Έκδοση 1.0 για Android, δεν υπάρχει στο app store, τώρα είναι η πρώτη έκδοση. Η συγκεκριμένη λειτουργία υπάρχει στην έκδοση 7.0 για iOS, η οποία είναι σε beta test. Αν είχες εγκαταστήσει κάτι πέρσι θα ήταν ή η 6.9 για iOS, ή άλλη εφαρμογή για Android. Υπάρχει ένα αντίγραφο χαμηλής ποιότητας που χρησιμοποιεί κάπως παραπλανητικά κοντινό τίτλο..

Μικροβιολογία DNA και Χημεία για Health Insights Κορυφαίο Πρόγραμμα Έρευνας. Η μικροβιολογία κυριάρχησε στο ερευνητικό πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη, βοηθώντας τους γιατρούς να προστατεύσουν την υγεία στη Γη και στο διάστημα. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 δοκίμασε επίσης μια νέα διαστημική στολή, φόρτωσε ένα αμερικανικό διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου και συνέχισε τη συντήρηση του εργαστηρίου σε όλο το τροχιακό φυλάκιο.Οι επιστήμονες συγκρίνουν δείγματα βακτηρίων που καλλιεργούνται στο εργαστήριο σε τροχιά με παρόμοια δείγματα που ζουν σε προσομοιωμένους θαλάμους μικροβαρύτητας στη Γη, για να μάθουν πώς τα μικρόβια αντιδρούν σε συνθήκες που μοιάζουν με αυτές του διαστήματος. Η αστροναύτης του ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Sophie Adenot, ξεκίνησε την έρευνα βιοτεχνολογίας Odyssey , η οποία επεξεργάζεται δείγματα μικροβίων μέσα στο Life Science Glovebox (LSG) της εργαστηριακής μονάδας Kibo, για να τεκμηριώσει τη γενετική τους λειτουργία. Στη συνέχεια, ο μηχανικός πτήσης της NASA, Chris Williams, συνέλεξε τα μικρόβια για συντήρηση και καθάρισε τον ερευνητικό εξοπλισμό μέσα στο LSG για συνεχιζόμενες λειτουργίες. Τέλος, η μηχανικός πτήσης της NASA, Jessica Meir, ανέλαβε και ολοκλήρωσε τη γενετική μελέτη της ημέρας, επεξεργαζόμενη τα ευαίσθητα δείγματα για να παρατηρήσει τη χημική τους απόκριση. Αμέσως αποθήκευσε τα μικρόβια για συντήρηση στη συνέχεια, μέσα στην καταψύκτη επιστημονικού εξοπλισμού του LSG, την οποία είχε εγκαταστήσει την προηγούμενη μέρα. Οι γνώσεις που αποκτήθηκαν από τη νέα μελέτη μπορούν να οδηγήσουν σε νέους τρόπους προστασίας των ανθρώπων και του εξοπλισμού που εκτίθενται σε σκληρές συνθήκες εντός και εκτός της Γης.Αφού ολοκλήρωσε την εργασία της με τα μικρόβια, η Adenot μετακινήθηκε στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus και δοκίμασε μια πρωτότυπη διαστημική στολή που σχεδιάστηκε από την ESA για να φοριέται μέσα σε ένα διαστημόπλοιο. Δοκίμασε την EuroSuit για την ευκολία εφαρμογής και αφαίρεσης, καθώς και για την άνεση και την κινητικότητά της, και στη συνέχεια κατέγραψε την εμπειρία της για να την εξετάσουν οι μηχανικοί. Τα αποτελέσματα θα καθορίσουν τον τελικό σχεδιασμό της στολής, ώστε να πληροί τις εργονομικές απαιτήσεις της διαβίωσης και της εργασίας στο διάστημα.Ο Γουίλιαμς συνέχισε επίσης να συσκευάζει φορτίο μέσα σε ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon με τη βοήθεια του μηχανικού πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ . Το Dragon φορτώνεται με αρκετές χιλιάδες λίβρες εξοπλισμού σταθμού και επιστημονικών πειραμάτων που θα επιστραφούν στη Γη για ανάλυση από μηχανικούς και επιστήμονες. Ο Χάθαγουεϊ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βάρδιάς του μέσα στη μονάδα Tranquility ανταλλάσσοντας τροχιακά υδραυλικά εξαρτήματα και μεταφέροντας νερό μεταξύ δεξαμενών για συντήρηση υποστήριξης ζωής.Η Meir ξεκίνησε τη βάρδιά της συντηρώντας υλικό επεξεργασίας δειγμάτων που περιέχει ρευστό , το οποίο υποστηρίζει την παρατήρηση της ανάπτυξης φαρμακευτικών κρυστάλλων για την προώθηση της παραγωγής προηγμένων θεραπειών για τον καρκίνο σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Στη συνέχεια, ενεργοποίησε σωλήνες γεμάτους με μικροβιακά και βοτανικά δείγματα για μια ποικιλία πειραμάτων σχεδιασμένων από φοιτητές εντός της ενότητας Harmony .Ο κοσμοναύτης και διοικητής του σταθμού της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ, επιθεώρησε και καθάρισε τον εξοπλισμό εξαερισμού και στη συνέχεια επισκεύασε έναν θερμικό αισθητήρα μέσα στη μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda . Ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ απολύμανε επιφάνειες μέσα στη μονάδα Zarya και έλεγξε τη λειτουργικότητα του υλικού βίντεο. Ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Μικάεφ αφιέρωσε τη βάρδιά του σε τροχιακές υδραυλικές εγκαταστάσεις και συντήρηση γεννητριών οξυγόνου στο τμήμα Roscosmos του διαστημικού σταθμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/11/microbiology-dna-and-chemistry-for-health-insights-tops-research-schedule/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ και Τζέσικα Μέιρ, ποζάρουν μαζί, καθώς η Χάθαγουεϊ επιδεικνύει δύο ερευνητικές κασέτες Advanced Space Experiment Sample Processor-4, οι οποίες χρησιμοποιούνται για να μελετηθεί πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει την ανάπτυξη κρυστάλλων φαρμάκων, οδηγώντας ενδεχομένως σε νέες φαρμακευτικές φόρμουλες.

Το Chandra της NASA ανακάλυψε πιθανό υπόλειμμα σουπερνόβα στο Γαλαξιακό Κέντρο. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA, οι αστρονόμοι μπορεί να βρήκαν ένα υπόλειμμα σουπερνόβα σε μια ενδιαφέρουσα γειτονιά στη μέση του γαλαξία μας. Μια εργασία που περιγράφει αυτά τα νέα ευρήματα δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal.Τα υπολείμματα σουπερνόβα είναι τα επεκτεινόμενα υπολείμματα εκραγέντων αστεριών και παρέχουν στοιχεία - όπως σίδηρο, οξυγόνο και πυρίτιο - που είναι κρίσιμα για τον σχηματισμό των πλανητών και για τη ζωή όπως την γνωρίζουμε, ώστε να σχηματιστεί και να ακμάσει.Αυτό το νέο υπόλειμμα σουπερνόβα, εάν επιβεβαιωθεί, θα είναι ένα από τα πιο κοντινά που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ στην υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στην κεντρική περιοχή του Γαλαξία μας, μια εξωτική περιοχή γεμάτη με τεράστια αστέρια, μακριά νήματα μαγνητικών πεδίων και πυκνά νέφη αερίου που περιστρέφονται γρήγορα γύρω από το Γαλαξιακό Κέντρο.Μια νέα σύνθετη εικόνα αυτής της περιοχής περιέχει ακτίνες Χ από την αποστολή Chandra και XMM-Newton της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) (εμφανίζονται με μπλε χρώμα), καθώς και ραδιοφωνικά δεδομένα από το τηλεσκόπιο MeerKAT (εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα) στη Νότια Αφρική. Αυτά έχουν συνδυαστεί με μια οπτική εικόνα από τα τηλεσκόπια Pan-STARRS στη Χαβάη (κόκκινο, πράσινο και μπλε). Το επίπεδο του γαλαξία εκτείνεται οριζόντια από αριστερά προς τα δεξιά στην εικόνα και η κεντρική μαύρη τρύπα βρίσκεται στα αριστερά της εικόνας.Τα στοιχεία για το νέο υπόλειμμα σουπερνόβα, που βρίσκεται περίπου 26.000 έτη φωτός από τη Γη, προέρχονται από δεδομένα ακτίνων Χ από τα διαστημόπλοια Chandra και XMM-Newton. Τα δεδομένα ακτίνων Χ αποκαλύπτουν μια «κηλίδα» εκπομπής ακτίνων Χ που μπορεί να προέρχεται από τα υπολείμματα ενός τεράστιου άστρου που αυτοκαταστράφηκε ως σουπερνόβα, θαμμένο μέσα στο μεγαλύτερο νέφος διαστελλόμενου αερίου.Η θέση αυτού του ύποπτου υπολείμματος σουπερνόβα στην εικόνα επισημαίνεται με έναν κύκλο.Βρίσκεται σε μια φυσαλίδα αερίου από την οποία έχουν αποκολληθεί ηλεκτρόνια από το υδρογόνο – που ονομάζεται «περιοχή H II» – και περιβάλλει ένα τεράστιο, νεαρό αστέρι. Αυτή η φυσαλίδα είναι μια φωτεινή πηγή ραδιοεκπομπής που ονομάζεται Τοξότης C.Αν αυτό είναι όντως ένα υπόλειμμα σουπερνόβα, τότε διαστέλλεται με περίπου δύο εκατομμύρια μίλια την ώρα και είναι τουλάχιστον περίπου 1.700 ετών. Προηγουμένως, παρατηρήσεις με την πλέον αποσυρμένη αποστολή SOFIA (Στρατοσφαιρικό Παρατηρητήριο για Υπέρυθρη Αστρονομία) της NASA είχαν δείξει στοιχεία για ένα διαστελλόμενο κέλυφος αερίου που περιβάλλει τον Τοξότη C. Αυτό έδωσε στους αστρονόμους μια υπόδειξη ότι μια αστρική έκρηξη είχε συμβεί στο ίδιο σημείο.Τα μακριά νήματα που φαίνονται στην ραδιοεικόνα προκαλούνται από ενεργητικά σωματίδια που ταξιδεύουν κατά μήκος μαγνητικών πεδίων που κατευθύνονται ως επί το πλείστον κάθετα στο επίπεδο του γαλαξία.Οι πυρηνικές μηχανές σύντηξης των αστεριών δημιουργούν στοιχεία από υδρογόνο και ήλιο που ήταν άφθονα στην αρχή του σύμπαντος. Όταν τα αστέρια εκρήγνυνται στο τέλος της ζωής τους ως σουπερνόβα, στέλνουν αυτά τα νεοσυντιθέμενα στοιχεία στον διαστρικό χώρο και παρέχουν υλικό για την επόμενη γενιά αστεριών και πλανητών.Η ομάδα των αστρονόμων έψαξε τα δεδομένα ακτίνων Χ για σημάδια αυξημένων ποσοτήτων βασικών στοιχείων στο υπόλειμμα, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκληθεί από την αστρική έκρηξη που τα εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Ενώ δεν παρατήρησαν κάποια βελτίωση, αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι τα αστρικά συντρίμμια έχουν ήδη αναμειχθεί με το περιβάλλον αέριο.Μια εναλλακτική εξήγηση για την κηλίδα ακτίνων Χ είναι ότι το θερμό αέριο προέρχεται από μια συλλογή από τεράστια αστέρια στην περιοχή. Οι συγγραφείς της πρόσφατης μελέτης δεν πιστεύουν ότι αυτή η εξήγηση είναι πιθανή, επειδή η εκπομπή ακτίνων Χ από την κηλίδα είναι περισσότερο από δέκα φορές φωτεινότερη από την εκπομπή ακτίνων Χ μεγάλων, γνωστών αστρικών σμηνών με φωτεινά, τεράστια αστέρια.Μια επιπλέον εικόνα δείχνει δεδομένα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA, τα οποία προστέθηκαν στα δεδομένα ακτίνων Χ και ραδιοσυχνοτήτων. Το ανοιχτό μπλε χρώμα αντιπροσωπεύει το υπέρυθρο φως από το αέριο στην περιοχή H II, και το πιο σκούρο μπλε απεικονίζει τις ακτίνες Χ από το υποψήφιο υπόλειμμα σουπερνόβα, στη δεξιά πλευρά της εικόνας. Οι ακτίνες Χ κοντά στο κέντρο της εικόνας σχετίζονται με την περιοχή H II, πιθανώς προκαλούμενες από υλικό που έχει παρασυρθεί από τεράστια αστέρια, το οποίο έχει θερμάνει το αέριο σε εκατομμύρια βαθμούς, παράγοντας ακτίνες Χ.Οι συγγραφείς της μελέτης είναι οι Zhenlin Zhu και Mark Morris του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, ο Gabriele Ponti του Εθνικού Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Ιταλίας και ο Ping Zhou του Πανεπιστημίου Nanjing στην Κίνα.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. Οπτική περιγραφή Αυτή η δημοσίευση παρουσιάζει μια σύνθετη εικόνα από πολύχρωμα, επικαλυπτόμενα σύννεφα, η οποία υποδηλώνει στους αστρονόμους ότι ένα υπόλειμμα σουπερνόβα μπορεί να είναι θαμμένο σε αέριο κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας.Με φόντο ένα φόντο γεμάτο με μακρινά αστέρια και άλλες κηλίδες φωτός, βρίσκονται δύο διακριτά, επικαλυπτόμενα σύννεφα. Το μεγαλύτερο, οπτικά κυρίαρχο σύννεφο, είναι κόκκινο και πολύπλευρο. Έχει ακανόνιστο σχήμα και διαθέτει κηλίδες διαφορετικών υφών, συμπεριλαμβανομένων θυλάκων που μοιάζουν με ψιλό καπνό, μπερδέματα από αχνές κόκκινες φλέβες και σαφείς ραβδώσεις. Αυτό το μεγάλο νέφος διαστελλόμενου αερίου αντιπροσωπεύει ραδιοφωνικά δεδομένα από το τηλεσκόπιο MeerKAT στη Νότια Αφρική.Επικαλυπτόμενη με αυτό το κόκκινο σύννεφο υπάρχει μια θολή μπλε κηλίδα που αντιπροσωπεύει δεδομένα ακτίνων Χ από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA και το XMM-Newton της ESA. Οι αστρονόμοι υποδηλώνουν ότι αυτή η μπλε κηλίδα εκπομπών ακτίνων Χ είναι τα υπολείμματα ενός τεράστιου άστρου που καταστράφηκε από έναν σουπερνόβα. Διαβάστε περισσότερα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA Για να μάθετε περισσότερα για την αποστολή Chandra της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/chandra https://chandra.si.edu Αστρονόμοι ενδέχεται να ανακάλυψαν ένα νέο υπόλειμμα σουπερνόβα σε μια περιοχή σχηματισμού άστρων κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τα Chandra και XMM-Newton. Εάν επιβεβαιωθεί, αυτό θα είναι ένα από τα πλησιέστερα υπολείμματα σουπερνόβα στην υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο Γαλαξιακό Κέντρο. Αυτή η εικόνα δείχνει την περιοχή όπου βρέθηκαν τα στοιχεία, η οποία περιέχει ακτίνες Χ από τα Chandra και XMM-Newton, ραδιοφωνικά δεδομένα από το τηλεσκόπιο MeerKAT στη Νότια Αφρική και μια οπτική εικόνα από τα τηλεσκόπια Pan-STARRS στη Χαβάη. Τοξότης C, κοντινή εικόνα που προσθέτει δεδομένα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA στα δεδομένα ακτίνων Χ και ραδιοσυχνοτήτων.

Το Parker Solar Probe πραγματοποίησε την 28η κοντινή του προσέγγιση από τον Ήλιο Το Parker Solar Probe της NASA ολοκλήρωσε την 28η στενή προσέγγιση του στον Ήλιο στις 8 Ιουνίου, ισοφαρίζοντας για άλλη μια φορά την απόσταση ρεκόρ των 3,8 εκατομμυρίων μιλίων από την ηλιακή επιφάνεια. Η διέλευση επέτρεψε στο διαστημόπλοιο να συνεχίσει τις μετρήσεις του ηλιακού ανέμου και της ηλιακής δραστηριότητας στην πηγή τους, ενώ παράλληλα πρόσθεσε στην κατανόησή μας για το πώς αλλάζει η ατμόσφαιρα του Ήλιου καθ' όλη τη διάρκεια του ηλιακού κύκλου.Το διαστημόπλοιο έκανε έλεγχο με τους ελεγκτές πτήσης στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins (APL) στο Laurel του Μέριλαντ — όπου σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε το Parker Solar Probe — την Πέμπτη, μεταδίδοντας έναν τόνο φάρου που έδειχνε ότι τα συστήματά του λειτουργούσαν κανονικά . Περιπλανώμενο γύρω από τον Ήλιο σε μια τροχιά που περιόριζε τις επικοινωνίες με τη Γη, το Parker ήταν εκτός επαφής και λειτουργούσε αυτόνομα για εννέα ημέρες γύρω από την πλησιέστερη προσέγγισή του, όπως είχε προγραμματιστεί. Κατά τη διάρκεια αυτής της ηλιακής συνάντησης, η οποία ξεκίνησε στις 3 Ιουνίου και λήγει το Σάββατο 13 Ιουνίου, τα τέσσερα πακέτα επιστημονικών οργάνων του Parker συνέλεξαν δεδομένα από το εσωτερικό της ατμόσφαιρας του Ήλιου, ή κορώνα. Το Parker θα ξεκινήσει την επιστροφή λεπτομερών τηλεμετρικών δεδομένων διαστημικού σκάφους στις 14 Ιουνίου, με τη μετάδοση επιστημονικών δεδομένων να έχει προγραμματιστεί από την Τετάρτη 17 Ιουνίου έως την Τρίτη 30 Ιουνίου . Οι παρατηρήσεις του Parker για τον ηλιακό άνεμο και τα ηλιακά γεγονότα, όπως οι στεμματικές μαζικές εκτινάξεις και οι συνέπειες των εκλάμψεων, είναι κρίσιμες για την προώθηση της κατανόησης του Ήλιου από την ανθρωπότητα και των φαινομένων που προκαλούν διαστημικά καιρικά φαινόμενα υψηλής ενέργειας που θέτουν σε κίνδυνο τους αστροναύτες, τους δορυφόρους, τα αεροπορικά ταξίδια, ακόμη και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στη Γη. Η κατανόηση της θεμελιώδους φυσικής του διαστημικού καιρού επιτρέπει πιο αξιόπιστη πρόβλεψη της ασφάλειας των αστροναυτών κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στο βαθύ διάστημα στη Σελήνη και τον Άρη. Το Parker ισοφάρισε επίσης την ταχύτητα ρεκόρ των 430.000 mph - ένα ρεκόρ που, όπως και η απόσταση του Parker από τον Ήλιο, σημειώθηκε κατά τη διάρκεια μιας στενής προσέγγισης στις 24 Δεκεμβρίου 2024 και ισοφαρίστηκε κατά τη διάρκεια πέντε πτήσεων από τότε, πιο πρόσφατα στις 11 Μαρτίου. Το Parker θα συνεχίσει να ισοφαρίζει αυτά τα ρεκόρ ταχύτητας και απόστασης κατά τη διάρκεια μελλοντικών πτήσεων. Και στις έξι στενές προσεγγίσεις, λένε οι επικεφαλής της αποστολής, το διαστημόπλοιο παρέμεινε σε άριστη κατάσταση. Ενώ το Parker δεν διαθέτει αισθητήρα θερμοκρασίας στο μπροστινό μέρος της θερμικής ασπίδας του - γνωστής ως Σύστημα Θερμικής Προστασίας ή TPS - η ομάδα μπορεί να εκτιμήσει μέσω μοντέλων ότι η θερμική ασπίδα φτάνει σε θερμοκρασίες περίπου 1.700 βαθμών Φαρενάιτ στην πλησιέστερη προσέγγιση.«Το υλικό της θερμικής ασπίδας είναι απίστευτα ελαφρύ και εύθραυστο, αλλά ο θερμικός σχεδιασμός, καθώς και το λογισμικό που διατηρεί το διαστημόπλοιο στραμμένο προς τον Ήλιο, ήταν εξαιρετικά», δήλωσε ο John Wirzburger, μηχανικός συστημάτων αποστολής Parker Solar Probe στην APL. «Είναι ένας πραγματικός φόρος τιμής στην ομάδα που σχεδίασε, κατασκεύασε και λειτουργεί το Parker Solar Probe». Εν τω μεταξύ, η ομάδα μπορεί να μετρήσει τη θερμοκρασία του φράγματος που καλύπτει κάτω από την θερμική ασπίδα και η πραγματική θερμοκρασία του διαστημικού σκάφους παρέμεινε σταθερή σε κάθε πέρασμα. «Αυτή η σταθερότητα της θερμοκρασίας είναι ένας σημαντικός δείκτης της υγείας του διαστημικού σκάφους», δήλωσε ο Wirzburger. «Μας λέει ότι η θερμική ασπίδα δεν υποβαθμίζεται. Αν ράγιζε ή εξασθενούσε, θα βλέπαμε τις θερμοκρασίες να ανεβαίνουν καθώς διαρρέει περισσότερη θερμότητα». Το Parker εκτοξεύτηκε τον Αύγουστο του 2018. Εκείνη την εποχή, ο Ήλιος βρισκόταν κοντά στο ελάχιστο του 11ετούς κύκλου δραστηριότητάς του. Το 2024, εκπρόσωποι της NASA, της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) και της διεθνούς Επιτροπής Πρόβλεψης Ηλιακού Κύκλου ανακοίνωσαν ότι ο Ήλιος είχε φτάσει στην ηλιακή μέγιστη περίοδο. Οι 28 συναντήσεις του Parker με τον Ήλιο αντικατοπτρίζουν αυτή την αλλαγή με την πάροδο του χρόνου, λαμβάνοντας δείγματα από την ατμόσφαιρα του Ήλιου από ήσυχες έως πολύ ενεργές περιόδους. Το Parker Solar Probe θα παραμείνει σε αυτήν την τροχιά γύρω από τον Ήλιο και θα συνεχίσει να κάνει παρατηρήσεις στη φθίνουσα φάση της ηλιακής δραστηριότητας. Τα επόμενα βήματα για την αποστολή στα τέλη του 2026 και μετά βρίσκονται υπό αξιολόγηση από τη NASA. Το Parker Solar Probe αναπτύχθηκε ως μέρος του προγράμματος Living With a Star (LWS) της NASA για την εξερεύνηση πτυχών του συστήματος Ήλιου-Γης που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την κοινωνία. Το πρόγραμμα LWS διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Greenbelt του Μέριλαντ, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Το Johns Hopkins APL διαχειρίζεται το Parker Solar Probe για τη NASA και σχεδίασε, κατασκεύασε και τώρα λειτουργεί την αποστολή. https://science.nasa.gov/blogs/parker-solar-probe/2026/06/11/parker-solar-probe-makes-28th-close-pass-of-sun/ Σε αυτήν την εικόνα από τον Ιούνιο του 2018, περίπου δύο μήνες πριν από την εκτόξευση του Parker Solar Probe, οι τεχνικοί βάζουν τις τελευταίες πινελιές στις θερμικές κουβέρτες κάτω από την χαρακτηριστική θερμική ασπίδα του διαστημικού σκάφους, το Σύστημα Θερμικής Προστασίας (TPS). Μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια στο διάστημα και 28 ηλιακές συναντήσεις, το TPS παραμένει σε άριστη κατάσταση, ακόμη και αφού αντέχει σε θερμοκρασίες περίπου 1.700 βαθμών Φαρενάιτ κατά τις πλησιέστερες προσεγγίσεις του στον Ήλιο.

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος αρκουδόσκυλων. Συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων. Παλαιοντολόγοι εντόπισαν απολιθώματα από ένα μέχρι σήμερα άγνωστο είδος αμφικυονιδών, μιας εξαφανισμένης οικογένειας σαρκοφάγων θηλαστικών που είναι γνωστά ως «αρκουδόσκυλα». Τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν σε μια πλούσια παλαιοντολογική θέση στη λεκάνη Vallès-Penedès κοντά στη Βαρκελώνη.Το νέο είδος ονομάστηκε Paludocyon moyasolai και έζησε κατά τη Μέση Μειόκαινο περίοδο, περίπου πριν από 15,9 εκατομμύρια χρόνια, σε ένα θερμό και δασώδες περιβάλλον με ρηχές λίμνες. Το ζώο συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων χωρίς όμως να ανήκει σε κάποιο από τα δύο ζώα.Ο Δρ. Χόρχε Μοράλες από το Εθνικό Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Ισπανίας και οι συνεργάτες του εξήγησαν ότι οι αμφικυονίδες αποτελούσαν σημαντικό τμήμα των κοινοτήτων σαρκοφάγων θηλαστικών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία κατά μεγάλο μέρος του Καινοζωικού Αιώνα.Στην Αφρική τα αρχαιότερα γνωστά απολιθώματα της οικογένειας χρονολογούνται από την Πρώιμη Μειόκαινο περίοδο ενώ τα τελευταία ίχνη τους εμφανίζονται στο τέλος της Ύστερης Μειοκαίνου. Η ανακάλυψη Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι η οικογένεια αμφικυωνιδών προήλθε από τη Βόρεια Αμερική κάτι που ενισχύεται από το πλουσιότερο και πληρέστερο παλαιογενές αρχείο απολιθωμάτων της περιοχής σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη και την Ασία.Οι ερευνητές ανακάλυψαν δύο δείγματα του Paludocyon moyasolai στη θέση els Casots της λεκάνης Vallès-Penedès. Τα απολιθώματα περιλαμβάνουν ένα συμπιεσμένο αλλά καλά διατηρημένο τμήμα κρανίου με τα περισσότερα δόντια του άθικτα καθώς και έναν απομονωμένο κάτω γομφίο που βρέθηκε ξεχωριστά. Τα ευρήματα φυλάσσονται σήμερα στο Καταλανικό Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας Miquel Crusafont στην πόλη Σαμπαντέλ της Ισπανίας.Σύμφωνα με τους επιστήμονες το νέο είδος διαφέρει από τους στενότερους συγγενείς του λόγω των ασυνήθιστων αναλογιών των γομφίων του. Συγκεκριμένα ο δεύτερος άνω γομφίος ήταν πλατύτερος από τον πρώτο ενώ ο τρίτος άνω γομφίος ήταν εξαιρετικά μεγάλος και ιδιαίτερα ανεπτυγμένος.Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν έχουν παρατηρηθεί σε άλλα γνωστά είδη του γένους Paludocyon. Για να προσδιορίσουν τη θέση του νέου είδους στο εξελικτικό δέντρο οι ερευνητές συνέκριναν τα δόντια του με εκείνα συγγενικών ειδών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Paludocyon moyasolai αποτελεί τον αρχαιότερο και πιο πρωτόγονο γνωστό εκπρόσωπο του γένους Paludocyon. Το εξελικτικό δέντρο Η μελέτη υποστηρίζει επίσης ότι το παλαιότερα αναγνωρισμένο γένος Cynelos δεν αποτελεί μια φυσική εξελικτική ομάδα καθώς τα μέλη του δεν προέρχονται όλα από έναν αποκλειστικό κοινό πρόγονο.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τρία είδη της Βόρειας Αμερικής που σήμερα ταξινομούνται στο γένος Cynelos. Η ανάλυση δείχνει ότι είναι πιο στενά συγγενικά με το Paludocyon παρά με τα ευρωπαϊκά είδη Cynelos, όμως η ακριβής ταξινόμησή τους παραμένει αβέβαιη.Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα βορειοαμερικανικά αυτά είδη ίσως εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από τα ευρωπαϊκά πιθανώς προερχόμενα είτε από ασιατικούς προγόνους είτε από ενδημικές γραμμές της Βόρειας Αμερικής.Όπως καταλήγουν οι ερευνητές: «Η φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το γένος Cynelos είναι παραφυλετικό, ενώ επιβεβαιώνει ότι το Paludocyon αποτελεί μια μονοφυλετική ομάδα, με το νέο είδος να αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο μέλος της. Τα αποτελέσματα δικαιολογούν την ταξινόμηση των ευρωπαϊκών ειδών Cynelos και του γένους Paludocyon ως ξεχωριστών γενών». Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρκουδόσκυλου που ζούσε στην Ισπανία. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123236/anakalyfthike-agnosto-eidos-arkoydoskylon/ Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης μπορεί να «γεμίσει» το γαλαξία μας. Αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή θα κάλυπτε το 10% του Γαλαξία. Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης είναι τόσο τεράστιο ώστε αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή στο διάστημα θα κάλυπτε περίπου το 10% του πλάτους του γαλαξία μας σύμφωνα με νέα μελέτη.Αυτές οι υπόγειες δομές γνωστές ως αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες είναι μικροσκοπικοί, υποχρεωτικά συμβιωτικοί οργανισμοί που ζουν στο έδαφος και συνδέονται με τις ρίζες του 80% περίπου των φυτών. Οι μύκητες αυτοί συνεργάζονται με τα περισσότερα χερσαία φυτά του πλανήτη παρέχοντάς τους άζωτο και φώσφορο με αντάλλαγμα τον άνθρακα που παράγουν. Ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης αυτού του δικτύου αποκάλυψε τώρα πού βρίσκονται οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των πολύπλοκων διακλαδώσεών τους.Σε ορισμένα λιβάδια, ιδιαίτερα σε υψίπεδα ή σε πλημμυρισμένες περιοχές τα πρώτα 15 εκατοστά του εδάφους είναι εξαιρετικά πλούσια σε μύκητες φιλοξενώντας περίπου το 40% της παγκόσμιας μυκητιακής βιομάζας. Το εύρημα αυτό υπογραμμίζει ότι τα αδιατάρακτα φυσικά λιβάδια αποτελούν σημαντικές και αξιόπιστες δεξαμενές αποθήκευσης άνθρακα.«Αυτό είναι το πιο πυκνό μυκητιακό δάσος στη Γη και βρίσκεται κάτω από τα φυσικά λιβάδια. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κατανομή της ζωής στον πλανήτη» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Τζάστιν Στιούαρτ, εξελικτικός βιολόγος στον οργανισμό Society for the Protection of Underground Networks.Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι τα νέα δεδομένα θα ενισχύσουν τις προσπάθειες προστασίας αυτών των οικοσυστημάτων καθώς τα φυσικά λιβάδια εξαφανίζονται με ταχείς ρυθμούς. Όπως σημείωσε είναι πολύ πιο εύκολο να μετατραπεί ένα λιβάδι σε γεωργική έκταση απ’ ό,τι να αποψιλωθεί ένα δάσος.Ο χάρτης έδειξε επίσης ότι ορισμένες γεωργικές πρακτικές καταστρέφουν σε μεγάλο βαθμό αυτό το υπόγειο δίκτυο, καθώς τα ανώτερα στρώματα του εδάφους στις καλλιεργούμενες εκτάσεις εμφανίζουν κατά μέσο όρο περίπου 50% μικρότερη πυκνότητα μυκητιακών νηματίων. Πως λειτουργούν Οι αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες αποτελούνται από μικροσκοπικά διακλαδιζόμενα νήματα τα οποία σχηματίζουν ένα σύστημα μεταφοράς θρεπτικών στοιχείων και άνθρακα ανάμεσα στους μύκητες και τα φυτά. Μέσω αυτής της διαδικασίας απορροφούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Εκτιμάται ότι δεσμεύουν περίπου 3,9 δισεκατομμύρια τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα ετησίως ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 11% των παγκόσμιων εκπομπών από ορυκτά καύσιμα το 2021.Παρά τη σημασία τους μέχρι σήμερα δεν υπήρχε σαφής εικόνα για την παγκόσμια κατανομή τους.Για τη δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου χάρτη οι ερευνητές συγκέντρωσαν δεδομένα από 16.669 δείγματα εδάφους που προέρχονταν από 322 προηγούμενες μελέτες. Τα δείγματα κάλυπταν όλες τις ηπείρους και εννέα διαφορετικά βιοκλίματα.Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να προβλέψουν την πυκνότητα των μυκητιακών δικτύων σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο του επιφανειακού εδάφους, λαμβάνοντας υπόψη το κλίμα, τη χημική σύσταση του εδάφους, τη βλάστηση και τα διαθέσιμα δεδομένα για τα μυκητιακά νήματα. Τα ευρήματα Η ανάλυση έδειξε ότι η μέση πυκνότητα των υφών στο επιφανειακό έδαφος ανέρχεται σε περίπου 4,4 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό. Αν όλα αυτά τα νήματα τοποθετούνταν σε μία ευθεία γραμμή, το συνολικό τους μήκος θα έφθανε τα 110 τετράκις εκατομμύρια χιλιόμετρα σχεδόν ένα δισεκατομμύριο φορές η απόσταση Γης-Ήλιου και περίπου το 10% του πλάτους του Γαλαξία.Τα φυσικά λιβάδια παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πυκνότητα, περίπου 6,6 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό, ενώ οι καλλιεργούμενες δενδρώδεις εκτάσεις τη χαμηλότερη, περίπου 3,8 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό.Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν ποιες συγκεκριμένες γεωργικές πρακτικές προκαλούν τη μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο εκτιμούν ότι η χρήση μυκητοκτόνων και λιπασμάτων πλούσιων σε φώσφορο και άζωτο πιθανώς συμβάλλει στη μείωση της πυκνότητας των μυκήτων.Ορισμένες περιοχές, όπως τα τροπικά δάση και οι έρημοι, παραμένουν ανεπαρκώς μελετημένες και απαιτούν περισσότερα δείγματα για τη βελτίωση της ακρίβειας του χάρτη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα έχουν συλλεχθεί αρκετά νέα δεδομένα ώστε να δημιουργηθεί μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα.Ειδικοί που δεν συμμετείχαν στην έρευνα χαρακτήρισαν τη μελέτη ορόσημο για την κατανόηση της βιοποικιλότητας, της γεωργίας και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής.Παράλληλα, ο νέος χάρτης ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη του ρόλου αυτών των τεράστιων υπόγειων δικτύων στην ανθεκτικότητα των φυτών απέναντι στην ξηρασία και τις ασθένειες. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι, εκτός από την ποσότητα των ζωντανών μυκητιακών νηματίων είναι εξίσου σημαντικό να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα αναπτύσσονται, πεθαίνουν και συμβάλλουν στη μακροχρόνια αποθήκευση άνθρακα στο έδαφος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123165/to-ypogeio-diktyo-mykiton-tis-gis-mporei-na-gemisei-to-galaxia-mas/