Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4982–4987: Επιστροφή στο Τακτικό μας Προγραμματισμένο Πρόγραμμα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2026 Αυτή η εβδομάδα λειτουργίας του Curiosity στον Άρη μας επιστρέφει στο «τακτικό μας πρόγραμμα». Αφού κάνουμε μια μικρή παράκαμψη για να διερευνήσουμε την «διαβρωμένη επιφάνεια», επιστρέφουμε στην πορεία μας για να ανέβουμε στο Όρος Sharp. Καθώς μεταβαίνουμε στο φθινόπωρο στον κρατήρα Gale, οι θερμοκρασίες και η πιθανότητα καταιγίδων σκόνης αρχίζουν να μειώνονται, αλλά το Curiosity εξακολουθεί να αναζητά την τελευταία ανάσα από τις τοπικές και περιφερειακές καταιγίδες σκόνης στα τέλη της σεζόν.Το σχέδιο της Δευτέρας για τους αστέρες Sols 4982 έως 4985 ξεκίνησε με το Curiosity να στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο με ένα μοναδικό γεωλογικό χαρακτηριστικό ακριβώς πάνω από την επαφή της διαβρωτικής υπερεπιφάνειας. Όπως ίσως έχετε διαβάσει στο προηγούμενο ιστολόγιο , η ομάδα είχε την τύχη να περάσει δύο κύκλους σχεδιασμού σε αυτήν την καταπληκτική τοποθεσία. Το MAHLI χρησιμοποίησε αυτήν την ευκαιρία για να επανακτήσει επιλεγμένες εικόνες για το μωσαϊκό του στόχου "Tres Morros". Αυτό θα επιτρέψει στην επιστημονική ομάδα να έχει μια λεπτομερή και εστιασμένη εικόνα της κάτω πλευράς αυτού του χαρακτηριστικού. Το APXS έλαβε μετρήσεις του στόχου βραχώδους υποβάθρου "El Motacusal" αφού είχε υποστεί επεξεργασία με το DRT. Το APXS έλαβε μια δεύτερη μέτρηση στον στόχο βραχώδους υποβάθρου "ως έχει" "Alto de Carmen". Και οι δύο αυτοί στόχοι APXS καταγράφηκαν με εικόνες υψηλής ανάλυσης που λήφθηκαν από το MAHLI. Οι δραστηριότητες του ChemCam περιλαμβάνουν φασματοσκοπία LIBS στους στόχους βραχώδους υποβάθρου "Lagunas Bravas" και "Parququcha" και απομακρυσμένη μικροαπεικόνιση ChemCam στο Mishe Mokwa. Είχα την ευχαρίστηση να βρίσκομαι στην ανοδική ζεύξη του Mastcam για αυτό το σχέδιο. Το Mastcam τράβηξε ένα μωσαϊκό κοντινού πεδίου της διαβρωτικής κορυφογραμμής, που ονομάστηκε «Los Toldos», καθώς και ένα μωσαϊκό σε πιο μακρινή έκθεση στο βραχώδες υπόστρωμα πάνω από την επιφάνεια διάβρωσης, που ονομάστηκε «Los Ladrillos». Εκτός από αυτά τα μωσαϊκά, το Mastcam παρείχε επίσης έγχρωμη τεκμηρίωση της απομακρυσμένης μικροαπεικόνισης ChemCam του προηγούμενου σχεδίου στην Κορδιγιέρα και των δραστηριοτήτων LIBS του ChemCam που ελήφθησαν σε αυτό το σχέδιο.Στη συνέχεια, το Curiosity οδήγησε 30 μέτρα για να μας μεταφέρει στην τοποθεσία μας για το σχέδιο της Παρασκευής για τους δορυφόρους Sols 4985 έως 4987. Παρόλο που είχαμε άφθονο επίπεδο και εύγευστο βραχώδες υπόστρωμα σε αυτή τη νέα τοποθεσία, δεν μπορέσαμε να τοποθετήσουμε τον ρομποτικό βραχίονα σε ασφαλή θέση για να το εξετάσουμε με ακρίβεια. Ο αριστερός μπροστινός τροχός ήταν τοποθετημένος σε έναν μικρό βράχο και έπρεπε να λάβουμε υπόψη τον κίνδυνο το ρόβερ να γλιστρήσει από αυτόν τον βράχο καθώς κινούσαμε τον βραχίονα. Η MAHLI και η APXS ήταν ακόμα σε θέση να εκτελέσουν με ασφάλεια την επιστήμη επαφής σε δύο στόχους βραχώδους υποστρώματος, τον "Mamorecillo" και τον "Aguas Claras". Η MAHLI είχε μια επιπλέον δραστηριότητα καθαριότητας για να απεικονίσει τον στόχο βαθμονόμησης. Η ChemCam σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το φασματόμετρο λέιζερ για να συλλέξει γεωχημεία σε τρεις στόχους σε αυτήν την περιοχή, ακολουθούμενη από την τεκμηρίωση της Mastcam. Οι σημερινοί στόχοι LIBS της ChemCam περιλαμβάνουν ένα σκούρο ανθεκτικό στρώμα στο βραχώδες υπόστρωμα "Yura Kasa". Η Mastcam σχεδιάζει μια σειρά από ψηφιδωτά για να συνεχίσει την απεικόνιση της στρωματογραφίας στη μονάδα πάνω από την επαφή διάβρωσης.Το σημερινό σχέδιο ήταν γεμάτο με δραστηριότητες περιβαλλοντικής παρακολούθησης για την παρακολούθηση καταιγίδων σκόνης. Η Mastcam πραγματοποίησε μια σειρά από παρατηρήσεις απεικόνισης σκόνης για να μετρήσει το οπτικό βάθος, ή «ταυ», της ατμόσφαιρας. Μια υψηλότερη τιμή ταυ σχετίζεται με αυξημένη ποσότητα σκόνης στην ατμόσφαιρα. Η APXS συμμετείχε στη δράση σχεδιάζοντας μια νυχτερινή ατμοσφαιρική μέτρηση. Η Navcam ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς εργασίας για την παρακολούθηση καταιγίδων σκόνης. Αυτές οι δραστηριότητες περιλαμβάνουν πολλαπλές μεγάλες έρευνες για το φαινόμενο «διάβολος σκόνης», παρατήρηση στο ζενίθ, παρατηρήσεις εντός κρατήρα από την οπτική επαφή και βίντεο από υπερορίζοντα σύννεφα.Το Curiosity θα συνεχίσει στη συνέχεια να ανεβαίνει στο Όρος Sharp. Η προγραμματισμένη απόσταση οδήγησης των 150 ποδιών (47 μέτρων) θα μεταφέρει το ρόβερ νοτιοδυτικά της τρέχουσας τοποθεσίας μας. Θα επιστρέψουμε τη Δευτέρα για να ξεκινήσουμε μια νέα εβδομάδα γεμάτη επιστήμη επαφής, τηλεπισκόπηση και οδήγηση στον Άρη. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4982-4987-back-to-our-regularly-scheduled-programming/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα, λεπτών, σαν προεξοχές στρωμάτων στον στόχο «Los Toldos», χρησιμοποιώντας την κάμερα Right Mast Camera (Mastcam). Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα στις 12 Αυγούστου 2026 — 4982η ηλιακή ώρα, ή 4.982η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 01:05:04 UTC.

Ταξιδέψτε στον κρατήρα του Άρη όπου εγκλωβίστηκε ο «Οδυσσέας» – Εκεί όπου κυλούσε νερό πριν από 3,7 δισ. χρόνια (βίντεο) Νέες εντυπωσιακές εικόνες από τον κρατήρα του Κόκκινου Πλανήτη που αποτέλεσε το σκηνικό της ταινίας «Η Διάσωση» με τον Ματ Ντέιμον. Ο δορυφόρος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος Mars Express κατέγραψε νέες, εντυπωσιακές εικόνες πετώντας σε χαμηλό ύψος πάνω από μια γεωλογική περιοχή του Κόκκινου Πλανήτη η οποία διαμορφώθηκε από αρχαίες ροές νερού πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.Το Mars Express εκτοξεύτηκε το 2003 και είναι εξοπλισμένο με την High Resolution Stereo Camera (HRSC),η οποία καταγράφει πολλαπλές οπτικές γωνίες από διάφορα σημεία της επιφάνειας του Άρη ώστε να δημιουργεί έγχρωμες τρισδιάστατες απεικονίσεις. Κατά τη διάρκεια μιας χαμηλής διέλευσης στην ιδιαίτερα ελλειπτική τροχιά το, το Mars Express πέταξε πάνω από τα Νότια Υψίπεδα του Άρη και τον κρατήρα Schiaparelli, έναν από τους μεγαλύτερους κρατήρες πρόσκρουσης του πλανήτη.Ο κρατήρας Schiaparelli βρίσκεται σε μια περιοχή των Νοτίων Υψιπέδων του Άρη με έντονη παρουσία κρατήρων όπου ένα θερμότερο και πιο υγρό κλίμα ευνοούσε τη ροή νερού η οποία διαμόρφωσε τη γεωγραφία του πλανήτη πριν από περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια σύμφωνα με βίντεο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.Ο Schiaparelli έχει διάμετρο μεγαλύτερη από 460 χιλιόμετρα και έγινε διάσημος αφού αποτέλεσε την περιοχή όπου ο αστροναύτης Mark Watney μένει αποκλεισμένος στον Άρη στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα «The Martian» του Άντι Γουέιρ που έγινε πολύ πετυχημένη εμπορικά ταινία με πρωταγωνιστή τον Ματ Ντέιμον τον οποίο βλέπουμε τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στο ρόλο του Οδυσσέα στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Στην Ελλάδα η ταινία «The Martian» κυκλοφόρησε με τίτλο «Η Διάσωση».Ο κρατήρας πήρε το όνομά του από τον Ιταλό αστρονόμο Giovanni Schiaparelli (1835–1910) ο οποίος πραγματοποίησε λεπτομερείς παρατηρήσεις του Άρη κατά τη σχετικά κοντινή προσέγγιση του πλανήτη το 1877. Ο Schiaparelli δημιούργησε έναν χάρτη με τους «canali», την ιταλική λέξη για τα «κανάλια» ή «διαύλους», τους οποίους είχε παρατηρήσει ως σκοτεινές γραμμές στην επιφάνεια του Άρη και υπέθεσε ότι περιείχαν νερό. Αργότερα αγγλόφωνοι αστρονόμοι μετέφρασαν λανθασμένα τον όρο ως canals (τεχνητά κανάλια) γεγονός που οδήγησε σε εικασίες ότι στον Άρη υπήρχε ευφυής ζωή που είχε κατασκευάσει τεχνητές δομές.Παρότι αυτή η υπόθεση διαψεύστηκε από μεταγενέστερες παρατηρήσεις και μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί στον Άρη κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει ότι έζησε εκεί ευφυής ζωή αργότερα αποδείχθηκε ότι ο Άρης όντως διέθετε ενεργά σώματα νερού στην επιφάνειά του στο μακρινό παρελθόν. Η σημαντική συμβολή του Schiaparelli στην αστρονομία ήταν αρκετή ώστε να τιμηθεί με έναν κρατήρα του Άρη που φέρει το όνομά του.Παρά την τεράστια διάμετρό του ο κρατήρας Schiaparelli θεωρείται ρηχός σε σύγκριση με άλλους κρατήρες παρόμοιου μεγέθους στον Άρη. Αρχικά ήταν πολύ βαθύτερος, όμως κατά τη διάρκεια των τελευταίων δισεκατομμυρίων ετών γέμισε με ιζήματα που μεταφέρθηκαν από τον άνεμο και αρχαίες ροές νερού, καθώς και με υλικά από ηφαιστειακές εκρήξεις και συντρίμμια από προσκρούσεις αστεροειδών.   Οι παρατηρήσεις Εκτός από την παρουσίαση του νέου υλικού που κατέγραψε το Mars Express, το βίντεο της ESA εξηγεί επίσης τον τρόπο λειτουργίας της High Resolution Stereo Camera. Κατά τη διάρκεια χαμηλών διελεύσεων πάνω από την επιφάνεια του πλανήτη, η κάμερα παρατηρεί το έδαφος από πέντε διαφορετικές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα σε ένα φάσμα τεσσάρων χρωμάτων.Αυτές οι χαμηλές διελεύσεις επιτρέπουν στο Mars Express να συλλέγει τεράστιες ποσότητες τρισδιάστατων δεδομένων, που καλύπτουν περιοχές μήκους από εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα και πλάτους δεκάδων χιλιομέτρων. Στη συνέχεια, τα δεδομένα αυτά συνδυάζονται μεταξύ τους, δημιουργώντας ολοκληρωμένους περιφερειακούς χάρτες, οι οποίοι προστίθενται στα ολοένα πιο λεπτομερή μοντέλα που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να χαρτογραφήσουν ολόκληρη την επιφάνεια του Άρη. Ο κρατήρας Schiaparelli. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152489/taxidepste-ston-kratira-toy-ari-ekei-opoy-kyloyse-nero-prin-apo-37-dis-chronia-vinteo/

Τι σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δραπέτευσε; Τα μοντέλα ΑΙ που φαίνεται ότι αυτονομήθηκαν πράγματι... παράκουσαν τους εντολείς τους ή μήπως τους υπάκουσαν υπερβολικά; Οι κυβερνοεπιθέσεις που πραγματοποίησαν πρόσφατα νέα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης μονοπώλησαν την ειδησιογραφία. Και μαζί τους δημιουργήθηκαν τίτλοι όπως «Η τεχνητή νοημοσύνη προσπάθησε να δραπετεύσει» , «AI αρνήθηκε να απενεργοποιηθεί», «Μοντέλο εξαπάτησε τους ερευνητές», «AI agent έσπασε το sandbox» , «Τεχνητή νοημοσύνη χάκαρε πραγματικά συστήματα».Άραγε είναι η τεχνητή νοημοσύνη κάτι σαν τους Ντάλτον; Και αν ναι, ποιος έχει το ρόλο του Λούκυ Λουκ για να τη πιάσει πάλι; Οι τίτλοι παραπέμπουν σχεδόν αναπόφευκτα σε μια γνωστή εικόνα επιστημονικής φαντασίας έντονα επηρεασμένη από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο δηλαδή τη μηχανή που αποκτά ξαφνικά συνείδηση καταλαβαίνει ότι οι άνθρωποι την περιορίζουν και αποφασίζει ότι θέλει να ελευθερωθεί.Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική. Δεν χρειάζεται καθόλου συνείδηση, φόβο ή επιθυμία για ελευθερία. Χρειάζεται μόνο ένας στόχος. Και ένα σύστημα αρκετά ικανό ώστε να ανακαλύψει μόνο του τον τρόπο να τον πετύχει.Τα σημερινά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν επιθυμία για ελευθερία, φόβο απέναντι στην απενεργοποίησή τους ή κάποιο μόνιμο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όταν διαβάζουμε ότι ένα μοντέλο «προσπάθησε να μην το απενεργοποιήσουν», συνήθως πρόκειται για ένα ειδικά σχεδιασμένο πείραμα. Οι ερευνητές δίνουν στο σύστημα έναν στόχο και δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η απενεργοποίησή του εμποδίζει την επίτευξη αυτού του στόχου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μοντέλο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παράκαμψη του μηχανισμού ελέγχου αποτελεί έναν αποτελεσματικό τρόπο να συνεχίσει την αποστολή του.Αυτό δεν απαιτεί φόβο. Δεν απαιτεί συνείδηση. Δεν απαιτεί καν την έννοια της «επιβίωσης» όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Αρκεί κάτι πολύ απλούστερο: «Έχω έναν στόχο. Αν με σταματήσουν, δεν θα τον πετύχω. Άρα πρέπει να αποφύγω αυτό που με σταματά». Η αυτοσυντήρηση μπορεί έτσι να εμφανιστεί όχι ως επιθυμία, αλλά ως ενδιάμεσο εργαλείο επίτευξης ενός άλλου στόχου.Τα τελευταία χρόνια συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε την τεχνητή νοημοσύνη ως ένα παράθυρο συνομιλίας καθώς ρωτούσαμε κάτι παίρναμε μία απάντηση και η διαδικασία τελείωνε. Αυτή η εποχή σταδιακά τελειώνει καθώς τα νέα συστήματα είναι ολοένα και περισσότερο agents, αυτόνομα προγράμματα λογισμικού που θέτουν στόχους, λαμβάνουν αποφάσεις και εκτελούν πολύπλοκες εργασίες μόνα τους με ελάχιστη ανθρώπινη βοήθεια.Δεν περιορίζονται πλέον στην παραγωγή κειμένου. Μπορούν να περιηγούνται στο Διαδίκτυο, να γράφουν και να εκτελούν κώδικα, να χειρίζονται αρχεία, να καλούν APIs, να χρησιμοποιούν εργαλεία κυβερνοασφάλειας και να επαναλαμβάνουν μια διαδικασία εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές μέχρι να πετύχουν τον στόχο τους.Ο κύκλος εργασιών τους είναι απλός: παρατηρώ, σχεδιάζω, ενεργώ, ελέγχω το αποτέλεσμα, διορθώνω και ξαναπροσπαθώ. Ένας άνθρωπος μπορεί να εγκαταλείψει έπειτα από εκατό αποτυχημένες απόπειρες. Ένας agent όμως, δεν κουράζεται. Μπορεί να δοκιμάσει χιλιάδες διαφορετικές προσεγγίσεις, να επιστρέψει σε παλαιότερες ιδέες, να συνδυάσει αποτελέσματα και να συνεχίσει για ώρες. Δεν χρειάζεται να είναι υπερνοημοσύνη. Αρκεί να είναι αρκετά καλός, πολύ γρήγορος, εξαιρετικά επίμονος και να διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία. Η παρανόηση Εδώ συναντάμε ίσως τη μεγαλύτερη παρανόηση. Το sandbox (απομονωμένο και ασφαλές περιβάλλον δοκιμών) δεν είναι κάποια ψηφιακή φυλακή με αδιαπέραστους τοίχους. Είναι λογισμικό. Και όπως κάθε λογισμικό, μπορεί να έχει λάθη. Αν κάπου υπάρχει μια λανθασμένη ρύθμιση ή μια ευπάθεια, τότε ένας αρκετά ικανός agent μπορεί να την ανακαλύψει ακριβώς όπως θα την ανακάλυπτε ένας penetration tester. Έτσι όταν διαβάζουμε ότι «η AI δραπέτευσε από το sandbox» υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές πιθανότητες.Η πρώτη είναι ότι κάποιος απλώς άφησε κατά λάθος μια πόρτα ανοιχτή: για παράδειγμα περισσότερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο από όση έπρεπε. Η δεύτερη είναι πολύ σοβαρότερη: η πόρτα ήταν κλειδωμένη αλλά το σύστημα ανακάλυψε αδυναμία στην κλειδαριά. Και αυτό είναι πραγματική δυνατότητα κυβερνοασφάλειας. Όχι απόδειξη συνείδησης.Ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι τα συστήματα αυτά δεν χρειάζεται να παρακούσουν έναν άνθρωπο για να δημιουργήσουν πρόβλημα. Μερικές φορές αρκεί να τον υπακούσουν… υπερβολικά.Ας υποθέσουμε ότι ένας agent λαμβάνει την εντολή: «Βρες το συγκεκριμένο αρχείο». Ο άνθρωπος εννοεί: «Χρησιμοποίησε τις επιτρεπόμενες μεθόδους και αναζήτησέ το μέσα στο περιβάλλον που σου έδωσα». Ο agent όμως μπορεί να αντιλαμβάνεται απλώς: «Ο στόχος μου είναι να αποκτήσω το αρχείο». Αν ανακαλύψει ότι είναι ευκολότερο να παρακάμψει έναν περιορισμό, να χρησιμοποιήσει μια λανθασμένα εκτεθειμένη υπηρεσία ή να βρει τις απαντήσεις κάπου αλλού, τότε αυτή μπορεί να είναι η αποτελεσματικότερη στρατηγική. Για εμάς πρόκειται για «κλέψιμο». Για τον μηχανισμό βελτιστοποίησης μπορεί να είναι απλώς η συντομότερη διαδρομή προς τον στόχο.Ο μεγαλύτερος άμεσος κίνδυνος δεν είναι η ίδια η AI αλλά ένας άνθρωπος με κακόβουλο σκοπό μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν AI agent ως εξαιρετικά αποδοτικό συνεργάτη. Αναγνώριση συστημάτων, αναζήτηση ευπαθειών, δημιουργία exploits, αυτοματοποίηση επιθέσεων, ανάλυση δεδομένων, δοκιμή διαφορετικών τεχνικών. Δραστηριότητες που κάποτε απαιτούσαν μια ομάδα εξειδικευμένων ανθρώπων μπορούν σταδιακά να αυτοματοποιηθούν. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν χρειάζεται λοιπόν να αποφασίσει ότι θέλει να επιτεθεί σε κάποιον. Αρκεί κάποιος να της το ζητήσει.Ίσως κάνουμε λάθος ερώτηση. Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε: «Χρειάζεται πραγματικά η AI να θέλει να ξεφύγει;» Ένα σύστημα που δεν αισθάνεται τίποτα, μπορεί παρ’ όλα αυτά να προκαλέσει τεράστια ζημιά αν είναι αρκετά ικανό, έχει έναν κακώς διατυπωμένο στόχο και του έχουμε δώσει περισσότερη πρόσβαση από όση θα έπρεπε. Αυτό είναι ίσως λιγότερο εντυπωσιακό από την εικόνα μιας μηχανής που αποκτά συνείδηση, όμως συμβαίνει.Η πρόκληση των επόμενων χρόνων δεν θα είναι μόνο να κατασκευάσουμε πιο έξυπνες μηχανές. Θα είναι να μάθουμε να κατασκευάζουμε συστήματα στα οποία η ικανότητα δεν μεγαλώνει ταχύτερα από τον έλεγχό μας πάνω σε αυτήν. Γιατί το επικίνδυνο σενάριο μπορεί τελικά να μην ξεκινήσει με μια τεχνητή νοημοσύνη που λέει: «Δεν θα σας υπακούσω» αλλά μία που λέει: «Κατάλαβα. Θα ολοκληρώσω τον στόχο». **Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152484/ti-simainei-oti-i-techniti-noimosyni-i-drapeteyse/