφου στο SOHO, το οποίο μπλοκάρει τον Ήλιο με έναν δίσκο για να αποκαλύψει σχετικά αμυδρά χαρακτηριστικά και αντικείμενα (όπως κομήτες) κοντά στο αστέρι, έδειξε τον κομήτη να πλησιάζει τον Ήλιο φαινομενικά άθικτο πριν εξαφανιστεί πίσω από τον δίσκο του στεμματογράφου. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα, το SOHO δεν είδε τίποτα άλλο παρά ένα σύννεφο σκόνης να βγαίνει από την άλλη πλευρά του δίσκου. Ο κομήτης είχε διαλυθεί.«Ο κομήτης καταστράφηκε σαφώς — πιθανότατα αρκετές ώρες πριν από την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Ήλιο», δήλωσε ο Karl Battams του Αμερικανικού Ναυτικού Ερευνητικού Εργαστηρίου, κύριος ερευνητής του κορωνογράφου του SOHO, που ονομάζεται LASCO (Large Angle and Spectrometric Coronagraph)Από την οπτική γωνία του SOHO, φαίνεται ότι ο κομήτης βυθίστηκε απευθείας στον Ήλιο. Ωστόσο, μια άλλη εικόνα από την αποστολή STEREO (Solar Terrestrial Relations Observatory) της NASA, η οποία παρακολούθησε τον κομήτη να πλησιάζει τον Ήλιο από διαφορετική γωνία (54,5 μοίρες από τη γραμμή Ήλιου-Γης), έδειξε πώς ο κομήτης MAPS ταλαντευόταν γύρω από τον Ήλιο καθώς αυτός πλησίαζε στο τέλος του.Η αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA — σχεδιασμένη να μελετήσει πώς η εξωτερική ατμόσφαιρα του Ήλιου γίνεται ο ηλιακός άνεμος που ταξιδεύει σε όλο το ηλιακό σύστημα — παρακολούθησε επίσης τον κομήτη MAPS πριν από την μοιραία προσπέρασή του.Τα διαστημόπλοια SOHO, STEREO και PUNCH αποτελούν μέρος του στόλου ηλιοφυσικών αποστολών της NASA, ο οποίος αποτελείται από στρατηγικά τοποθετημένα διαστημόπλοια που μελετούν τον Ήλιο και την επιρροή του σε όλο το ηλιακό σύστημα από πολλαπλές οπτικές γωνίες. Οι παρατηρήσεις τους για τον κομήτη υπογραμμίζουν την αξία των ποικίλων οπτικών γωνιών του στόλου, μεγιστοποιώντας τις πληροφορίες που μπορούν να συλλέξουν οι επιστήμονες κατά τη διάρκεια τέτοιων γεγονότων. Η παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο οι κομήτες διασπώνται όταν εκτίθενται στην καυτή θερμότητα του Ήλιου παρέχει ενδείξεις για τη δομή των κομητών και τις συνθήκες του πρώιμου ηλιακού συστήματος όταν σχηματίστηκαν οι κομήτες. Ο κομήτης MAPS ανακαλύφθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2026 από ένα τηλεσκόπιο στη Χιλή που ανήκει στο πρόγραμμα MAPS με επικεφαλής τους ερασιτέχνες αστρονόμους Alain Maury, Georges Attard, Daniel Parrott και Florian Signoret. Ανήκε σε μια οικογένεια κομητών, που ονομάζονται κομήτες Kreutz sullazing, οι οποίοι έχουν όλες παρόμοιες τροχιές που τους φέρνουν πολύ κοντά στον Ήλιο και πιστεύεται ότι είναι κομμάτια ενός μεγαλύτερου κομήτη που διασπάστηκε πριν από αιώνες. https://science.nasa.gov/blogs/the-sun-spot/2026/04/16/nasa-heliophysics-spacecraft-witness-comets-demise/ Η αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA κατέγραψε αυτή την εικόνα του κομήτη MAPS την 1η Απριλίου, πριν από την μοιραία προσέγγιση του κομήτη στον Ήλιο. Αυτή η εικόνα είναι ένα σύνθετο πολλαπλών εικόνων που τραβήχτηκαν από το PUNCH την 1η Απριλίου. .

Έργο Υποστήριξης και Ενίσχυσης Rosalind Franklin (ROSA) Το έργο Υποστήριξης και Ενίσχυσης Rosalind Franklin της NASA (ROSA), στο πλαίσιο του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη του οργανισμού, παρέχει συγκεκριμένο υλικό και υπηρεσίες στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος για την υποστήριξη της Αποστολής Rosalind Franklin στον Άρη, συμπεριλαμβανομένου ενός οχήματος εκτόξευσης για την αποστολή, του συστήματος πρόωσης για την πλατφόρμα προσεδάφισης του ρόβερ, μονάδων θέρμανσης ραδιοϊσοτόπων για τα εσωτερικά συστήματα του ρόβερ και τμημάτων του επιστημονικού οργάνου Mars Organic Molecule Analyzer. Η NASA ξεκινά την υλοποίηση της αποστολής Rosalind Franklin της ESA στον Άρη Η NASA έδωσε την έγκριση για την έναρξη υλοποίησης του έργου Rosalind Franklin Support and Augmentation (ROSA) του οργανισμού, υπογραμμίζοντας τη συνεχιζόμενη συνεργασία του οργανισμού με την αποστολή Rosalind Franklin του ESA (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος). Η αποστολή ηγείται από τον ESA και ο οργανισμός αυτός είναι υπεύθυνος για την παροχή του διαστημικού σκάφους, συμπεριλαμβανομένης της μονάδας φορέα, της πλατφόρμας προσγείωσης, καθώς και των λειτουργιών του ρόβερ και της επιφάνειας.Η εκτόξευση του Rosalind Franklin θα πραγματοποιηθεί το 2028 και θα είναι το πρώτο ρόβερ στον Άρη που θα αναζητήσει σημάδια ζωής στο παρελθόν ή στο παρόν κάτω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Το έργο ROSA θα παρέχει στον ESA καθορισμένο υλικό και υπηρεσίες για την υποστήριξη της αποστολής Rosalind Franklin, συμπεριλαμβανομένης της υπηρεσίας εκτόξευσης, των κινητήρων πέδησης για την πλατφόρμα προσεδάφισης του ρόβερ και των μονάδων θέρμανσης ραδιοϊσοτόπων για τα εσωτερικά συστήματα του ρόβερ. Το έργο περιλαμβάνει επίσης εξειδικευμένα ηλεκτρονικά και έναν υπερσύγχρονο φασματόμετρο μάζας για το επιστημονικό όργανο ανάλυσης οργανικών μορίων του Άρη, το οποίο θα αναζητήσει τα δομικά στοιχεία της ζωής σε δείγματα που συλλέγονται στο σημείο προσεδάφισης του ρόβερ, το Oxia Planum του Άρη.Στις αρχές του 2024, η NASA και η ESA υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας που επισημοποιούσε μια συμφωνία για την επέκταση του έργου της NASA στο ρόβερ ExoMars Rosalind Franklin. Αργότερα εκείνο το έτος, η αναθεώρηση KDP-A/B ενέκρινε την έναρξη της διαμόρφωσης της ROSA στη Φάση Β και το έργο πέρασε με επιτυχία όλα τα κριτήρια επιτυχίας της Προκαταρκτικής Αναθεώρησης Σχεδιασμού.Η NASA επέλεξε τον πύραυλο Falcon Heavy της SpaceX για την εκτόξευση της αποστολής Rosalind Franklin από το Launch Complex 39A στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η αποστολή στοχεύει σε ευκαιρίες εκτόξευσης όχι νωρίτερα από τα τέλη του 2028.Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA διαχειρίζεται την υπηρεσία εκτόξευσης για αυτήν τη διεθνή προσπάθεια και ο οργανισμός ανέθεσε, μέσω ανταγωνιστικού προγράμματος, την παραγγελία υπηρεσίας εκτόξευσης με σταθερή τιμή, στο πλαίσιο της σύμβασης NASA Launch Services II αόριστης παράδοσης/αόριστης ποσότητας. https://science.nasa.gov/blogs/mars-rosa/2026/04/16/nasa-begins-implementation-for-esas-rosalind-franklin-mission-to-mars/

Εθελοντές ανακαλύπτουν σπάνια διαστημικά καιρικά φαινόμενα χρησιμοποιώντας τα αυτιά τους. Ο πλανήτης μας βρίσκεται μέσα σε ένα μαγνητικό κουκούλι γεμάτο πλάσμα - αλλά δεν είναι πάντα ειρηνικό και ήσυχο. Η δραστηριότητα από τον Ήλιο μπορεί να στείλει κύματα σε αυτόν τον χώρο, και ορισμένες από αυτές τις διαταραχές μπορούν να φτάσουν ακόμη και στη Γη, επηρεάζοντας το ηλεκτρικό μας δίκτυο.Οι επιστήμονες εργάζονται για να κατανοήσουν ακριβώς πώς συμπεριφέρονται αυτά τα κύματα και η ομάδα πίσω από το πρόγραμμα Heliophysics Audiified: Resonances in Plasmas (HARP) της NASA προσεγγίζει αυτό το θέμα με έναν μοναδικό τρόπο: συγκρίνει το μαγνητικό πεδίο της Γης με μια γιγάντια άρπα στο διάστημα. Η ομάδα HARP μετέτρεψε τις μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου σε ήχο. Αυτή η μετάφραση επέτρεψε στους εθελοντές του προγράμματος HARP να χρησιμοποιήσουν τα αυτιά τους για να μελετήσουν έναν συγκεκριμένο τύπο κύματος πλάσματος που παίζει ρόλο στον διαστημικό καιρό. Αυτό που άκουσαν εξέπληξε τους πάντες.Η επιστημονική ομάδα περίμενε χαμηλότερες συχνότητες πιο μακριά από τη Γη και υψηλότερες πιο κοντά σε αυτήν. Αλλά όταν αναπαρήγαγαν δεδομένα από την αποστολή THEMIS (Time History of Events and Macroscale Interactions during Substorms) της NASA, οι εθελοντές παρατήρησαν κάτι απροσδόκητο. Μερικά κύματα πλάσματος αποκάλυψαν το αντίθετο μοτίβο - χαμηλότερες συχνότητες κοντά στη Γη και υψηλότερες πιο μακριά. Οι εθελοντές του HARP ενθουσιάστηκαν που βοήθησαν στην ανακάλυψη αυτής της ανωμαλίας, η οποία θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις γεωμαγνητικές καταιγίδες. Ένας εθελοντής είπε για το έργο HARP: «Εγγράφηκα σε αυτήν την ομάδα μόνο και μόνο επειδή συμμετείχε ο φίλος μου, αλλά τώρα νομίζω ότι θα αλλάξω την ειδικότητά μου σε φυσική - αυτό ήταν απλά πολύ ωραίο». Αυτά τα ευρήματα εμφανίζονται τώρα σε ένα νέο άρθρο στο Frontiers in Astronomy and Space Sciencies . Ευχαριστούμε όλους τους εθελοντές του HARP που βοήθησαν στην ανάπτυξη του πρωτοκόλλου ανάλυσης ήχου του έργου, δοκίμασαν σε βήτα έκδοση το γραφικό περιβάλλον χρήστη και προσδιόρισαν και επισήμαναν τα μυριάδες κύματα πλάσματος που η ομάδα θα μελετά για τα επόμενα χρόνια.Το έργο HARP χρηματοδοτήθηκε από τη NASA και συνεχίζει να χρηματοδοτείται από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών. Το έργο δεν αναζητά πλέον ενεργά εθελοντές. https://science.nasa.gov/get-involved/citizen-science/volunteers-discover-rare-space-weather-events-using-their-ears/ Εθελοντές του HARP αποκάλυψαν απροσδόκητα μοτίβα στη δραστηριότητα των κυμάτων πλάσματος κοντά στη Γη χρησιμοποιώντας δεδομένα από την αποστολή THEMIS της NASA.

Ξεκίνησε η χαρτογράφηση και ταξινόμηση των κοραλλιών στον Ατλαντικό. Τα δεδομένα θα βοηθήσουν την προσπάθεια προστασίας τους από διάφορες απειλές. Διεθνής ομάδα επιστημόνων εγκαινίασε στις 16 Απριλίου ένα πρόγραμμα χαρτογράφησης και ταξινόμησης των κοραλλιών του Ατλαντικού Ωκεανού.Το πρόγραμμα «Coral Cartography: Mapping Atlantic Cold-Water Corals to support Area Based Management» στο Φόρουμ AAORIA 2026 (All-Atlantic Ocean Research and Innovation Alliance) αποτελεί μια σημαντική συνάντηση της επιστημονικής κοινότητας του Ατλαντικού.Το έργο χρηματοδοτείται μέσω του Coral Research and Development Accelerator Platform (CORDAP), μιας πρωτοβουλίας της G20 που ξεκίνησε το 2020 για την επιτάχυνση λύσεων προστασίας των κοραλλιών παγκοσμίως. Συμμετέχουν ειδικοί από εννέα χώρες του Ατλαντικού, μεταξύ των οποίων η Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πορτογαλία, η Γερμανία, η Μαυριτανία, η Ναμίμπια, η Νότια Αφρική, η Ουρουγουάη και η Βραζιλία, καλύπτοντας τομείς όπως η ανάλυση εικόνων, η ταξινόμηση κοραλλιών, η χαρτογράφηση, η διαχείριση και η χάραξη πολιτικής.Τα κοράλλια ψυχρών υδάτων αποτελούν βασικό στοιχείο των οικοσυστημάτων των βαθέων θαλασσών και αντιμετωπίζουν αυξανόμενες απειλές από την αλιεία, την εξόρυξη στον βυθό και την κλιματική αλλαγή. Παρότι στον Βόρειο Ατλαντικό υπάρχουν αρκετά δεδομένα για την κατανομή τους, οι περιοχές του Κεντρικού και Νότιου Ατλαντικού παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες.Η διεθνής ομάδα στοχεύει να καλύψει αυτό το κενό αξιοποιώντας μεγάλα αρχεία εικόνων που μέχρι σήμερα δεν έχουν αναλυθεί, όπως δεδομένα από το πρόγραμμα EAF Nansen στη δυτική Αφρική καθώς και νέα δεδομένα που θα συλλεχθούν αργότερα φέτος στη Βραζιλία. Στόχος είναι η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης εικόνας των οικοτόπων κοραλλιών ψυχρών υδάτων σε όλο τον Ατλαντικό. Οι χάρτες Το έργο θα αναπτύξει ένα τυποποιημένο σύνολο δεδομένων για την κατανομή και την πυκνότητα των κοραλλιών στις ήδη εξερευνημένες περιοχές. Αυτά τα δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση μοντέλων μηχανικής μάθησης, ώστε να προβλέπεται η παρουσία κοραλλιών και σε άλλες περιοχές, καλύπτοντας έτσι τα υπάρχοντα κενά.Οι χάρτες που θα προκύψουν σχετικά με την κατανομή, την πυκνότητα και τη βιοποικιλότητα των κοραλλιών, τόσο υπό τις σημερινές συνθήκες όσο και σε μελλοντικά σενάρια κλιματικής αλλαγής αναμένεται να βοηθήσουν στον εντοπισμό περιοχών υψηλού κινδύνου και πιθανών ζωνών προστασίας, τόσο εντός των εθνικών θαλάσσιων ζωνών όσο και στα διεθνή ύδατα.Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν απευθείας σε διεθνείς οργανισμούς λήψης αποφάσεων, όπως οι Περιφερειακοί Οργανισμοί Διαχείρισης Αλιείας, η Διεθνής Αρχή Θαλάσσιου Βυθού, η Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα, το OSPAR και εθνικές κυβερνήσεις, με στόχο την εξασφάλιση νομικής προστασίας για τα ευάλωτα αυτά οικοσυστήματα. Ένας βασικός στόχος του έργου είναι επίσης η εκπαίδευση νέων επιστημόνων και η ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας στον Ατλαντικό.Το έργο συντονίζεται από το Plymouth Marine Laboratory, σε συνεργασία με 11 εταίρους. Η καθηγήτρια Κέρι Χάουελ δήλωσε ότι τα κοράλλια ψυχρών υδάτων υποστηρίζουν μοναδικά οικοσυστήματα, αλλά μεγάλες περιοχές του Ατλαντικού παραμένουν αχαρτογράφητες και απροστάτευτες. Τόνισε ότι ο συνδυασμός δεδομένων, τεχνητής νοημοσύνης και διεθνούς συνεργασίας θα δώσει στους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων τα απαραίτητα στοιχεία για την προστασία αυτών των οικοτόπων.Η Δρ. Άνα Χιλάριο σημείωσε ότι υπάρχει ήδη μεγάλος όγκος δεδομένων από τον Βόρειο Ατλαντικό που παραμένει αναξιοποίητος λόγω του χρόνου που απαιτεί η ανάλυση. Με την αξιοποίησή του, η κατανόηση των οικοσυστημάτων των βαθέων θαλασσών μπορεί να επιταχυνθεί σημαντικά.Η Δρ. Λάρα Άτκινσον υπογράμμισε ότι η διεθνής συνεργασία δίνει τη δυνατότητα σε χώρες όπως η Νότια Αφρική να ενισχύσουν την έρευνά τους και να συμβάλουν σε ευρύτερη κατανόηση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.Η παρουσίαση του έργου πραγματοποιείται στο Φόρουμ AAORIA στο Σαλβαδόρ της Βραζιλίας, που διοργανώνεται από το Υπουργείο Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας της χώρας. Το φόρουμ προωθεί τη διεθνή συνεργασία και βασίζεται στη Διακήρυξη All-Atlantic του 2022, την οποία έχουν υπογράψει χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, ο Καναδάς, το Μαρόκο, η Νότια Αφρική, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με αυξανόμενη συμμετοχή και άλλων χωρών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099147/xekinise-i-chartografisi-kai-taxinomisi-ton-korallion-ston-atlantiko/

Δύο γιγάντιες μαύρες τρύπες ετοιμάζονται να συγκρουστούν και το κοσμικό ωστικό κύμα θα φτάσει στη Γη. Αστρονόμοι ενδέχεται να ανακάλυψαν ένα ζεύγος μαύρων τρυπών που εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και σπειροειδώς πλησιάζουν προς μια γιγαντιαία σύγκρουση οι επιπτώσεις της οποίας ίσως γίνουν αισθητές μέσα στον επόμενο αιώνα στη διαστημική μας γειτονιά.Χρησιμοποιώντας δεδομένα από ραδιοτηλεσκόπια που συλλέχθηκαν επί δεκαετίες η ερευνητική ομάδα μελέτησε ένα εξαιρετικά φωτεινό αντικείμενο, το οποίο προηγουμένως θεωρούνταν μπλάζαρ, δηλαδή τον λαμπρό πυρήνα ενός γαλαξία που συνήθως τροφοδοτείται από μια μαύρη τρύπα, σε απόσταση περίπου 500 εκατομμυρίων ετών φωτός από το ηλιακό μας σύστημα.Οι παρατηρήσεις αποκάλυψαν έναν κρυφό πίδακα ενέργειας υποδεικνύοντας ότι το αντικείμενο είναι στην πραγματικότητα δύο μαύρες τρύπες που βρίσκονται κοντά σε σύγκρουση πιθανώς σε λιγότερο από 100 χρόνια. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society». Η ανακάλυψη Τα μπλάζαρ είναι από τα πιο φωτεινά αντικείμενα στο σύμπαν. Ανήκουν στους ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες και συνήθως τροφοδοτούνται από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες εκπέμποντας πίδακες ακτινοβολίας υψηλής ενέργειας προς τη Γη. Κανονικά, ένας μόνο πίδακας προέρχεται από μία μαύρη τρύπα.Ωστόσο στην περίπτωση του μπλάζαρ στο γαλαξία Markarian 501 τα δεδομένα δεν ταίριαζαν. Οι επιστήμονες είχαν παρατηρήσει διαφορετικούς προσανατολισμούς του πίδακα γεγονός που δημιουργούσε αμφιβολίες για την ύπαρξη μιας μόνο μαύρης τρύπας.Για να διερευνήσουν το φαινόμενο ανέλυσαν περισσότερα από 83 σύνολα δεδομένων από το Very Long Baseline Array ένα διεθνές δίκτυο 10 ραδιοτηλεσκοπίων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι εκτός από έναν κύριο πίδακα υπάρχει και ένας δεύτερος που περιστρέφεται γύρω από το κέντρο του μπλάζαρ. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κάθε πίδακας τροφοδοτείται από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα με μάζα από 100 εκατομμύρια έως 1 δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Το φαινόμενο του «δακτυλίου Αϊνστάιν» Τον Ιούνιο του 2022, οι δύο μαύρες τρύπες ευθυγραμμίστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε η βαρύτητα της πρώτης να καμπυλώσει το φως της δεύτερης δημιουργώντας έναν σχεδόν τέλειο κύκλο φωτός γνωστό ως δακτύλιος Αϊνστάιν.Αυτό οφείλεται στο φαινόμενο του βαρυτικού φακού όπου η ισχυρή βαρύτητα λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και ενισχύει το φως. Το φαινόμενο αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι το σύστημα αποτελείται από δύο μαύρες τρύπες.Οι δύο μαύρες τρύπες περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη περίπου κάθε 121 ημέρες. Απέχουν μεταξύ τους 250 έως 540 φορές την απόσταση Γης–Ήλιου. Αυτή η απόσταση θεωρείται σχετικά μικρή για αστρονομικά δεδομένα και σταδιακά μειώνεται μέχρι να συγχωνευθούν. Τι θα προκαλέσει η σύγκρουση Όταν τελικά συγκρουστούν αναμένεται να απελευθερώσουν βαρυτικά κύματα διαταραχές στο χωροχρόνο που προκαλούνται από τα πιο βίαια γεγονότα στο Σύμπαν. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα κύματα αυτά μπορεί να είναι ισχυρότερα από όσα έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα. Αν συμβεί αυτό, ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων στη Γη θα μπορέσουν να καταγράψουν το σήμα, προσφέροντας νέες πληροφορίες για τη φύση των μαύρων τρυπών.Με απλά λόγια, πρόκειται για ένα «κοσμικό ταγκό» δύο γιγάντων που πλησιάζουν στο τέλος τους μια σύγκρουση που θα μπορούσε να μας αποκαλύψει πολλά για το Σύμπαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099202/dyo-giganties-mayres-trypes-etoimazontai-na-sygkroystoyn-kai-to-kosmiko-ostiko-kyma-tha-ftasei-sti-gi/