Ο σεληνιακός πύραυλος Artemis II είναι έτοιμος για μεγάλη κίνηση. Μέσα στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα, ο πύραυλος Artemis II της NASA για τη Σελήνη βρίσκεται έτοιμος για το επόμενο βήμα στο ταξίδι του. Οι μηχανικοί στοχεύουν όχι νωρίτερα από τις 7 π.μ. EST, Σάββατο 17 Ιανουαρίου, να ξεκινήσουν την κύλιση του ισχυρού πυραύλου SLS (Σύστημα Εκτόξευσης Διαστήματος) της NASA και του διαστημικού σκάφους Orion, πάνω στον κινητό εκτοξευτή, προς την Εξέδρα Εκτόξευσης 39Β του διαστημοδρομίου.Ο ερπυστριοφόρος μεταφορέας 2 της NASA θα μεταφέρει τη στοίβα των 11 εκατομμυρίων λιρών με περίπου ένα μίλι την ώρα κατά μήκος της διαδρομής των τεσσάρων μιλίων προς την Εξέδρα Εκτόξευσης 39Β. Το ταξίδι θα διαρκέσει έως και 12 ώρες. Ο χρόνος εκτόξευσης ενδέχεται να αλλάξει εάν χρειαστεί επιπλέον χρόνος για τεχνικές προετοιμασίες ή καιρικές συνθήκες.Μια ζωντανή μετάδοση της κυκλοφορίας θα ξεκινήσει κατά την έναρξη της κυκλοφορίας και μια συνάντηση με τα μέσα ενημέρωσης με τον Διοικητή της NASA, Jared Isaacman, και το πλήρωμα του Artemis II θα ξεκινήσει στις 9 π.μ. Και οι δύο θα μεταδώσουν ζωντανά στο κανάλι YouTube  της NASA  . Μεμονωμένες ροές για κάθε μία από αυτές τις εκδηλώσεις θα είναι διαθέσιμες από αυτήν τη σελίδα. Μάθετε πώς να κάνετε streaming περιεχομένου της NASA  μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παρακάτω παρατίθενται τα καιρικά κριτήρια για την ανάπτυξη: Μην κυλάτε προς την εξέδρα εκτόξευσης  εάν η πρόγνωση κεραυνού είναι μεγαλύτερη από 10% εντός 20 ναυτικών μιλίων από την περιοχή εκτόξευσης κατά την εκτόξευση.Μην κυλάτε προς την εξέδρα εκτόξευσης  εάν υπάρχει μεγαλύτερη από 5% πιθανότητα χαλαζιού στην περιοχή εκτόξευσης κατά την εκτόξευση.Μην κυλάτε προς την εξέδρα εκτόξευσης  εάν προβλέπεται συνεχής άνεμος μεγαλύτερος από 40 κόμβους ή μέγιστη ένταση ανέμου μεγαλύτερη από 45 κόμβους.Μην κυλάτε προς την εξέδρα εκτόξευσης  εάν η θερμοκρασία είναι μικρότερη από 40 βαθμούς Φαρενάιτ ή υπερβαίνει τους 95 βαθμούς Φαρενάιτ στην περιοχή εκτόξευσης κατά την εκτόξευση.Η εκτόξευση στην εξέδρα σηματοδοτεί ένα ακόμη ορόσημο πριν από την αποστολή Artemis II. Τις επόμενες εβδομάδες, η NASA θα ολοκληρώσει τις τελικές προετοιμασίες του πυραύλου και, εάν χρειαστεί, θα επαναφέρει τον SLS και τον Orion στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων για πρόσθετες εργασίες. Ενώ το παράθυρο εκτόξευσης Artemis II ανοίγει ήδη από την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, η ομάδα διαχείρισης της αποστολής θα αξιολογήσει την ετοιμότητα πτήσης μετά την πρόβα υγρής απογείωσης σε όλο το διαστημόπλοιο, την υποδομή εκτόξευσης και το πλήρωμα και τις ομάδες επιχειρήσεων πριν επιλέξει μια ημερομηνία εκτόξευσης.Στο πλαίσιο μιας Χρυσής Εποχής καινοτομίας και εξερεύνησης, η περίπου 10ήμερη δοκιμαστική πτήση του Artemis II είναι η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο πλαίσιο της εκστρατείας Artemis της NASA. Είναι ένα ακόμη βήμα προς νέες αποστολές με αμερικανικό πλήρωμα στην επιφάνεια της Σελήνης, που θα οδηγήσουν σε μια διαρκή παρουσία στη Σελήνη που θα βοηθήσει τον οργανισμό να προετοιμαστεί για την αποστολή των πρώτων αστροναυτών - Αμερικανών - στον Άρη. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/01/16/artemis-ii-moon-rocket-ready-for-big-move/ Όλες οι πλατφόρμες εργασίας αποσύρονται από τον πύραυλο Artemis II SLS (Σύστημα Εκτόξευσης Διαστήματος) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion, ασφαλισμένες στον κινητό εκτοξευτή, μέσα στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την εγκατάσταση στο Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα.       Τι πρέπει να γνωρίζετε για την αποστολή Artemis II της NASA στη Σελήνη. Η NASA απέχει εβδομάδες από το να στείλει αστροναύτες σε μεγαλύτερη απόσταση από οποιοδήποτε άλλο πλήρωμα στο παρελθόν, με τη δεύτερη αποστολή του οργανισμού στην εκστρατεία Artemis. Το Artemis II Press Kit είναι πλέον διαθέσιμο με πληροφορίες για την αποστολή, τους αστροναύτες και άλλους πόρους για τα μέσα ενημέρωσης.«Το Artemis II θα αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για τις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Αυτή η ιστορική αποστολή θα στείλει τους ανθρώπους πιο μακριά από τη Γη από ποτέ και θα μας προσφέρει τις απαραίτητες γνώσεις για να επιστρέψουμε στη Σελήνη — όλα αυτά με την Αμερική στο τιμόνι», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Το Artemis II αντιπροσωπεύει πρόοδο προς την καθιέρωση μιας διαρκούς σεληνιακής παρουσίας και την αποστολή Αμερικανών στον Άρη. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο εντυπωσιασμένος από την ομάδα της NASA και το πλήρωμα του Artemis II και τους εύχομαι τα καλύτερα. Με τόλμη μπροστά».Στο πλαίσιο της εκστρατείας Artemis, η NASA επιστρέφει ανθρώπους στη Σελήνη για οικονομικά οφέλη, επιστημονικές ανακαλύψεις και για να προετοιμαστεί για επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Για να μάθετε περισσότερα για την Άρτεμις, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/artemis  

Αστρική έκρηξη του Hubble Spies βάζει φωτιά στα σύννεφα. Αυτή η νέα  εικόνα του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble της NASA  καταγράφει έναν πίδακα αερίου από ένα σχηματιζόμενο αστέρι που εκτοξεύεται διαμέσου της σκοτεινής έκτασης. Οι φωτεινές ροζ και πράσινες κηλίδες που διατρέχουν διαγώνια την εικόνα είναι το HH 80/81, ένα ζεύγος αντικειμένων Herbig-Haro (HH) που είχαν παρατηρηθεί προηγουμένως από το Hubble το 1995. Η κηλίδα επάνω αριστερά είναι μέρος του HH 81 και η κάτω ράβδωση είναι μέρος του HH 80.Τα αντικείμενα Herbig-Haro είναι φωτεινές, λαμπερές περιοχές που εμφανίζονται όταν πίδακες ιονισμένου αερίου που εκτοξεύονται από ένα νεοσχηματιζόμενο αστέρι συγκρούονται με πιο αργές, προηγουμένως εκτοξευόμενες εκροές αερίου από αυτό το αστέρι. Η εκροή του HH 80/81 εκτείνεται σε 32 έτη φωτός, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη γνωστή πρωτοαστρική εκροή. Οι πρωτοαστέρες τροφοδοτούνται από αέριο που εισέρχεται από το περιβάλλον τους, μέρος του οποίου μπορεί να παρατηρηθεί σε υπολειμματικούς «δίσκους συσσώρευσης» που περιστρέφονται γύρω από το σχηματιζόμενο αστέρι. Το ιονισμένο υλικό μέσα σε αυτούς τους δίσκους μπορεί να αλληλεπιδράσει με τα ισχυρά μαγνητικά πεδία των πρωτοαστέρων, τα οποία διοχετεύουν ορισμένα από τα σωματίδια προς τον πόλο και προς τα έξω με τη μορφή πιδάκων. Καθώς οι πίδακες εκτοξεύουν υλικό με υψηλές ταχύτητες, μπορούν να παράγουν ισχυρά κρουστικά κύματα όταν τα σωματίδια συγκρούονται με αέριο που έχει εκτοξευθεί προηγουμένως. Αυτά τα κρουστικά κύματα θερμαίνουν τα νέφη αερίου και διεγείρουν τα άτομα, προκαλώντας τους να λάμπουν σε αυτό που βλέπουμε ως αντικείμενα HH.Τα HH 80/81 είναι τα φωτεινότερα αντικείμενα HH που είναι γνωστό ότι υπάρχουν. Η πηγή που τροφοδοτεί αυτά τα φωτεινά αντικείμενα είναι το πρωτοάστρο IRAS 18162-2048. Έχει περίπου 20 φορές τη μάζα του Ήλιου και είναι το πιο ογκώδες πρωτοάστρο σε ολόκληρο το μοριακό νέφος L291. Από τα δεδομένα του Hubble, οι αστρονόμοι μέτρησαν την ταχύτητα τμημάτων του HH 80/81 να είναι πάνω από 1.000 km/s, η ταχύτερη καταγεγραμμένη εκροή τόσο σε ραδιοφωνικά όσο και σε οπτικά μήκη κύματος από ένα νεαρό αστρικό αντικείμενο. Παραδόξως, αυτός είναι ο μόνος πίδακας HH που βρέθηκε και κινείται από ένα νεαρό, πολύ ογκώδες αστέρι, και όχι από έναν τύπο νεαρού, χαμηλής μάζας αστέρα. Η ευαισθησία και η ανάλυση της κάμερας ευρέος πεδίου 3 του Hubble   ήταν κρίσιμης σημασίας για τους αστρονόμους, επιτρέποντάς τους να μελετήσουν τις λεπτομέρειες, τις κινήσεις και τις δομικές αλλαγές αυτών των αντικειμένων. Το ζεύγος HH 80/81 βρίσκεται 5.500 έτη φωτός μακριά, εντός του αστερισμού του Τοξότη. https://www.nasa.gov/image-article/hubble-spies-stellar-blast-setting-clouds-ablaze/ Πίδακες ιονισμένου αερίου διασχίζουν ένα κοσμικό τοπίο από ένα νεοσχηματιζόμενο αστέρι.     Το Hubble παρατηρεί ένα φαντασματικό νέφος ζωντανό με σχηματισμό αστεριών. Ενώ αυτή η απόκοσμη εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA μπορεί να φαίνεται σαν φάντασμα, στην πραγματικότητα είναι γεμάτη νέα ζωή. Ο Λύκος 3 είναι ένα νέφος σχηματισμού άστρων περίπου 500 έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Σκορπιού. Λευκές τούφες αερίου στροβιλίζονται σε όλη την περιοχή, και στην κάτω αριστερή γωνία βρίσκεται ένα σκοτεινό σύννεφο σκόνης. Φωτεινά αστέρια Τ Ταύρου λάμπουν αριστερά, κάτω δεξιά και πάνω στο κέντρο, ενώ άλλα νεαρά αστρικά αντικείμενα είναι διάσπαρτα στην εικόνα.Τα αστέρια T Tauri σχηματίζουν ενεργά αστέρια σε ένα συγκεκριμένο στάδιο σχηματισμού. Σε αυτό το στάδιο, το αέριο και η σκόνη που τα περιβάλλουν διαχέονται από την ακτινοβολία και τους αστρικούς ανέμους ή τις εκροές σωματιδίων από το αναδυόμενο αστέρι. Τα αστέρια T Tauri έχουν συνήθως ηλικία μικρότερη των 10 εκατομμυρίων ετών και ποικίλλουν σε φωτεινότητα τόσο τυχαία όσο και περιοδικά λόγω του περιβάλλοντος και της φύσης ενός σχηματιζόμενου αστέρα. Οι τυχαίες διακυμάνσεις μπορεί να οφείλονται σε αστάθειες στον δίσκο συσσώρευσης σκόνης και αερίου γύρω από το αστέρι, σε υλικό από αυτόν τον δίσκο που πέφτει πάνω στο αστέρι και καταναλώνεται, και σε εκλάμψεις στην επιφάνεια του αστεριού. Οι πιο τακτικές, περιοδικές αλλαγές μπορεί να προκληθούν από γιγάντιες ηλιακές κηλίδες που περιστρέφονται μέσα και έξω από την ορατότητα. Τα αστέρια T Tauri βρίσκονται στη διαδικασία συστέλλονται υπό τη δύναμη της βαρύτητας καθώς γίνονται αστέρια κύριας ακολουθίας που συντήκουν υδρογόνο με ήλιο στους πυρήνες τους. Η μελέτη αυτών των αστέρων μπορεί να βοηθήσει τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα τη διαδικασία σχηματισμού των αστεριών.Νέες εικόνες προστίθενται καθημερινά μεταξύ 12-17 Ιανουαρίου 2026! Ακολουθήστε το @NASAHubble στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις τελευταίες εικόνες και νέα του Hubble και δείτε τις Ζώνες Αστρικής Κατασκευής του Hubble για περισσότερες εικόνες νεαρών αστρικών αντικειμένων. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-observes-ghostly-cloud-alive-with-star-formation/ Ένα φαινομενικά γαλήνιο τοπίο από αέριο και σκόνη αναπηδά με σχηματισμό αστεριών στο παρασκήνιο.     Το Hubble φωτογραφίζει φωτογραφίες από το Stellar Baby. Νεοαναπτυσσόμενα αστέρια, τυλιγμένα σε πυκνή σκόνη, φωτογραφίζουν τις πρώτες τους φωτογραφίες από τα νεογέννητα αστέρια σε αυτές τις εικόνες από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA . Το Hubble τράβηξε αυτά τα στιγμιότυπα από νεογέννητα αστέρια σε μια προσπάθεια να μάθει πώς σχηματίζονται τα τεράστια αστέρια.Τα πρωτοάστρα καλύπτονται από πυκνή σκόνη που εμποδίζει το φως, αλλά το Hubble μπορεί να ανιχνεύσει την εκπομπή εγγύς υπέρυθρου που λάμπει μέσα από οπές που σχηματίζονται από τους πίδακες αερίου και σκόνης του πρωτοαστέρα. Η ακτινοβολούμενη ενέργεια μπορεί να παρέχει πληροφορίες σχετικά με αυτές τις «κοιλότητες εκροής», όπως η δομή τους, τα πεδία ακτινοβολίας και η περιεκτικότητα σε σκόνη. Οι ερευνητές αναζητούν συνδέσεις μεταξύ των ιδιοτήτων αυτών των νεαρών αστεριών - όπως οι εκροές, το περιβάλλον, η μάζα, η φωτεινότητα - και το εξελικτικό τους στάδιο για να δοκιμάσουν τις θεωρίες σχηματισμού άστρων μεγάλης μάζας.Αυτές οι εικόνες λήφθηκαν στο πλαίσιο της Έρευνας Σχηματισμού Αστεριών SOFIA Massive (SOMA), η οποία διερευνά τον τρόπο σχηματισμού των αστεριών, ειδικά των μεγάλων αστεριών με μάζα πάνω από οκτώ φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο μας.Η περιοχή σχηματισμού άστρων υψηλής μάζας, ο Κηφέας Α, φιλοξενεί μια συλλογή από νεογέννητα αστέρια, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου και φωτεινού πρωτοαστέρα, ο οποίος ευθύνεται περίπου για το ήμισυ της φωτεινότητας της περιοχής. Ενώ μεγάλο μέρος της περιοχής καλύπτεται από αδιαφανή σκόνη, το φως από κρυμμένα αστέρια διαπερνά τις κοιλότητες εκροής για να φωτίσει και να ενεργοποιήσει περιοχές αερίου και σκόνης, δημιουργώντας ροζ και λευκά νεφελώματα. Η ροζ περιοχή είναι μια περιοχή HII, όπου η έντονη υπεριώδης ακτινοβολία των κοντινών αστεριών έχει μετατρέψει τα περιβάλλοντα νέφη αερίου σε λαμπερό, ιονισμένο υδρογόνο. Ο Κηφέας Α βρίσκεται περίπου 2.400 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Κηφέα.Λαμπερή πολύ πιο κοντά στο σπίτι, αυτή η εικόνα του Hubble απεικονίζει την περιοχή σχηματισμού άστρων G033.91+0.11 στον Γαλαξία μας. Η φωτεινή κηλίδα στο κέντρο της εικόνας είναι ένα νεφέλωμα ανάκλασης, στο οποίο το φως από ένα κρυμμένο πρωτοάστρο αντανακλάται από το αέριο και τη σκόνη.Αυτή η εικόνα από το Hubble παρουσιάζει την περιοχή σχηματισμού άστρων GAL-305.20+00.21. Το φωτεινό σημείο στο κέντρο-δεξιά της εικόνας είναι ένα νεφέλωμα εκπομπής, ένα λαμπερό αέριο που ιονίζεται από ένα πρωτοάστρο θαμμένο μέσα στο μεγαλύτερο σύμπλεγμα νεφών αερίου και σκόνης.Περικυκλωμένο από αέρια και σκόνη, το τεράστιο πρωτοάστρο IRAS 20126+4104 βρίσκεται μέσα σε μια περιοχή σχηματισμού άστρων υψηλής μάζας, περίπου 5.300 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Κύκνου. Αυτό το ενεργά σχηματιζόμενο αστέρι είναι ένα πρωτοάστρο τύπου Β, που χαρακτηρίζεται από την υψηλή φωτεινότητά του, το γαλαζωπό-λευκό χρώμα του και την πολύ υψηλή θερμοκρασία του. Η φωτεινή περιοχή ιονισμένου υδρογόνου στο κέντρο της εικόνας ενεργοποιείται από πίδακες που αναδύονται από τους πόλους του πρωτοαστέρα, τους οποίους είχαν παρατηρήσει προηγουμένως επίγεια αστεροσκοπεία.Νέες εικόνες προστίθενται καθημερινά μεταξύ 12-17 Ιανουαρίου 2026! Ακολουθήστε το @NASAHubble στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις τελευταίες εικόνες και νέα του Hubble και δείτε τις Ζώνες Αστρικής Κατασκευής του Hubble για περισσότερες εικόνες νεαρών αστρικών αντικειμένων. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-snaps-stellar-baby-pictures/ Η περιοχή του Κηφέα Α φιλοξενεί έναν αριθμό νεογνών αστέρων, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωτοαστέρα που είναι υπεύθυνος για μεγάλο μέρος της φωταγώγησης της περιοχής. Η περιοχή σχηματισμού άστρων G033.91+0.11 φιλοξενεί ένα πρωτοάστρο κρυμμένο μέσα σε ένα νεφέλωμα ανάκλασης. Ένα πρωτοάστρο είναι τυλιγμένο στο αέριο ενός νεφελώματος εκπομπής εντός της περιοχής σχηματισμού άστρων GAL-305.20+00.21. Οι πίδακες σωματιδίων υψηλής ταχύτητας ενός πρωτοαστέρα είναι υπεύθυνοι για τη φωτεινή περιοχή του διεγερμένου, λαμπερού υδρογόνου σε αυτήν την εικόνα του Hubble.

Αστρονόμοι είδαν το «κουφάρι» της Γης. Μια μυστηριώδης κοσμική δομή ίσως αποτελεί αντίγραφο του πλανήτη μας όταν ο Ήλιος πεθάνει. Επιστήμονες ανακάλυψαν μια μυστηριώδη «σιδερένια ράβδο» στην καρδιά ενός κοντινού νεφελώματος, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει μια εικόνα για το ζοφερό μέλλον της Γης.Η λωρίδα από ιονισμένα άτομα σιδήρου εντοπίστηκε να εκτείνεται κατά μήκος του Νεφελώματος του Δακτυλίου, που βρίσκεται σε απόσταση 2,283 ετών φωτός από τη Γη. Οι ειδικοί προβληματίζονται για το πώς σχηματίστηκε, καθώς δεν έχουν ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ωστόσο εκτιμούν ότι θα μπορούσε να είναι τα απομεινάρια ενός γήινου βραχώδους πλανήτη που εξαϋλώθηκε από ένα ετοιμοθάνατο άστρο.Όταν άστρα όπως ο Ήλιος μας εξαντλούν τα καύσιμα τους οδεύοντας προς το τέλος της ζωής τους τα εξωτερικά τους στρώματα διογκώνονται σε τεράστιο μέγεθος ενώ ο πυρήνας συρρικνώνεται και ψύχεται. Τελικά ο πυρήνας μετατρέπεται σε έναν μικροσκοπικό λευκό νάνο χωρίς αρκετή βαρύτητα για να συγκρατήσει το άστρο και τα εξωτερικά στρώματα αποβάλλονται αφήνοντας πίσω ένα πλανητικό νεφέλωμα.Σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα ο Ήλιος μας θα υποστεί την ίδια μεταμόρφωση, καθώς θα διογκωθεί σε έναν τεράστιο ερυθρό γίγαντα με τους ειδικούς να μην έχουν καταλήξει ακόμη στο αν το άστρο  θα καταπιεί τη Γη ή αν θα φτάσει τόσο κοντά ώστε να την… τσουρουφλίσει μετατρέποντας την σε ένα κοσμικό «κάρβουνο». Εικόνα από το μέλλον; Σε μια νέα επιστημονική εργασία οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτή η δομή που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ ξανά στο Νεφέλωμα του Δακτυλίου θα μπορούσε να αποκαλύψει πώς θα έμοιαζε η Γη μετά την καταστροφή της από τον Ήλιο. Το Νεφέλωμα του Δακτυλίου είναι ένα από τα πιο κοντινά και εντυπωσιακά πλανητικά νεφελώματα που είναι ορατά από τη Γη. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι σχηματίστηκε όταν ένα ετοιμοθάνατο άστρο απέβαλε τα εξωτερικά του στρώματα πριν από περίπου 4,000 χρόνια.Ο κύριος δακτύλιος του νεφελώματος αποτελείται από 20, 000 συσσωματώματα πυκνού μοριακού υδρογόνου, καθένα από τα οποία έχει περίπου τη μάζα της Γης. Επειδή το νεφέλωμα αυτό είναι τόσο θερμό και σχετικά κοντά στη Γη οι επιστήμονες το χρησιμοποιούν συχνά για τη δοκιμή νέων τηλεσκοπίων και οργάνων πριν στραφούν σε πιο μακρινά αντικείμενα.Στη νέα αυτή μελέτη οι επιστήμονες παρατήρησαν το Νεφέλωμα του Δακτυλίου χρησιμοποιώντας ένα νέο εργαλείο που ονομάζεται Large Integral Field Unit, το οποίο είναι τοποθετημένο στο τηλεσκόπιο William Herschel. Ουσιαστικά πρόκειται για μια δέσμη εκατοντάδων οπτικών ινών που επιτρέπει στους επιστήμονες να εξετάζουν διαφορετικά μήκη κύματος φωτός, δηλαδή φάσματα, σε ολόκληρη την επιφάνεια του νεφελώματος.Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Ρότζερ Γουέσον από το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ και το University College London δήλωσε ότι με τη συνεχή λήψη φάσματος σε όλο το νεφέλωμα μπορούν να δημιουργήσουν εικόνες σε οποιοδήποτε μήκος κύματος και να προσδιορίσουν τη χημική του σύσταση σε κάθε σημείο. Όταν επεξεργάστηκαν τα δεδομένα και εξέτασαν τις εικόνες, ξεχώρισε καθαρά αυτή η άγνωστη μέχρι τώρα «ράβδο» ιονισμένων ατόμων σιδήρου στο κέντρο του γνωστού και εμβληματικού δακτυλίου.Οι ερευνητές δεν είναι βέβαιοι για το πώς σχηματίστηκε αυτή η παράξενη ράβδος αλλά υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις. Είτε δημιουργήθηκε από κάποια άγνωστη διαδικασία κατά την εκτίναξη του νεφελώματος, καθώς το μητρικό άστρο κατέρρεε, είτε πρόκειται για ένα τόξο πλάσματος που προήλθε από την εξαΰλωση ενός βραχώδους πλανήτη που παγιδεύτηκε κατά την πρώιμη διόγκωση του άστρου.Ο Δρ. Γουέσον ανέφερε ότι γνωρίζουμε πως πολλοί αστέρες έχουν πλανήτες και αν υπήρχαν πλανήτες γύρω από το άστρο που δημιούργησε το Νεφέλωμα του Δακτυλίου, αυτοί θα είχαν εξαϋλωθεί όταν το άστρο έγινε ερυθρός γίγαντας. Η ποσότητα σιδήρου στη ράβδο είναι περίπου όση θα περίμενε κανείς από την εξαΰλωση ενός πλανήτη. Αν εξαϋλώνονταν ο Ερμής ή ο Άρης, θα παρήγαγαν λιγότερο σίδηρο από αυτόν που παρατηρείται ενώ αν εξαϋλώνονταν η Γη ή η Αφροδίτη θα παρήγαγαν λίγο περισσότερο.Αν αυτή η εξήγηση είναι σωστή τότε αυτή η παράξενη δομή θα μπορούσε να αποτελεί μια συναρπαστική εικόνα του πώς μπορεί να φαίνεται ο πλανήτης μας σε αστρονόμους που θα βρίσκονται φυσικά σε άλλες περιοχές του Σύμπαντος σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Το φαινόμενο Τα άστρα κύριας ακολουθίας, όπως ο Ήλιος μας, είναι σταθερά επειδή οι εσωτερικές δυνάμεις της βαρύτητας εξισορροπούνται από την εξωτερική πίεση των πυρηνικών αντιδράσεων στον πυρήνα. Όταν όμως το άστρο εξαντλήσει το υδρογόνο του, δεν μπορεί να διατηρήσει αυτές τις αντιδράσεις και τα εξωτερικά στρώματα αρχίζουν να καταρρέουν προς τα μέσα.Η πίεση αυτής της κατάρρευσης δημιουργεί τόσο έντονη θερμότητα ώστε να συγχωνεύονται άτομα ηλίου σε άνθρακα, απελευθερώνοντας ένα κύμα ενέργειας που πυροδοτεί ξανά πυρηνικές αντιδράσεις στα εξωτερικά στρώματα. Τα στρώματα αυτά στη συνέχεια διογκώνονται και ψύχονται, σχηματίζοντας έναν ερυθρό γίγαντα που μπορεί να γίνει από 100 έως 1.000 φορές μεγαλύτερος.Όταν αυτό συμβεί στον Ήλιο μας σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, οι επιστήμονες θεωρούν πολύ πιθανό ότι η Γη θα καταστραφεί. Καθώς ο Ήλιος θα διογκώνεται, η Γη είτε θα εξαϋλωθεί από την ακραία θερμότητα είτε θα διαλυθεί και θα παρασυρθεί από τις ισχυρές βαρυτικές παλιρροϊκές δυνάμεις.Σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε πέρυσι, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα άστρα που είχαν ήδη εξελιχθεί σε ερυθρούς γίγαντες ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να φιλοξενούν μεγάλους πλανήτες σε κοντινές τροχιές, όπως η Γη. Συνολικά, μόνο το 0,28 τοις εκατό των άστρων που εξετάστηκαν φιλοξενούσαν έναν γιγάντιο πλανήτη, με τα νεότερα άστρα να έχουν συχνότερα πλανήτες. Για τα άστρα όμως που είχαν ήδη διογκωθεί αρκετά ώστε να χαρακτηριστούν ερυθροί γίγαντες, το ποσοστό αυτό έπεφτε στο 0,11 τοις εκατό.Όταν συμβεί κάτι τέτοιο, η Γη μπορεί να μετατραπεί σε κάτι παρόμοιο με τη σιδερένια ράβδο που παρατηρείται στο Νεφέλωμα του Δακτυλίου. Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές τονίζουν ότι χρειάζονται πολύ περισσότερα στοιχεία πριν μπορέσουν να πουν με βεβαιότητα ότι η ράβδος προήλθε από έναν πλανήτη.Ο Δρ. Γουέσον σημειώνει ότι η εξαΰλωση ενός πλανήτη είναι μια πιθανότητα, αλλά όχι η μοναδική, και θα πρέπει να εξηγηθεί πώς ο σίδηρος θα μπορούσε να καταλήξει σε σχήμα ράβδου αν προερχόταν από πλανήτη. Πιθανότερο, όπως λέει, είναι να υπάρχουν κι άλλες τέτοιες σιδερένιες ράβδοι που περιμένουν να ανακαλυφθούν σε άλλα νεφελώματα. Όσο περισσότερες εντοπιστούν, τόσο περισσότερες πληροφορίες θα υπάρχουν για να καθοριστεί πώς σχηματίστηκαν.Στο μέλλον, οι ερευνητές ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν το εργαλείο LIFU για να εντοπίσουν περισσότερα νεφελώματα με παρόμοια χαρακτηριστικά, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα την προέλευση της ράβδου.Η συνσυγγραφέας της μελέτης καθηγήτρια Τζάνετ Ντρου από το University College London δήλωσε ότι χρειάζονται σίγουρα περισσότερα δεδομένα, ιδιαίτερα για το αν συνυπάρχουν άλλα χημικά στοιχεία με τον πρόσφατα ανιχνευμένο σίδηρο, καθώς αυτό θα μπορούσε να δείξει ποιο θεωρητικό μοντέλο είναι το σωστό. Προς το παρόν όπως είπε λείπει αυτή η κρίσιμη πληροφορία. Μέσα σε αυτό το νεφέλωμα εντοπίστηκε η κοσμική δομή που δείχνει πώς μπορεί να γίνει η Γη στο μακρινό μέλλον. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2059957/astronomoi-eidan-to-koyfari-tis-gis/