Το Curiosity βλέπει από κοντά το Άρη με θείο. Αυτή η κοντινή προβολή δείχνει θραύσματα κρυστάλλων θείου — τα πρώτα που έχουν παρατηρηθεί ποτέ στον Κόκκινο Πλανήτη. Οι κρύσταλλοι βρέθηκαν αφότου το ρόβερ Curiosity Mars της NASA έπεσε πάνω σε έναν βράχο και τον συνέτριψε στις 30 Μαΐου 2024. Αρκετές ημέρες αργότερα, το Curiosity χρησιμοποίησε μια κάμερα στο άκρο του ρομποτικού βραχίονά του για να τραβήξει αυτήν την εικόνα.Μια πρόσφατη δημοσίευση στο Science υποδηλώνει ότι το θείο σχηματίστηκε όταν το μάγμα βαθιά κάτω από την επιφάνεια απελευθέρωσε υγρά ή αέρια που εναπόθεσαν θείο στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη πριν από περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια. https://www.nasa.gov/image-article/curiosity-sees-martian-sulfur-up-close/

Νέα μελέτη αλλάζει τη μοίρα της Γης η οποία μπορεί να ξεφύγει από την επίθεση θανάτου του Ήλιου. Είναι πιθανό ο πλανήτης μας να μην εξαφανιστεί όταν το μητρικό μας άστρο μπει στο τελικό στάδιο της ζωής του. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει πώς όταν ο Ήλιος εξαντλήσει το υδρογόνο που τροφοδοτεί τις πυρηνικές του αντιδράσεις θα διογκωθεί και θα μετατραπεί σε ερυθρό γίγαντα καταπίνοντας κυριολεκτικά τον Ερμή και την Αφροδίτη και πιθανότατα τη Γη.Μια νέα μελέτη όμως δείχνει ότι ο πλανήτης μας ίσως καταφέρει να αποφύγει αυτό το τερατώδες τέλος. Χρησιμοποιώντας ανανεωμένα μοντέλα για τον τρόπο με τον οποίο τα γηρασμένα άστρα αλληλεπιδρούν βαρυτικά με τους πλανήτες τους οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι δυνάμεις που έλκουν τη Γη προς τον διογκωμένο Ήλιο είναι ασθενέστερες από ό,τι προέβλεπαν τα παλαιότερα μοντέλα. Αυτό θα μπορούσε να δώσει στη Γη περισσότερο χρόνο ώστε να απομακρυνθεί σταδιακά καθώς ο Ήλιος θα αποβάλλει τα εξωτερικά του στρώματα στο Διάστημα αποφεύγοντας το ενδεχόμενο να εξαφανιστεί από το Σύμπαν. Ο κρίσιμος παράγοντας της μάζας Η νέα μελέτη δεν εγγυάται ότι η Γη θα επιβιώσει. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πλέον η μεγαλύτερη αβεβαιότητα δεν αφορά τη βαρυτική έλξη του διογκωμένου Ήλιου αλλά το πόση μάζα θα χάσει το άστρο κατά τα τελευταία στάδια της εξέλιξής του κάτι που παραμένει ελάχιστα κατανοητό.«Η μεγαλύτερη αβεβαιότητα δεν προέρχεται πλέον από τους υπολογισμούς των παλιρροϊκών δυνάμεων, αλλά από το πόση μάζα θα χάσει ο μελλοντικός Ήλιος. Οι παρατηρήσεις ερυθρών γιγάντων παρόμοιων με τον Ήλιο δείχνουν προς το παρόν ότι η Γη πιθανότατα θα επιβιώσει όμως απαιτούνται καλύτερες παρατηρήσεις για να είμαστε βέβαιοι» δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Ματς Έσελντερς, από το Ινστιτούτο Αστρονομίας του Πανεπιστημίου KU Leuven στο Βέλγιο.Όταν άστρα όπως ο Ήλιος εξαντλούν το υδρογόνο στον πυρήνα τους και μετατρέπονται σε ερυθρούς γίγαντες ξεκινά μια κοσμική «διελκυστίνδα». Από τη μία πλευρά οι παλιρροϊκές βαρυτικές δυνάμεις τραβούν τους πλανήτες προς το άστρο. Από την άλλη η απώλεια μάζας του άστρου μειώνει τη βαρυτική του έλξη επιτρέποντας στους πλανήτες να απομακρύνονται. Το ποια από τις δύο αυτές διεργασίες θα επικρατήσει καθορίζει αν ένας πλανήτης θα καταστραφεί ή θα επιβιώσει.Η διαδικασία αυτή εξελίσσεται σε δύο στάδια. Καθώς ο Ήλιος διογκώνεται οι βαρυτικές παλιρροϊκές δυνάμεις λειτουργούν σαν ένα ανεπαίσθητο φρένο που αφαιρεί σταδιακά ενέργεια από την τροχιά της Γης οδηγώντας την πιο κοντά στο άστρο. Ταυτόχρονα, όμως ο ετοιμοθάνατος Ήλιος εκτοξεύει τεράστιες ποσότητες αερίου μέσω ισχυρών αστρικών ανέμων χάνοντας τελικά περίπου το μισό της μάζας του. Καθώς γίνεται ελαφρύτερος η βαρυτική του έλξη εξασθενεί και οι πλανήτες που θα έχουν επιβιώσει μετακινούνται σε πιο απομακρυσμένες τροχιές οι οποίες ενδέχεται να βρίσκονται ακόμη και στη διπλάσια απόσταση από το άστρο σε σχέση με σήμερα.«Η μοίρα της Γης εξαρτάται από την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο φαινόμενα. Αν υπερισχύσουν οι παλιρροϊκές αλληλεπιδράσεις, η Γη θα καταποθεί. Αν υπερισχύσει η απώλεια μάζας, τότε θα διαφύγει σε μια πιο απομακρυσμένη τροχιά» εξήγησε ο Έσελντερς. Τα μοντέλα Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι προηγούμενες μελέτες κατέληγαν σε διαφορετικά συμπεράσματα επειδή αντιμετώπιζαν με διαφορετικό τρόπο αυτές τις δύο αντίρροπες διεργασίες. Ορισμένες αγνοούσαν εντελώς τις παλιρροϊκές δυνάμεις ενώ άλλες χρησιμοποιούσαν απλοποιημένα μοντέλα αρκετών δεκαετιών τα οποία υπερεκτιμούσαν τη βαρυτική έλξη προς τον Ήλιο.Αντί για αυτές τις παλαιότερες προσεγγίσεις η νέα μελέτη χρησιμοποιεί επικαιροποιημένους υπολογισμούς που λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές στην εσωτερική δομή και τη δυναμική των γηρασμένων άστρων. Έτσι οι επιστήμονες μπόρεσαν να υπολογίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τόσο τις παλιρροϊκές δυνάμεις όσο και την επίδραση των αστρικών ανέμων εξετάζοντας παράλληλα διαφορετικά σενάρια για τον ρυθμό απώλειας μάζας του Ήλιου.Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι ακόμη και με την ασθενέστερη βαρυτική έλξη που προκύπτει από το νέο μοντέλο ο Ερμής και η Αφροδίτη δεν μπορούν να αποφύγουν τη διαστολή του Ήλιου και τελικά θα… καταποθούν. Αντίθετα η Γη και ο Άρης φαίνεται ότι θα επιβιώσουν και θα μετακινηθούν σε ευρύτερες τροχιές γύρω από τον λευκό νάνο που θα απομείνει όταν ο Ήλιος ολοκληρώσει την εξέλιξή του.Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει πλήρως. Επειδή οι αστρονόμοι δεν μπορούν ακόμη να μετρήσουν με ακρίβεια πόσο γρήγορα χάνουν μάζα τα άστρα παρόμοια με τον Ήλιο στα τελευταία στάδια της ζωής τους, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η τελική μοίρα της Γης εξακολουθεί να παραμένει αβέβαιη. Η σύγκριση Χρησιμοποιώντας ως πρότυπο τον ερυθρό γίγαντα L2 Puppis, που βρίσκεται περίπου 183 έτη φωτός μακριά και έχει παρόμοια μάζα με τον Ήλιο οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι με τους πραγματικούς ρυθμούς απώλειας μάζας που παρατηρούνται η Γη θα απομακρυνθεί αρκετά γρήγορα ώστε να αποφύγει την κατάποση γεγονός που γέρνει την πλάστιγγα υπέρ της επιβίωσής της.Για την ανθρωπότητα πάντως, το εύρημα έχει περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική σημασία. Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι πολύ πριν ο Ήλιος μετατραπεί σε ερυθρό γίγαντα, θα γίνεται σταδιακά ολοένα και πιο θερμός. Σε περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια οι ωκεανοί της Γης θα έχουν εξατμιστεί και ο πλανήτης θα έχει καταστεί εντελώς αφιλόξενος για κάθε μορφή ζωής.Παρόλο που οι άνθρωποι πιθανότατα δεν θα βρίσκονται εδώ για να δουν την τελική εξέλιξη, η κατανόηση του αν η Γη θα επιβιώσει ή όχι αποτελεί σημαντικό στοιχείο για τη μελέτη της εξέλιξης των πλανητικών συστημάτων καθώς τα άστρα τους γερνούν. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μελλοντικές παρατηρήσεις ετοιμοθάνατων άστρων παρόμοιων με τον Ήλιο θα επιτρέψουν την περαιτέρω βελτίωση αυτών των μοντέλων και θα προσφέρουν μια πιο σαφή εικόνα για το μακρινό μέλλον του συστήματος Ήλιου–Γης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2135354/nea-meleti-allazei-ti-moira-tis-gis-i-opoia-mporei-na-xefygei-apo-tin-epithesi-thanatoy-toy-ilioy/

Ανακαλύφθηκε χαμένος κρίκος στην εξέλιξη των πτηνών από την εποχή των δεινοσαύρων. Το εύρημα φωτίζει τη… μεταμόρφωση της ουράς των πτηνών ώστε να γίνει λειτουργική στα σύγχρονα είδη. Παλαιοντολόγοι στην Κίνα ανακάλυψαν ένα μικρό μέχρι σήμερα άγνωστο πτηνό της Ιουρασικής περιόδου του οποίου η κοντή ουρά προσφέρει νέα στοιχεία για το πώς τα πρώτα πουλιά αντικατέστησαν τις μακριές «δεινοσαυρικές» ουρές τους με το συμπαγές οστό της ουράς που βοηθά τα σύγχρονα πτηνά να πετούν.Τα σημερινά πτηνά είναι μοναδικά μεταξύ των σπονδυλωτών καθώς διαθέτουν κοντή ουρά που καταλήγει σε ένα συγχωνευμένο οστέινο τμήμα, γνωστό ως πυγόστυλο, το οποίο συγκρατεί τα φτερά της ουράς σε σχήμα βεντάλιας και είναι απαραίτητο για την πτήση. Αντίθετα οι δεινόσαυροι που η κρατούσα θεωρία αναφέρει ως προγόνους των σημερινών πτηνών είχαν μακριές οστέινες ουρές με δεκάδες σπονδύλους.Το πώς και πότε πραγματοποιήθηκε αυτή η εξελικτική μετάβαση παραμένει δύσκολο να προσδιοριστεί κυρίως επειδή υπάρχουν ελάχιστα απολιθώματα που καταγράφουν ενδιάμεσα εξελικτικά στάδια. Το νέο είδος που ονομάστηκε Zhengheornis buyu, φαίνεται να αποτελεί έναν από αυτούς τους «χαμένους κρίκους».«Επειδή τα πτηνά με μακριά και με κοντή ουρά εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στα πρώτα απολιθώματα χωρίς σαφείς ενδιάμεσες μορφές οι εξελικτικοί βιολόγοι υποστήριζαν επί μακρόν ότι ένα μεταβατικό είδος με κοντύτερη αλλά πλήρως ασυγχώνευτη οστέινη ουρά ήταν βιολογικά απίθανο και πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ» δήλωσε ο παλαιοντολόγος Δρ. Ζονγκχέ Ζου από το Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας Σπονδυλωτών και Παλαιοανθρωπολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών. Η ανακάλυψη Το πρότυπο απολίθωμα του Zhengheornis buyu ανακαλύφθηκε το 2024 στον σχηματισμό Nanyuan, κοντά στο χωριό Yangyuan στην επαρχία Fujian της Κίνας. Το απολίθωμα χρονολογείται πριν από 148 έως 150 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Ιουρασικής περιόδου όταν τα πρώτα πτηνά άρχιζαν να διαφοροποιούνται εξελικτικά. Πρόκειται για το τέταρτο είδος πτηνού που έχει εντοπιστεί στη λεγόμενη πανίδα Zhenghe μαζί με τα Fujianvenator, Baminornis και ένα ακόμη ατελές απολίθωμα που αντιπροσωπεύεται μόνο από ένα διχαλωτό οστό.Με βάση το μήκος και την περίμετρο του μηριαίου οστού, οι ερευνητές εκτιμούν ότι το ζώο ζύγιζε από 74 έως 163 γραμμάρια γεγονός που το καθιστά μικρότερο ακόμη και από το δείγμα του Archaeopteryx που μέχρι σήμερα θεωρούνταν το μικρότερο γνωστό. «Το πρότυπο απολίθωμα του Zhengheornis buyu είναι από όσο γνωρίζουμε το μικρότερο ενήλικο άτομο μεταξύ των μη πυγοστυλιαίων θηρόποδων που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα», σημειώνουν οι ερευνητές. Οι σπόνδυλοι Η ουρά του Zhengheornis buyu αποτελείται από μόλις 15 σπονδύλους, πολύ λιγότερους από τους 23 έως 24 του Archaeopteryx ή τους περισσότερους από 30 που είχαν άλλοι πρώιμοι συγγενείς των πτηνών. Ωστόσο οι σπόνδυλοι παραμένουν ξεχωριστοί και δεν έχουν συγχωνευθεί σε πυγόστυλο.Οι δύο τελευταίοι σπόνδυλοι της ουράς έχουν ασυνήθιστα τετράγωνο σχήμα, χαρακτηριστικό που μέχρι σήμερα είχε παρατηρηθεί μόνο στον πολύ πιο μακρινό συγγενή δεινόσαυρο Caudipteryx. Τα ευρήματα αμφισβητούν την έως τώρα άποψη ότι η βράχυνση της ουράς και η δημιουργία του πυγόστυλου συνέβησαν ταυτόχρονα.«Αυτό το ανατομικό μωσαϊκό αποδεικνύει ότι η εξέλιξη έγινε σταδιακά: πρώτα μειώθηκε ο αριθμός των σπονδύλων και κοντύνθηκε η ουρά και αργότερα εμφανίστηκε η συγχώνευσή τους σε πυγόστυλο» δήλωσε ο Δρ. Μιν Γουάνγκ επίσης από το Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας Σπονδυλωτών και Παλαιοανθρωπολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας ΕπιστημώνΗ ανάλυση της ερευνητικής ομάδας δείχνει επίσης ότι το Zhengheornis buyu δεν ήταν σαφώς προσαρμοσμένο ούτε στη ζωή στα δέντρα ούτε στην επίγεια διαβίωση, σε αντίθεση με άλλα πτηνά της Ιουρασικής περιόδου που έχουν βρεθεί στην ίδια περιοχή«Οι σημαντικές διαφορές στο μέγεθος του σώματος, στη σκελετική δομή και στις οικολογικές προσαρμογές των πτηνών της πανίδας Zhenghe – από το γενικής προσαρμοστικότητας Zhengheornis buyu έως το δρομικό Fujianvenator – αποτελούν αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι τα πρώιμα πτηνά είχαν ήδη υποστεί μεγάλη εξελικτική διαφοροποίηση μέχρι το τέλος της Ιουρασικής περιόδου. Αυτή η σημαντική ανακάλυψη συμβάλλει στην επίλυση μιας μακροχρόνιας επιστημονικής διαμάχης σχετικά με το πότε ξεκίνησε η αρχική εξελικτική διαφοροποίηση των πρώτων πτηνών» αναφέρουν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του πτηνού που προσφέρει τα νέα στοιχεία για την εξέλιξη τους. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2135292/anakalyfthike-chamenos-krikos-stin-exelixi-ton-ptinon-apo-tin-epochi-ton-deinosayron/