Κρύσταλλοι που καλλιεργούνται στο διάστημα. Αυτή η εικόνα, που τραβήχτηκε στις 5 Ιουνίου 2024, δείχνει κρυστάλλους λυσοζύμης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η λυσοζύμη είναι μια πρωτεΐνη που βρίσκεται σε σωματικά υγρά όπως τα δάκρυα, το σάλιο και το γάλα και χρησιμοποιείται ως ένωση ελέγχου για την επίδειξη καλά σχηματισμένων κρυστάλλων. Η λυσοζύμη παίζει ζωτικό ρόλο στην έμφυτη ανοσία, προστατεύοντας από βακτήρια, ιούς και μύκητες. Οι κρύσταλλοι αναπτύχθηκαν με το PIL-BOX της Redwire σε μια μελέτη της επίδρασης της μικροβαρύτητας σε διάφορους τύπους παραγωγής κρυστάλλων . https://www.nasa.gov/image-article/crystals-grown-in-space/     Μικρή αλλά ισχυρή εργαστηριακή συσκευή θα μπορούσε να μεταμορφώσει την έρευνα της NASA/ Ένα μικρό αλλά ισχυρό κομμάτι εργαστηριακού εξοπλισμού, περίπου στο μέγεθος ενός κινητού τηλεφώνου, έφτασε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μετά την εκτόξευσή του με την αποστολή SpaceX Crew-12 της NASA . Η NASA στοχεύει να χρησιμοποιήσει την έτοιμη συσκευή, που ονομάζεται αναγνώστης μικροπλακιδίων, για να διεξάγει ζωτικής σημασίας βιολογική έρευνα στο διάστημα και να αποκτήσει πρόσβαση σε δεδομένα σε πραγματικό χρόνο.Επιδείξεις σαν αυτή αποτελούν μέρος της πρωτοβουλίας CERISS (Commercially Enabled Rapid Space Science) της NASA , η οποία συνεργάζεται με τη βιομηχανία για την ανάπτυξη μετασχηματιστικών ερευνητικών δυνατοτήτων και την αύξηση του ρυθμού και της παραγωγικότητας της διαστημικής επιστήμης. Το Τμήμα Βιολογικών και Φυσικών Επιστημών της NASA ηγείται της επίδειξης σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού του οργανισμού . Δυνατότητα επιτάχυνσης της πρόσβασης στα αποτελέσματα της έρευνας Το άμεσο όφελος από τη χρήση ενός αναγνώστη μικροπλακών για την επιστήμη του διαστήματος είναι η ταχύτητα. Οι επιστήμονες μπορούν να λαμβάνουν δεδομένα αμέσως μόλις ολοκληρωθούν οι δοκιμές, αντί να περιμένουν την αποθήκευση των δειγμάτων, την επιστροφή τους στη Γη και την ανάλυσή τους σε επίγεια εργαστήρια. Η επιτόπια ανάλυση όπως αυτή — οι δοκιμές που πραγματοποιούνται επί τόπου και όχι μετά την επιστροφή του δείγματος — θα μπορούσε να μειώσει τις καθυστερήσεις, τις επιπλοκές και το κόστος της επιστροφής υλικών στη Γη.Οι παραδοσιακές συσκευές ανάγνωσης μικροπλακών στο έδαφος είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερες — συχνά μεγαλύτερες από έναν φούρνο μικροκυμάτων — αλλά οι δοκιμές της NASA θα χρησιμοποιήσουν μια έκδοση που δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα κινητό τηλέφωνο.Προς το παρόν, η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακιδίων απαιτεί έναν εκπαιδευμένο αστροναύτη για την εκτέλεση δοκιμών. Ωστόσο, η απόδειξη ότι ο εμπορικός εργαστηριακός εξοπλισμός μπορεί να λειτουργήσει σε χαμηλή τροχιά της Γης θα μπορούσε να ανοίξει δρόμους για μελλοντικό αυτοματισμό και ακόμη πιο προηγμένες δυνατότητες δοκιμών.Στο μέλλον, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να ελέγχουν δείγματα αστροναυτών για διάφορα μόρια κατά τη διάρκεια αποστολών μεγάλης διάρκειας, ώστε να παρακολουθούν την υγεία του πληρώματος στο βαθύ διάστημα. Ο αναγνώστης μικροπλακών είναι προσαρμόσιμος — διαφορετικά κιτ δοκιμών θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μια σειρά μετρήσεων οπουδήποτε οι άνθρωποι εξερευνούν το διάστημα. Ρίχνοντας φως στη βιολογία του διαστήματος Η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακιδίων χρησιμοποιεί ένα μήκος κύματος φωτός για την ανίχνευση χρώματος σε βιολογικές δοκιμές. Όταν ένα μόριο-στόχος υπάρχει σε ένα δείγμα, η δοκιμή προκαλεί μια αλλαγή χρώματος. Η ένταση αυτής της αλλαγής υποδεικνύει στους ερευνητές πόσο από ένα συγκεκριμένο μόριο υπάρχει.Η NASA θα χρησιμοποιήσει αρχικά δείγματα από την έρευνα Microgravity Associated Bone Loss-B (MABL-B) — η οποία διερευνά πιθανούς τρόπους πρόληψης της οστικής απώλειας στο διάστημα — για να δοκιμάσει τη συσκευή ανάγνωσης μικροπλακών στον διαστημικό σταθμό. Για αυτήν την επίδειξη, η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακών θα μετρήσει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται ιντερλευκίνη-6 σε δείγματα από την έρευνα MABL-B. Οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι αυτή η πρωτεΐνη μπορεί να συμβάλλει στην οστική απώλεια από τους αστροναύτες.Η λειτουργία της συσκευής είναι απλή. Συνδέεται με ένα tablet ή φορητό υπολογιστή μέσω USB και χρησιμοποιεί τυπικές πλάκες 96 φρεατίων — την ίδια μορφή που χρησιμοποιούν πολλά εργαστήρια στη Γη. Ένας αστροναύτης εκτελεί τη δοκιμή χρησιμοποιώντας λογισμικό για να χειριστεί τη συσκευή και να λάβει άμεσα αποτελέσματα. Οι επιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν το πείραμα σε πραγματικό χρόνο μέσω βίντεο και να παρατηρούν οπτικά τις αρχικές μετρήσεις. Εάν οι ερευνητές έχουν οδηγίες για το πλήρωμα, αυτές μεταδίδονται μέσω του προσωπικού εδάφους του διαστημικού σταθμού που επικοινωνεί με το πλήρωμα. Επιπλέον, ένα λεπτομερές αρχείο δεδομένων μπορεί να μεταφερθεί γρήγορα από τον σταθμό και να κοινοποιηθεί στους ερευνητές. Δοκιμή εμπορικού εργαστηριακού εξοπλισμού χρησιμοποιώντας το κορυφαίο εργαστήριο Ένας αναγνώστης μικροπλακών έφτασε στο εργαστήριο σε τροχιά στις 14 Φεβρουαρίου με το Crew-12. Το κιτ δοκιμών και τα δείγματα θα εκτοξευθούν σε μια μελλοντική αποστολή στον διαστημικό σταθμό. Μόλις όλα τα υλικά βρίσκονται στον σταθμό, η NASA θα πραγματοποιήσει την επίδειξη και θα συγκρίνει τα αποτελέσματα με πανομοιότυπες δοκιμές που θα διεξαχθούν στη Γη.«Το υλικό ανάγνωσης μικροπλακών και το κιτ για τη μέτρηση μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται Ιντερλευκίνη-6 είναι και τα δύο έτοιμα προς χρήση — δοκιμάζουμε αυτά τα εμπορικά διαθέσιμα προϊόντα στο διάστημα για να επιταχύνουμε τον ρυθμό διεξαγωγής έρευνας σε τροχιά», δήλωσε ο Dan Walsh, στέλεχος του προγράμματος CERISS για τη NASA. «Η προσπάθειά μας στο CERISS είναι η οικοδόμηση των δυνατοτήτων και της υποδομής που απαιτούνται για μια ακμάζουσα οικονομία έρευνας σε χαμηλή τροχιά της Γης. Επιδείξεις όπως αυτή δείχνουν πώς τα εμπορικά εργαλεία μπορούν να ενσωματωθούν στις λειτουργίες των διαστημικών σταθμών και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της εμπορικής διαστημικής βιομηχανίας». https://science.nasa.gov/science-research/biological-physical-sciences/small-but-mighty-lab-device-could-transform-nasa-research/ Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός βρίσκεται σε τροχιά πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό στα ανοιχτά των ακτών της Πορτογαλίας.       Roskosmos Το τροχιακό υψόμετρο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού είναι 1,67 χλμ. Οι κινητήρες του διαστημικού σκάφους Progress MS-32 είναι 3:57 π.μ. Ως αποτέλεσμα, το τροχιακό υψόμετρο του σταθμού είναι 422 χλμ. πάνω από την επιφάνεια της Γης. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_600638

Ανατρεπτική μελέτη δείχνει ότι η ζωή γεννήθηκε στους πάγους, Η κρατούσα θεωρία καθιστά απαραίτητο ένα θερμό περιβάλλον. Για την παρουσία της ζωής στη Γη υπάρχουν διάφορες θεωρίες όσον αφορά την προέλευση των δομικών υλικών της ζωής αλλά σε κάθε περίπτωση οι ειδικοί συμφωνούν ότι η αλληλεπίδραση και εξέλιξη των δομικών υλικών απαιτεί ζεστό θερμοκρασιακά περιβάλλον. Μια νέα μελέτη καταρρίπτει αυτή την πεποίθηση αναφέροντας ότι η ζωή μπορεί να αναπτύχθηκε σε παγωμένες συνθήκες.Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα που αποκαλύπτουν ότι οι ακόρεστες λιπιδικές μεμβράνες προάγουν τη σύντηξη κυστιδίων και τη διατήρηση DNA κατά τη διάρκεια κύκλων ψύξης και απόψυξης κάτι που αναδεικνύει παγωμένα περιβάλλοντα ως πιθανούς παράγοντες της εξέλιξης των πρωτοκυττάρων.Τα σημερινά κύτταρα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα. Περιέχουν εσωτερικό σκελετό γνωστό ως κυτταροσκελετό, προσεκτικά ρυθμιζόμενες χημικές αντιδράσεις εντός και εκτός του κυττάρου και γενετικό υλικό που καθορίζει σχεδόν όλες τις πτυχές της συμπεριφοράς τους.Αυτή η πολυπλοκότητα επιτρέπει στα κύτταρα να προσαρμόζονται σε πολλά περιβάλλοντα και να ανταγωνίζονται επιτυχώς με βάση την καταλληλότητα τους. Αντίθετα οι πρώιμες δομές που έμοιαζαν με κύτταρα ήταν πιθανότατα πολύ απλούστερες αποτελούμενες από μικρές λιπιδικές φυσαλίδες που παγίδευαν βασικά οργανικά μόρια. Η κατανόηση του πώς τέτοια πρωτόγονες δομές μετατράπηκαν σε πλήρως ανεπτυγμένα σύγχρονα κύτταρα παραμένει μία από τις κεντρικές προκλήσεις στην έρευνα για την προέλευση της ζωής. Τα μοντέλα Οι ερευνητές διερεύνησαν πώς απλά μοντέλα πρωτοκυττάρων ανταποκρίνονται σε ρεαλιστικές, μη ισορροπιακές συνθήκες που θεωρείται ότι έμοιαζαν με εκείνες της πρώιμης Γης.Αντί να προωθήσει μια ενιαία θεωρία για το πώς ξεκίνησε η ζωή η ερευνητική ομάδα επικεντρώθηκε στη δοκιμή του πώς οι μεταβολές στη χημεία της μεμβράνης επηρεάζουν την ανάπτυξη των πρωτοκυττάρων, τη σύντηξη και την ικανότητα διατήρησης βιομορίων κατά τη διάρκεια κύκλων ψύξης και απόψυξης.Για να το διερευνήσουν οι επιστήμονες μελέτησαν πώς η σύσταση μιας μεμβράνης επηρεάζει την ανάπτυξη και τη συμπεριφορά των πρωτοκυττάρων. Δημιούργησαν μικροσκοπικές σφαιρικές δομές που μοιάζουν με φυσαλίδες, γνωστές ως μεγάλα μονοστιβάδικα κυστίδια, χρησιμοποιώντας τρεις τύπους φωσφολιπιδίων: POPC, PLPC και DOPC, μόρια παρόμοια με εκείνα που βρίσκονται στις σύγχρονες κυτταρικές μεμβράνες.«Χρησιμοποιήσαμε φωσφατιδυλοχολίνη ως συστατικό μεμβράνης, λόγω της χημικής της συνέχειας με τα σύγχρονα κύτταρα, της πιθανής διαθεσιμότητάς της σε προβιοτικές συνθήκες και της ικανότητάς της να συγκρατεί βασικά περιεχόμενα» δήλωσε ο Τατσούα Σινόντα υποψήφιος διδάκτορας στο Earth Life Science Institute του Ινστιτούτου Επιστήμης του Τόκιο κύριος συγγραφέας της μελέτης. Τα πειράματα Αν και αυτά τα μόρια είναι στενά συγγενικά οι δομές τους διαφέρουν με σημαντικούς τρόπους. Το POPC περιέχει μία ακόρεστη αλκυλοαλυσίδα με έναν διπλό δεσμό. Το PLPC έχει επίσης μία ακόρεστη αλκυλοαλυσίδα, αλλά με δύο διπλούς δεσμούς. Το DOPC διαθέτει δύο ακόρεστες αλκυλοαλυσίδες, καθεμία με έναν διπλό δεσμό. Αυτές οι λεπτές διαφορές επηρεάζουν τη συμπεριφορά της μεμβράνης. Το POPC τείνει να δημιουργεί σχετικά άκαμπτες μεμβράνες, ενώ τα PLPC και DOPC σχηματίζουν πιο ρευστές μεμβράνες.Στη συνέχεια η ομάδα υπέβαλε τα κυστίδια σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ψύξης και απόψυξης, ώστε να προσομοιώσει τις διακυμάνσεις θερμοκρασίας που ενδέχεται να βίωναν τα πρώιμα πρωτοκύτταρα. Μετά από τρεις τέτοιους κύκλους, τα κυστίδια πλούσια σε POPC συσσωματώθηκαν σε πυκνά συμπλέγματα. Αντίθετα, τα κυστίδια που περιείχαν PLPC ή DOPC συγχωνεύτηκαν σε πολύ μεγαλύτερα διαμερίσματα. Η πιθανότητα σύντηξης και ανάπτυξης αυξανόταν όσο αυξανόταν το ποσοστό του PLPC. Συνολικά, τα λιπίδια με περισσότερους ακόρεστους δεσμούς εμφάνισαν μεγαλύτερη τάση για σύντηξη και επέκταση.«Υπό την καταπόνηση που προκαλεί ο σχηματισμός κρυστάλλων πάγου, οι μεμβράνες μπορεί να αποσταθεροποιηθούν ή να κατακερματιστούν, απαιτώντας δομική αναδιοργάνωση κατά την απόψυξη. Η πιο χαλαρή πλευρική οργάνωση λόγω υψηλότερου βαθμού ακόρεστου χαρακτήρα μπορεί να εκθέτει περισσότερες υδρόφοβες περιοχές κατά την αναδόμηση της μεμβράνης, διευκολύνοντας τις αλληλεπιδράσεις με γειτονικά κυστίδια και καθιστώντας τη σύντηξη ενεργειακά ευνοϊκή» αναφέρει η Νατσούμι Νόντα ερευνήτρια στο ELSI. Τα ευρήματα Τα αποτελέσματα αυτά έχουν σημαντικές συνέπειες για την πρώιμη εξέλιξη. Όταν τα κυστίδια συγχωνεύονται, τα μόρια που παγιδεύονται στο εσωτερικό τους μπορούν να αναμειχθούν και ενδεχομένως να αντιδράσουν. Στο χημικά πλούσιο περιβάλλον της πρώιμης Γης τέτοια γεγονότα συγχώνευσης μπορεί να έφεραν σε επαφή βασικά συστατικά απαραίτητα για ολοένα και πιο «ζωόμορφα» συστήματα.Για να δοκιμάσουν αυτή την ιδέα, οι ερευνητές συνέκριναν πόσο αποτελεσματικά τα κυστίδια από 100% POPC και 100% PLPC διατηρούσαν DNA. Τα κυστίδια PLPC όχι μόνο παγίδευσαν περισσότερο DNA πριν από την επεξεργασία με κύκλους ψύξης και απόψυξης, αλλά διατήρησαν και μεγαλύτερες ποσότητες DNA από τα κυστίδια POPC μετά από κάθε κύκλο.Τα περισσότερα σενάρια για την προέλευση της ζωής εστιάζουν σε περιβάλλοντα όπως επιφάνειες ξήρανσης και επαναύγρανσης στην ξηρά ή υδροθερμικές πηγές στον πυθμένα των ωκεανών. Η μελέτη αυτή υποδηλώνει ότι και οι παγωμένες περιοχές θα μπορούσαν να έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Στην πρώιμη Γη, κύκλοι ψύξης και απόψυξης πιθανότατα συνέβαιναν επανειλημμένα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.Καθώς σχηματιζόταν ο πάγος απωθούσε τις διαλυμένες ουσίες από τους αναπτυσσόμενους κρυστάλλους, συγκεντρώνοντας οργανικά μόρια και κυστίδια στο εναπομείναν υγρό. Μεμβράνες αποτελούμενες από πιο ακόρεστα φωσφολιπίδια είναι πιο χαλαρά συσκευασμένες, γεγονός που ενθαρρύνει τη σύντηξη των κυστιδίων και την ανάμειξη του περιεχομένου τους. Ταυτόχρονα, οι ιδιαίτερα ρευστές μεμβράνες μπορεί να είναι ευάλωτες υπό την καταπόνηση που προκαλούν οι κύκλοι ψύξης και απόψυξης, αυξάνοντας τον κίνδυνο διαρροής του εσωτερικού περιεχομένου.Έτσι δημιουργείται ένας συμβιβασμός μεταξύ διαπερατότητας και σταθερότητας. Η σύσταση της μεμβράνης που αποδίδει καλύτερα εξαρτάται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες.«Μια αναδρομική επιλογή κυστιδίων που αναπτύχθηκαν μέσω κύκλων ψύξης και απόψυξης σε διαδοχικές γενιές θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ενσωμάτωση μηχανισμών διαίρεσης, όπως η ωσμωτική πίεση ή η μηχανική διάτμηση. Με την αύξηση της μοριακής πολυπλοκότητας, το ενδοκυστιδιακό σύστημα, δηλαδή οι λειτουργίες που κωδικοποιούνται από γονίδια, ενδέχεται τελικά να καθορίσει την καταλληλότητα των πρωτοκυττάρων, οδηγώντας έτσι στην εμφάνιση ενός πρωταρχικού κυττάρου ικανού για δαρβινική εξέλιξη», εξηγεί ο Τομαόκι Ματσούρα καθηγητής στο ELSI και επικεφαλής ερευνητής της μελέτης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074867/anatreptiki-meleti-deichnei-oti-i-zoi-gennithike-stoys-pagoys/

Η μυστηριώδης «Χρυσαλλίδα» γέννησε τον Τιτάνα και τα δαχτυλίδια του Κρόνου. Μια νέα θεωρία για τα εντυπωσιακά φεγγάρια αλλά και το περιβάλλον του πλανήτη. Μια νέα μελέτη αναφέρει προτείνει ότι ο Τιτάνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση και συγχώνευση δύο τεράστιων φεγγαριών του πλανήτη η οποία δημιούργησε και τα εντυπωσιακά δαχτυλίδια του.Το σκάφος της αποστολής Cassini–Huygens που μελέτησε για περίπου 15 χρόνια το σύστημα του Κρόνου αποκάλυψε ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο σύνολο δορυφόρων του πλανήτη.Ο Τιτάνας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα και ο μόνος με πυκνή ατμόσφαιρα πλούσια σε οργανικά μόρια που σύμφωνα με τους ειδικούς προσομοιάζει σε κατάσταση με αυτή της πρώιμης Γης για αυτό και οι επιστήμονες έχουν στρέψει την προσοχή τους στον Τιτάνα για να μελετήσουν το πώς εξελίχθηκε γεωατμοσφαιρικά ο πλανήτης μας αλλά και πως μπορεί να έκανε την εμφάνιση της η ζωή.Ο Υπερίων μοιάζει με γιγάντια ελαφρόπετρα και περιστρέφεται χαοτικά. Ο Ιαπετός έχει δύο εντελώς διαφορετικά ημισφαίρια και εξαιρετικά κεκλιμένη τροχιά.Ο Εγκέλαδος εκτοξεύει παγωμένο υλικό που τροφοδοτεί τον δακτύλιο Ε και διαπιστώθηκε ότι κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια υπάρχει ένας ωκεανός που οι μελέτες δείχνουν ότι διαθέτει συνθήκες ευνοϊκές στην παρουσία της ζωής. Επίσης οι δακτύλιοι του Κρόνου φαίνεται να είναι νεαρής ηλικίας περίπου 100 εκατομμυρίων ετών. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ίσως συνδέονται με ένα και μόνο κοσμικό γεγονός. Η θεωρία της «Χρυσαλλίδας» Ερευνητική ομάδα από το SETI Institute με επικεφαλής τον αστρονόμο Ματίγια Τσουκ μελέτησε δεδομένα για τη ροπή αδράνειας του Κρόνου δηλαδή πώς κατανέμεται η μάζα στο εσωτερικό του. Αυτό επηρεάζει την «ταλάντωση» του άξονα περιστροφής του πλανήτη. Παλαιότερα πιστευόταν ότι ο Κρόνος βρισκόταν σε βαρυτικό συντονισμό με τον Ποσειδώνα. Όμως τα δεδομένα του Cassini έδειξαν ότι κάτι τον έβγαλε από αυτόν τον συντονισμό.Αρχικά προτάθηκε η ύπαρξη ενός χαμένου παγωμένου φεγγαριού που ονομάστηκε Χρυσαλλίδα που πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια διαλύθηκε από τις παλιρροϊκές δυνάμεις του Κρόνου σχηματίζοντας τους δακτυλίους.Όμως οι προσομοιώσεις της ερευνητικής έδειξαν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η Χρυσαλλίδα δεν διαλυόταν αλλά συγκρουόταν με τον Τιτάνα που ήταν τότε στη φάση του σχηματισμού του. Οι συγκρούσεις αυτές «καθάρισαν» την επιφάνεια του Τιτάνα παρέχοντας μια εξήγηση γιατί ο δορυφόρος έχει λίγους κρατήρες.Οι συγκρούσεις απελευθέρωσαν από το εσωτερικό του Τιτάνα την ατμόσφαιρά του ενώ η τροχιά του άλλαξε και έγινε πιο εκτεταμένη και ελλειπτική. Τα συντρίμμια από τη σύγκρουση σχημάτισαν τον Υπερίωνα. Η τροχιά του Ιαπετού διαταράχθηκε, αποκτώντας τη μεγάλη κλίση που βλέπουμε σήμερα. Τέλος οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις προκάλεσαν αναταραχές σε άλλα φεγγάρια και συνέβαλαν στον σχηματισμό των δακτυλίων. Είναι αποδεδειγμένο; Όχι ακόμη. Πρόκειται για μια καλοδομημένη υπόθεση που συμφωνεί με πολλά παρατηρησιακά δεδομένα, αλλά δεν υπάρχει άμεση απόδειξη. Η αποστολή Dragonfly της NASA, που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2028, θα εξετάσει την επιφάνεια του Τιτάνα και ίσως βρει στοιχεία ότι είναι γεωλογικά «νεαρός»  κάτι που θα ενίσχυε τη θεωρία της μεγάλης σύγκρουσης.Αν επιβεβαιωθεί, η θεωρία αυτή θα δείξει ότι ένα και μόνο κοσμικό γεγονός μπορεί να διαμόρφωσε σχεδόν ολόκληρο το σύστημα του Κρόνου όπως το βλέπουμε σήμερα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074790/i-mystiriodis-chrysallida-gennise-ton-titana-kai-ta-dachtylidia-toy-kronoy/