Μεγάλος αστεροειδής θα «διασχίσει» τη Γη το Σάββατο. Δεν αποτελεί κίνδυνο αλλά αν τυχόν... λοξοδρομούσε το χτύπημα θα ήταν συντριπτικό για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας γενικότερα. Ένας αστεροειδής θα περάσει το Σάββατο κοντά στη Γη χωρίς πάντως να υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης και θα μπορεί να παρατηρηθεί με μικρά τηλεσκόπια ή μεγάλα κιάλια ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA).«Το πέρασμα κοντά στη Γη ενός αντικειμένου τέτοιου μεγέθους δεν συμβαίνει παρά κάθε μερικά χρόνια, αν και, αυτή τη φορά, η λαμπρή και κοντινή Σελήνη μπορεί να εμποδίσει την παρατήρησή του τη στιγμή» που ο αστεροειδής θα βρίσκεται πιο κοντά, προειδοποιεί στην ανακοίνωση ο Χουάν Λουίς Κάνο του γραφείου πλανητικής άμυνας της ESA.Αυτό το βραχώδες διαστημικό σώμα μεγέθους περίπου 750-1.650 μέτρων, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που βασίζονται στην εκτίμηση της λευκαύγειάς του (σ.σ.: albedo, η ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλά), ανακαλύφθηκε το 1997 και βαφτίστηκε (152637) 1997 NC1.Σύμφωνα με άλλους υπολογισμούς αυτής της λευκαύγειας, μπορεί εντούτοις να είναι πιο μικρός, διευκρινίζει ο ΕΟΔ. Θα περάσει πιο κοντά στη Γη το Σάββατο στις 14:14 (ώρα Ελλάδας), με ταχύτητα 8,9 χιλιόμετρα/δευτερόλεπτο. Θα βρίσκεται τότε σε απόσταση 2.559.461 χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας, δηλαδή 6,66 φορές την απόσταση Γης-Σελήνης, γεγονός που μηδενίζει την πιθανότητα σύγκρουσης.Ο αστεροειδής θα μπορεί να παρατηρηθεί από τις περιφέρειες του βόρειου ημισφαιρίου στη διάρκεια της φάσης προσέγγισης, σχεδόν από παντού τη στιγμή που θα περνά πιο κοντά και μόνο από το νότιο ημισφαίριο όταν θα απομακρύνεται από τη Γη. Στις περιοχές του κόσμου που θα είναι νύχτα, θα μπορεί θεωρητικά να τον θαυμάσει κάποιος με μικρά τηλεσκόπια, ακόμα και με μεγάλα κιάλια, αναφέρει η ESA. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129013/megalos-asteroeidis-tha-diaschisei-ti-gi-to-savvato/

Η Κίνα πήρε κεφάλι και στην παγκόσμια κούρσα των υπερυπολογιστών. Ο υπερυπολογιστής LineShine στη Σεντζέν ξεπέρασε σε επιδόσεις τον αμερικανικό υπερυπολογιστή που βρισκόταν μέχρι σήμερα στην πρώτη θέση. Ένας υπερυπολογιστής στην Κίνα ξεπέρασε πλέον τους αμερικανικούς ανταγωνιστές του και κατατάσσεται ως ο ισχυρότερος στον κόσμο. Είναι η πρώτη φορά από το 2017 που ένας κινεζικός υπολογιστής βρίσκεται στην κορυφή μιας λίστας που συχνά θεωρείται δείκτης της τεχνολογικής ισχύος ενός κράτους.Ο υπερυπολογιστής LineShine, που βρίσκεται στη Σενζέν εκτόπισε από την πρώτη θέση τον αμερικανικό υπερυπολογιστή El Capitan σύμφωνα με την κατάταξη Top500 που δημοσιεύθηκε την Τρίτη. Η εμφάνιση του LineShine στη λίστα ήταν η πρώτη του.Ο LineShine διαφέρει από άλλους υπερυπολογιστές υψηλών επιδόσεων, καθώς λειτουργεί αποκλειστικά με συμβατικούς επεξεργαστές (CPU) και όχι με επεξεργαστές γραφικών (GPU), οι οποίοι χρησιμοποιούνται ευρέως στις εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με την κατάταξη, απαιτεί περίπου 42,2 μεγαβάτ ηλεκτρικής ισχύος για τη λειτουργία του.Οι υπερυπολογιστές είναι περισσότερο από 1.000 φορές ταχύτεροι από έναν συνηθισμένο υπολογιστή και χρησιμοποιούνται σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, όπως η αναζήτηση νέων ιατρικών ανακαλύψεων, η προσομοίωση κλιματικών συστημάτων, η προσομοίωση πυρηνικών εκρήξεων, η πρόβλεψη ανθρώπινης συμπεριφοράς και οι εικονικές δοκιμές οπλικών συστημάτων.Οι επιστήμονες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Top500 ανέφεραν ότι ο LineShine, ο οποίος φιλοξενείται στο Εθνικό Κέντρο Υπερυπολογιστών της Κίνας, πέτυχε επίδοση 2,198 exaflops, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να εκτελεί περισσότερους από δύο πεντάκις εκατομμύρια υπολογισμούς ανά δευτερόλεπτο.Ο El Capitan, που βρίσκεται στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore της αμερικανικής κυβέρνησης στην Καλιφόρνια, κατατάσσεται πλέον στη δεύτερη θέση μπροστά από δύο ακόμη αμερικανικούς υπερυπολογιστές που λειτουργούν σε εθνικά εργαστήρια στο Τενεσί και το Ιλινόι.Στην πέμπτη θέση υποχώρησε ο υπερυπολογιστής Jupiter της Γερμανίας. Οι πέντε αυτοί υπολογιστές είναι οι μοναδικοί δημόσια επαληθευμένοι υπολογιστές κλίμακας exascale στον κόσμο. Άλλες χώρες που διαθέτουν υπερυπολογιστές στην πρώτη δεκάδα της κατάταξης είναι η Ιταλία, η Ελβετία και η Ιαπωνία.Να σημειωθεί ότι στις διεθνείς λίστες TOP500 και Green500, τις δύο πλέον αναγνωρισμένες παγκόσμιες κατατάξεις υπερυπολογιστών κατατάσσεται και επίσημα ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» που υλοποιείται από το Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Έρευνας (ΕΔΥΤΕ Α.Ε. – GRNET), φορέα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης.Οι λίστες TOP500 και Green500 δημοσιεύτηκαν στο Αμβούργο της Γερμανίας, στο πλαίσιο του ISC 2026, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Υπολογιστών Υψηλής Απόδοσης (EuroHPC JU). Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» κατέλαβε την 31η θέση της λίστας TOP500 και την 23η της λίστας Green500, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στο διεθνή χάρτη της υπολογιστικής υψηλών επιδόσεων και της ενεργειακά αποδοτικής υπερυπολογιστικής. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129016/i-kina-pire-kefali-kai-stin-pagkosmia-koyrsa-ton-yperypologiston/

Επιστήμονες προτείνουν ένα «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» για την αντιμετώπιση του καύσωνα. Μια νέα ιδέα στον τομέα της γεωμηχανικής που υπόσχεται προστασία από ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά με άγνωστες πιθανές αρνητικές επιπτώσεις. Καθώς η Ευρώπη βιώνει ένα ακόμη πρωτοφανές κύμα καύσωνα, μέχρι το επόμενο, ένα βασικό ερώτημα τίθεται όλο και πιο συχνά: τι μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση των μελλοντικών κυμάτων καύσωνα; Επιστήμονες από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα υποστηρίζουν ότι ίσως έχουν βρει μια απάντηση προτείνοντας μια τεχνική που ονομάζεται «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να «ωθήσει» τα καιρικά συστήματα μακριά από επικίνδυνες πορείες.Η προσέγγιση αυτή θα περιλάμβανε μικρές, προσεκτικά χρονισμένες επιχειρήσεις σποράς νεφών τις ημέρες πριν από την κορύφωση ενός ακραίου καιρικού φαινομένου. Σύμφωνα με τους ερευνητές η μέθοδος θα μπορούσε όχι μόνο να αποδυναμώσει κύματα καύσωνα αλλά και να μεταβάλει την πορεία τυφώνων ή να ανακατευθύνει τα λεγόμενα «ατμοσφαιρικά ποτάμια», τεράστιες ροές υδρατμών που συχνά προκαλούν έντονες βροχοπτώσεις και πλημμύρες.Ωστόσο η σπορά νεφών παραμένει μια αμφιλεγόμενη τεχνολογία. Πολλοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι ενδέχεται να ενέχει κινδύνους καθώς οι επιπτώσεις της δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητές.«Η παρέμβαση στον καιρό εγείρει κάθε είδους ηθικά ερωτήματα, καθώς η αλλαγή των καιρικών συνθηκών σε μία χώρα θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες σε μια άλλη. Ο καιρός, άλλωστε, δεν αναγνωρίζει πολιτικά σύνορα. Αν δεν υπάρξει προσοχή, η ανεξέλεγκτη χρήση αυτής της τεχνολογίας θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε διπλωματικές εντάσεις μεταξύ γειτονικών χωρών, με αμοιβαίες κατηγορίες και ‘πολέμους καιρού’» είναι η άποψη του Γιόχαν Ζακ, ανώτερου μετεωρολόγου της εταιρείας KISTERS. Τι είναι η σπορά νεφών Η σπορά νεφών αποτελεί μια μορφή γεωμηχανικής που χρησιμοποιείται για την πρόκληση βροχόπτωσης σε περιοχές όπου διαφορετικά ίσως να μην έβρεχε. Στα σύννεφα εισάγονται ουσίες όπως ιωδιούχος άργυρος ή κοινό αλάτι οι οποίες λειτουργούν ως πυρήνες συμπύκνωσης. Οι υδρατμοί συγκεντρώνονται γύρω τους και σχηματίζουν παγοκρυστάλλους.Καθώς οι παγοκρύσταλλοι μεγαλώνουν γίνονται αρκετά βαρείς ώστε να πέσουν από το νέφος ως βροχή ή χιόνι ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί με διάφορους τρόπους όπως απελευθέρωση χημικών ουσιών από το έδαφος, έγχυση υλικών από αεροσκάφη, με εκτόξευση πυραύλων ή βλημάτων μέσα στα σύννεφα.Η τεχνολογία χρησιμοποιείται ήδη σε περισσότερες από 50 χώρες μεταξύ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μέχρι σήμερα, οι περισσότερες εφαρμογές πραγματοποιούνται σε μικρή κλίμακα και αποσκοπούν κυρίως στην τοπική αύξηση των βροχοπτώσεων. Η ιδέα του «Καιρικού Ζίου Ζίτσου» Οι ερευνητές της Αριζόνα προτείνουν κάτι πολύ πιο φιλόδοξο: τη χρήση της σποράς νεφών για την αποτροπή ολόκληρων φυσικών καταστροφών.Στη μελέτη τους χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις μέσω ενός μεγάλου μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης με την ονομασία Aurora, το οποίο έχει σχεδιαστεί για μετεωρολογικές προβλέψεις υψηλής ανάλυσης. Τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων ήταν εντυπωσιακά. Σύμφωνα με το μοντέλο: Ο τυφώνας Sandy του 2012 θα μπορούσε να είχε αλλάξει πορεία κατά περίπου 480 χιλιόμετρα αποφεύγοντας τη Νέα Υόρκη. Το κύμα ψύχους στο Τέξας το 2021 θα μπορούσε να είχε καταστεί ηπιότερο αυξάνοντας την ελάχιστη θερμοκρασία κατά περίπου 10 βαθμούς Κελσίου. Ένα ατμοσφαιρικό ποτάμι που προκάλεσε πλημμύρες στην Καλιφόρνια το 2022 θα μπορούσε να είχε μεταφέρει περίπου 5% λιγότερη βροχόπτωση. Φυσικά όλα αυτά προέρχονται από υπολογιστικές προσομοιώσεις και όχι από πραγματικές εφαρμογές.Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές θεωρούν ότι τα αποτελέσματα δείχνουν μια ελκυστική δυνατότητα για το μέλλον. Στη δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «PLOS Water» αναφέρουν: «Η αυξανόμενη επίδραση των ακραίων καιρικών φαινομένων στην κοινωνία δείχνει ότι οι παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως τα φράγματα, τα αναχώματα και οι ασφαλίσεις, ίσως να μην επαρκούν πλέον για την αντιμετώπιση των συνεπειών αυτών των κινδύνων» αναφέρουν οι ερευνητές.Σύμφωνα με τους ερευνητές το «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» προτείνει ένα νέο μοντέλο αντιμετώπισης των ακραίων καιρικών φαινομένων: μικρές, στρατηγικά τοποθετημένες παρεμβάσεις που αξιοποιούν τη φυσική δυναμική της ατμόσφαιρας, με στόχο να εκτρέψουν ή να αποδυναμώσουν επικίνδυνα φαινόμενα πριν προκαλέσουν ζημιές.Όπως υποστηρίζουν πρόκειται για μια προσέγγιση του 21ου αιώνα που επιδιώκει τη συνεργασία με τις δυνάμεις της φύσης αντί της απλής αντίδρασης στις συνέπειές τους. Η γεωμηχανική Η δημοσίευση της μελέτης έρχεται λίγο μετά τη δημοσιότητα που έλαβε μια άλλη αμφιλεγόμενη τεχνική γεωμηχανικής: η τεχνητή μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας. Η μέθοδος, γνωστή ως έγχυση αερολυμάτων στη στρατόσφαιρα, προβλέπει την απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων μικροσκοπικών σωματιδίων θείου στην ανώτερη ατμόσφαιρα.Τα σωματίδια αυτά μπορούν να παραμείνουν εκεί για χρόνια, αντανακλώντας μέρος της ηλιακής ενέργειας πίσω στο Διάστημα. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις δείχνουν ότι η τεχνική αυτή θα μπορούσε να περιορίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη και να μειώσει σημαντικά τη διάρκεια και την ένταση των θαλάσσιων κυμάτων καύσωνα.Ωστόσο, παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, καθώς οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη ποιες θα μπορούσαν να είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειές της στα οικοσυστήματα και το κλίμα. Η συν-συγγραφέας της σχετικής έρευνας, καθηγήτρια Φίμπι Ζάρνετσκι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, προειδοποιεί: «Γνωρίζουμε ελάχιστα για τις οικολογικές επιπτώσεις αυτών των παρεμβάσεων» https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129025/epistimones-proteinoyn-ena-kairiko-zioy-zitsoy-gia-tin-antimetopisi-toy-kaysona/

Η σκοτεινή διάσταση δίπλα μας. Πώς συνδέονται δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος, η σκοτεινή ενέργεια και η σκοτεινή ύλη. Όταν κοιτάμε ένα παγόβουνο αυτό που βλέπουμε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι ένα πολύ μικρό τμήμα του σε σχέση με τον τεράστιο όγκο που είναι αόρατος και βυθισμένος στη θάλασσα. Το σύμπαν μας είναι σαν ένα τεράστιο παγόβουνο. Το ορατό του κομμάτι, τα άστρα, οι πλανήτες, εμείς οι ίδιοι, είναι μόλις το 5% του συνόλου. Το υπόλοιπο 95% είναι αόρατο και μυστηριώδες. Συνίσταται από την σκοτεινή ενέργεια, στην οποία αποδίδεται η επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος και την σκοτεινή ύλη, η βαρύτητα της οποίας δεν αφήνει τους γαλαξίες να διαλυθούν.Μέχρι σήμερα, οι φυσικοί θεωρούσαν ότι σκοτεινή ενέργεια και σκοτεινή ύλη δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Άλλωστε δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που να συσχετίζει τις δύο αυτές έννοιες οι οποίες εισήχθησαν αυθαίρετα για να δικαιολογήσουν τα αναμφισβήτητα παρατηρησιακά αστρονομικά δεδομένα. Μέχρι που οι φυσικοί Miguel Montero, Cumrun Vafa και Irene Valenzuela το 2022 στο άρθρο τους με τίτλο «The Dark Dimension and the Swampland«, πρότειναν κάτι εντυπωσιακά απλό και κομψό στο πλαίσιο της θεωρίας χορδών και του λεγόμενου προγράμματος swampland: την πρωτοποριακή ιδέα της «σκοτεινής διάστασης», σύμφωνα με την οποία θα μπορούσε (σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο), η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια να είναι στην πραγματικότητα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.Εκεί υποστηρίζουν ότι η εξαιρετικά μικρή, αλλά μη μηδενική, τιμή της σκοτεινής ενέργειας που παρατηρούμε στο σύμπαν μας και εκφράζεται από την κοσμολογική σταθερά Λ, οδηγεί κάτω από ορισμένες θεωρητικές υποθέσεις του swampland(1), στην ύπαρξη μιας επιπλέον «μεσοσκοπικής» διάστασης καθώς και μιας ολόκληρης «οικογένειας» ελαφρών σωματιδίων που την συνοδεύει.Σύμφωνα με την θεωρία των χορδών, το σύμπαν μας δεν έχει μόνο τις 4 γνωστές μας διαστάσεις (3 χωρικές + χρόνος), αλλά συνολικά 10 (αυτό αποτελεί θεωρητική πρόβλεψη της θεωρίας και δεν έχει επιβεβαιωθεί πειραματικά). Τις υπόλοιπες 6 δεν τις αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι «διπλωμένες» στον εαυτό τους σε αδιανόητα μικρό μέγεθος, δισεκατομμύρια φορές μικρότερες από ένα άτομο. Σύμφωνα με την εργασία των Montero et al, η μία από αυτές τις 6 κρυμμένες διαστάσεις είναι πολύ μεγαλύτερη από τις άλλες. Πρόκειται για την επονομαζόμενη «σκοτεινή διάσταση» η οποία έχει μέγεθος της τάξης του 1μm=10-6m (όσο το μέγεθος ενός βακτηρίου). Στον μικρόκοσμο της φυσικής αυτό το μέγεθος είναι τεράστιο.Τώρα τίθεται το ερώτημα, αν υπάρχει μια διάσταση στο μέγεθος ενός βακτηρίου παντού γύρω μας, τότε γιατί δεν την βλέπουμε στο μικροσκόπιο; Η απάντηση είναι ότι το φως και η συνηθισμένη ύλη είναι «παγιδευμένα» στον δικό μας τρισδιάστατο κόσμο. Το φως δεν μπορεί να διεισδύσει σ’ αυτή την επιπλέον διάσταση. Όμως η βαρύτητα μπορεί. Ο μόνος «επισκέπτης» που έχει το ελεύθερο να μπαίνει και να βγαίνει σε αυτή τη διάσταση είναι η βαρύτητα. Μόνο τα βαρυτόνια (τα σωματίδια διαμέσου των οποίων διαδίδεται η βαρυτική δύναμη) μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτή τη διάσταση(2).Η ύπαρξη αυτής της σκοτεινής διάστασης θα μπορούσε να λύσει ταυτόχρονα τους δύο μεγαλύτερους γρίφους της κοσμολογίας: την γέννηση της σκοτεινής ύλης και την φύση της σκοτεινής ενέργειας. ● Όταν τα σωματίδια της βαρύτητας διαρρέουν μέσα σε αυτή την σκοτεινή διάσταση, αρχίζουν να πάλλονται. Αυτή η δόνηση, από τη δική μας οπτική γωνία, τα κάνει να αποκτούν μάζα. Γίνονται βαριά «σκοτεινά βαρυτόνια». Αυτή η «μάζα» δεν προκύπτει από κυριολεκτική δόνηση, αλλά από την κβαντισμένη ορμή των σωματιδίων μέσα στην επιπλέον διάσταση (μηχανισμός Kaluza–Klein). Αυτά τα σωματίδια έχουν μάζα αλλά δεν αλληλεπιδρούν με το φως, συμπεριφέρονται δηλαδή ακριβώς όπως η σκοτεινή ύλη. ● Τα μαθηματικά της θεωρίας δείχνουν ότι η σκοτεινή ενέργεια είναι εκείνη που καθορίζει το μέγεθος της σκοτεινής διάστασης. Το γεγονός ότι η κοσμολογική σταθερά Λ έχει μια τόσο μικρή τιμή στο σύμπαν μας, σημαίνει αναπόφευκτα ότι η διάσταση πρέπει να έχει μέγεθος της τάξης του ενός μικρομέτρου ().Το πιο συναρπαστικό στοιχείο της θεωρίας είναι ότι κάνει το σύμπαν να βγάζει νόημα ως σύνολο. Αν η διάσταση αυτή αλλάξει έστω και ελάχιστα μέγεθος κατά την εξέλιξη του σύμπαντος, τότε αλλάζουν ταυτόχρονα και η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια. Αυτό ταιριάζει με τα πρόσφατα δεδομένα από το τηλεσκόπιο DESI, τα οποία έδειξαν ότι η σκοτεινή ενέργεια δεν είναι μια σταθερή, αμετάβλητη δύναμη, αλλά εξελίσσεται με τον χρόνο. Συγκεκριμένα, πρόσφατες αναλύσεις δείχνουν ότι η σκοτεινή ενέργεια έφτασε στη μέγιστη ισχύ της πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια και έκτοτε εξασθενεί. Η εξέλιξη αυτή δίνει τέλος στο παράδοξο του «καθεστώτος φάντασμα» – την ψευδαίσθηση δηλαδή ότι η σκοτεινή ενέργεια σε μια προηγούμενη εποχή δυνάμωνε με την πάροδο του χρόνου (καθώς το σύμπαν διαστελλόταν) παραβιάζοντας τη διατήρηση της ενέργειας – αφού η παρατηρούμενη συμπεριφορά οφείλεται απλώς σε μια φυσική μεταφορά ενέργειας ανάμεσα στη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια. Παράλληλα, επιστημονικές μελέτες του 2024-2025 δείχνουν ότι η αλληλεπίδρασή τους μπορεί να λύσει ένα από τα μεγαλύτερα τρέχοντα προβλήματα της κοσμολογίας: την «διαφορά Hubble» (Hubble tension), καθώς γεφυρώνει την ανεξήγητη διαφωνία (περίπου 9%) που καταγράφεται ανάμεσα στις μετρήσεις του ρυθμού διαστολής στο πρώιμο και στο σύγχρονο σύμπαν.Επιπλέον, η ύπαρξη της σκοτεινής διάστασης παράγει ελέγξιμες προβλέψεις για το μέλλον. Αν η σκοτεινή ύλη αλληλεπιδρά με τον εαυτό της μέσω μιας νέας δύναμης σε αυτή τη διάσταση, θα μπορούσε να αφήνει ορατά αστροφυσικά αποτυπώματα, όπως τον σχηματισμό χαρακτηριστικών «παλιρροιακών ουρών», εκτεταμένων ρευμάτων από άστρα και αέρια, πίσω από γαλαξίες που συγκρούονται.Η σκοτεινή διάσταση λοιπόν δεν είναι κάποιος μυστικιστικός άλλος κόσμος δίπλα μας. Είναι μια πιθανή φυσική ιδιότητα του χώρου, μια έξτρα «πτυχή» μεγέθους ενός βακτηρίου, την οποία διαπερνά η βαρύτητα, η οποία μπορεί να συνδέεται με την σκοτεινή ύλη και να καθορίζεται από την σκοτεινή ενέργεια, προσφέροντας ένα ενιαίο και κομψό θεωρητικό πλαίσιο(3) για την κατανόηση αυτών των μυστηρίων. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: A Dark Dimension Could Link Two of the Universe’s Great Unknowns – https://www.quantamagazine.org/a-dark-dimension-could-link-two-of-the-universes-great-unknowns-20260622/ παρατηρήσεις: (1) βάλτος ή τέλμα (2) Γι αυτό η βαρυτική δύναμη φαίνεται ασθενής (σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις) διότι «απλώνεται» στις επιπλέον διαστάσεις που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. (3) εφόσον αποδειχθεί σωστό

Πολύ καλή καταγραφή πληροφορίας με λεπτομέρεια και οξύτητα Νίκο! Το κίτρινο χρώμα πώς προέκυψε;