Το διαστημικό τηλεσκόπιο της NASA χαρτογραφεί τα μαγνητικά πεδία του πάλσαρ «Φάρου» Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν το IXPE (Imaging X-ray Polarimetry Explorer) της NASA για να μετρήσουν απευθείας τα μαγνητικά πεδία του PSR J1101-6101, ενός πάλσαρ που βρίσκεται μέσα σε αυτό που συχνά αναφέρεται ως Νεφέλωμα του Φάρου. Τα αποτελέσματα παρέχουν νέα στοιχεία για τη δομή ορισμένων από τα πιο ακραία αντικείμενα στο σύμπαν, καθώς η NASA συνεχίζει να εξερευνά τα μυστικά του πώς λειτουργεί το σύμπαν. Μια εργασία που περιγράφει τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο Astrophysical Journal. Γρήγορα γεγονότα Ένα πάλσαρ είναι ένας τύπος αστέρα νετρονίων με ισχυρό μαγνητικό πεδίο που περιστρέφεται απίστευτα γρήγορα. Το πάλσαρ στο κέντρο του Νεφελώματος του Φάρου περιστρέφεται 16 φορές το δευτερόλεπτο.Τα αστέρια νετρονίων είναι τα υπολείμματα πυρήνων ογκωδών αστέρων, που σχηματίζονται στο τέλος του κύκλου ζωής τους, και έχουν μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Συμπυκνώνονται στο μέγεθος μιας πόλης, γεγονός που τα καθιστά φυσικά εργαστήρια για τη μελέτη της ακραίας φυσικής.Η πόλωση είναι μια ιδιότητα του φωτός που περιγράφει την κατεύθυνση των δονήσεων του ηλεκτρικού του πεδίου. Ο βαθμός πόλωσης είναι μια μέτρηση του πόσο ευθυγραμμισμένες είναι αυτές οι δονήσεις μεταξύ τους. Τον Ιούνιο του 2025, το IXPE αφιέρωσε σχεδόν 18 ημέρες επικεντρωμένο στο Νεφέλωμα του Φάρου. Οι αστρονόμοι μελέτησαν δύο στενές παραφυάδες ακτίνων Χ που εκτείνονται από το πάλσαρ για να κατανοήσουν καλύτερα πώς ηλεκτρόνια με ταχύτητα σχεδόν ίση με αυτή του φωτός αλληλεπιδρούν με αυτό το ενεργειακό σύστημα. Η μακρύτερη παραφυάδα είναι γνωστή ως «νήμα» και η μικρότερη είναι το «ίχνος».Όταν σωματίδια υψηλής ενέργειας από το πάλσαρ συγκρούονται με το αέριο του διαστρικού χώρου, σχηματίζουν ένα κύμα πλώρης, όπως το κύμα πλώρης που σχηματίζεται στο μπροστινό μέρος ενός σκάφους που τρέχει με μεγάλη ταχύτητα. Τα περισσότερα σωματίδια παγιδεύονται πίσω από αυτό το κύμα πλώρης, σχηματίζοντας το στροβιλώδες ίχνος πίσω από το πάλσαρ.Οι ερευνητές υποψιάζονται από το 2008 ότι τα σωματίδια υψηλότερης ενέργειας διαφεύγουν μέσω αυτού του τοξοειδούς κραδασμού στον διαστρικό χώρο, ρέοντας κατά μήκος των γραμμών μαγνητικού πεδίου του γαλαξία για να δημιουργήσουν το μακρύ, λεπτό νήμα του νεφελώματος.«Θέλαμε να δοκιμάσουμε αυτή τη θεωρία», δήλωσε ο Τζακ Ντίνσμορ, προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης. «Το «καπνιστικό όπλο» θα προέκυπτε με τη μέτρηση της πόλωσης του φωτός, η οποία υποδεικνύει την κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου. Εάν το μαγνητικό πεδίο δείχνει κατά μήκος του νήματος, αυτό επιβεβαιώνει ότι τα σωματίδια του νήματος ρέουν κατά μήκος του πεδίου».Μία πρόκληση με αυτές τις μετρήσεις είναι ότι το Νεφέλωμα του Φάρου είναι σχετικά αμυδρό. Για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα, οι επιστήμονες του IXPE ανέπτυξαν προηγμένες μεθόδους ανάλυσης που χρησιμοποιούν κάθε κομμάτι δεδομένων, αποφεύγοντας την απλοποίηση βημάτων που θα μπορούσαν να περιορίσουν τις πληροφορίες. Με αυτά τα νέα εργαλεία και τις νέες παρατηρήσεις του Φάρου, η επιστημονική ομάδα μέτρησε με επιτυχία την πόλωση του νήματος. Αυτές οι τεχνικές έδωσαν επίσης μια μέτρηση πόλωσης του ίχνους και του σήματος εκπομπής του πάλσαρ. Η ανάλυσή τους επιβεβαίωσε με μεγαλύτερη από 99% βεβαιότητα ότι το μαγνητικό πεδίο πράγματι ευθυγραμμίζεται με τη ροή των σωματιδίων. Ενώ η παράλληλη κατεύθυνση επιβεβαιώνει μοντέλα για την κίνηση του σωματιδίου, ο βαθμός πόλωσης ήταν αρκετά υψηλός ώστε να εγείρει νέα ερωτήματα.«Πολλά από τα μοντέλα για τα νήματα υποθέτουν ισχυρή μαγνητική αναταραχή», δήλωσε ο Ρότζερ Ρομάνι, καθηγητής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, ο οποίος συνυπέγραψε αυτή την εργασία. «Ο υψηλός βαθμός πόλωσης που μετρήσαμε υποδεικνύει χαμηλότερη αναταραχή από ό,τι απαιτούν τέτοια μοντέλα».Οι παρατηρήσεις IXPE έδειξαν επίσης ότι το μαγνητικό πεδίο που ευθύνεται για την εκπομπή ακτίνων Χ έπρεπε να είναι παράλληλο με το ίχνος. Ωστόσο, οι συγγραφείς συνέλεξαν παρατηρήσεις ραδιοσυχνοτήτων που έδειχναν ένα μαγνητικό πεδίο που έδειχνε σχεδόν ακριβώς κάθετο.«Η εντυπωσιακή απόκλιση στους προσανατολισμούς του μαγνητικού πεδίου που παρατηρείται μεταξύ των μηκών κύματος των ραδιοκυμάτων και των ακτίνων Χ παρέχει αδιάσειστα στοιχεία για την εξαιρετικά δομημένη φύση αυτών των αντικειμένων», δήλωσε ο Niccolò Bucciantini του Ιταλικού Εθνικού Ινστιτούτου Αστροφυσικής και συν-συγγραφέας της μελέτης. «Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη σαφή ένδειξη ότι σωματίδια διαφορετικών ενεργειών καταλαμβάνουν διακριτές περιοχές εντός του συστήματος, υπονοώντας την παρουσία πολλαπλών και ενδεχομένως πολύ διαφορετικών μηχανισμών επιτάχυνσης». Περισσότερα για το IXPE Η αποστολή IXPE, η οποία συνεχίζει να παρέχει πρωτοφανή δεδομένα που επιτρέπουν πρωτοποριακές ανακαλύψεις σχετικά με ουράνια αντικείμενα σε όλο το σύμπαν, είναι μια κοινή αποστολή της NASA και της Ιταλικής Διαστημικής Υπηρεσίας με εταίρους και επιστημονικούς συνεργάτες σε 12 χώρες. Ηγείται του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, και η BAE Systems, Inc. διαχειρίζεται τις λειτουργίες των διαστημοπλοίων μαζί με το Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ.  Μάθετε περισσότερα για την τρέχουσα αποστολή του IXPE εδώ:  https://www.nasa.gov/ixpe Οι επιστήμονες μέτρησαν με επιτυχία το μαγνητικό πεδίο του νεφελώματος πάλσαρ του Φάρου χρησιμοποιώντας το IXPE της NASA. Οι μετρήσεις τους επιβεβαιώνουν τη θεωρία ότι σωματίδια υψηλής ενέργειας διαφεύγουν κατά μήκος των γραμμών μαγνητικού πεδίου του γαλαξία. Αυτή η σύνθετη εικόνα περιέχει δεδομένα ακτίνων Χ από το IXPE με μπλε χρώμα (επισημαίνεται στο ένθετο), το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra με μοβ χρώμα και ραδιοφωνικά δεδομένα από το CSIRO με πράσινο χρώμα. Το αστρικό πεδίο είναι οπτικά δεδομένα από την οπτική έρευνα 2MASS.

Το Dragonfly της NASA περνάει με επιτυχία βασικές δοκιμές καθώς το στροφειόπτερο του Τιτάνα παίρνει μορφή Το Dragonfly της NASA αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με μια συλλογή από μέρη διαστημοπλοίου και περισσότερο με το ελικοφόρο σκάφος που θα πετάξει πάνω από την επιφάνεια του Τιτάνα, του θολού φεγγαριού του Κρόνου.Η αποστολή έφτασε σε ένα σημαντικό ορόσημο στις 29 Ιουνίου, όταν η ομάδα Dragonfly στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Johns Hopkins στο Laurel του Μέριλαντ παρέδωσε την άτρακτο μήκους σχεδόν 4,5 μέτρων για την επόμενη φάση ολοκλήρωσης του διαστημικού σκάφους νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Η παράδοση ακολούθησε μια διαδικασία περίπου ενός μήνα δομικών δοκιμών του πλαισίου του σκάφους προσεδάφισης, το οποίο έφερε πολλά από τα χαρακτηριστικά που δίνουν στο στροφείο Dragonfly το αδιαμφισβήτητο σχήμα του - συμπεριλαμβανομένων των ολισθητήρων προσγείωσης, του καπακιού για την πηγή ενέργειας του διαστημικού σκάφους και των βραχιόνων που τελικά θα συγκρατήσουν τα οκτώ σετ στροφείων του.«Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπουμε το όχημα προσεδάφισης, όπως το σχεδιάσαμε, να γίνεται πραγματικότητα», δήλωσε ο Hunter Reeling, επικεφαλής θερμομηχανικής ολοκλήρωσης και δοκιμών του Dragonfly από την APL.Με την ολοκλήρωση των δομικών δοκιμών και την παράδοση της ατράκτου, η ομάδα ξεκίνησε την ενσωμάτωση των μηχανικών, θερμικών και ηλεκτρικών συστημάτων την 1η Ιουλίου, ξεκινώντας τη διαδικασία που θα μετατρέψει το όχημα προσεδάφισης στο ιπτάμενο επιστημονικό εργαστήριο που προορίζεται να είναι.Καθ' όλη τη διάρκεια του μήνα, θα γεμίσουν την άτρακτο του Dragonfly με τα διαφράγματα πτήσης, καθώς και την καλωδίωση, τα καλώδια και τους συνδετήρες - το ηλεκτρικό «νευρικό σύστημα» που συνδέει τα συστήματα του Dragonfly. Θα ακολουθήσουν ηλεκτρονικά κουτιά, αεροηλεκτρονικά και επιστημονικά όργανα, καθώς οι συνεργάτες της αποστολής σε όλη τη χώρα ολοκληρώνουν τις δικές τους εκστρατείες συναρμολόγησης και δοκιμών.«Από εδώ, πρόκειται για την επάνδρωση αυτής της δομής με ηλεκτρονικά κουτιά, όργανα, καλωδιώσεις, μονώσεις — όλα όσα θα επιτρέψουν την αποστολή της», είπε ο Ρίλινγκ. «Όλα έχουν να κάνουν με την προετοιμασία του Dragonfly για εκτόξευση». Σύνδεσμος πίσω στην αρχική σελίδα Μία από τις πιο ορατές προσθήκες ήρθε τον Μάιο, όταν η ομάδα Dragonfly στο APL ενσωμάτωσε την κεραία υψηλής απολαβής της αποστολής, το κύριο σύστημα που θα χρησιμοποιήσουν οι χειριστές για να επικοινωνούν με το ελικοφόρο και να ανακτούν τα επιστημονικά δεδομένα που συλλέγει στον Τιτάνα.Η κεραία υψηλής απολαβής είναι ένας δίσκος πλάτους 34,4 ιντσών (87,4 εκατοστών) κατασκευασμένος από ηλεκτρικά μονωτικό αφρό που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μεταλλικές πλάκες που περιέχουν εκατοντάδες μικρές σχισμές. Μαζί, αυτές οι σχισμές θα στενεύουν και θα εστιάζουν τη δέσμη ραδιοσυχνοτήτων πίσω στη Γη. Βασισμένη σε τεχνολογία που αναπτύχθηκε αρχικά για εφαρμογές πλανητικής άμυνας, η κεραία υψηλής απολαβής του Dragonfly, μεγαλύτερη από τα προηγουμένως ιπτάμενα συστήματα, είναι προσαρτημένη σε έναν μηχανοκίνητο βραχίονα που θα ανυψώνει την κεραία όταν το ελικοφόρο είναι ακίνητο και θα την κατεβάζει σε έναν μηχανισμό ασφάλισης πριν το Dragonfly απογειωθεί ξανά.«Κάθε φορά που το όχημα προσεδάφισης ετοιμάζεται να πετάξει σε άλλη τοποθεσία, αποθηκεύουμε την κεραία έτσι ώστε να αντέχει στις δονήσεις που δημιουργούνται κατά την πτήση και να αποτρέπει τον συντονισμό που θα μπορούσε να επηρεάσει το υπόλοιπο όχημα προσεδάφισης», δήλωσε ο Τζάκσον Μπάνμπουρι, επικεφαλής μηχανικής και θερμικής τηλεπικοινωνιών του Dragonfly στην APL.Η κεραία και το αντίζυγό της έχουν σχεδιαστεί και δοκιμαστεί ώστε να αντέχουν στις αντίξοες συνθήκες του περιβάλλοντος του Τιτάνα, συμπεριλαμβανομένων των παγωμένων θερμοκρασιών κατά μέσο όρο γύρω στους μείον 290 βαθμούς Φαρενάιτ (μείον 179 βαθμούς Κελσίου), της στροβιλιζόμενης σκόνης στην επιφάνεια και ενδεχομένως της βροχής υγρού μεθανίου. Κουνημένο, σφραγισμένο, παραδομένο Από τον Μάιο έως τις αρχές Ιουνίου, μηχανικοί και τεχνικοί της APL υπέβαλαν το ελικοφόρο Dragonfly σε δοκιμές κραδασμών και στεγανοποίησης, σχεδιασμένες να δείξουν ότι η δομική ραχοκοκαλιά της ατράκτου μπορεί να αντέξει τα φορτία της εκτόξευσης, της εισόδου στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα και της προσγείωσης στην επιφάνεια αυτού του ωκεάνιου κόσμου.Για τις δοκιμές κραδασμών, η ομάδα εγκατέστησε προσομοιωτές μάζας στη θέση των οργάνων πτήσης και των ηλεκτρονικών που κατασκευάζονταν και δοκιμάζονταν αλλού. Η δοκιμή κραδασμών στο έδαφος έδωσε στην ομάδα μια φευγαλέα προεπισκόπηση του Dragonfly στον αέρα. Οι μηχανικοί ανάρτησαν τη δομή του ελικοφόρου λίγα εκατοστά από το έδαφος από μακριά σχοινιά ελαστικού και στη συνέχεια μέτρησαν πώς οι μηχανικές δονήσεις στις θέσεις του ρότορα ταξίδευαν μέσω του πλαισίου σε βασικούς αισθητήρες στο κύριο σώμα.«Αιωρούμενο για λίγες ώρες κατά τη διάρκεια αυτής της δοκιμής – ακόμη και ελάχιστα πάνω από το πάτωμα – ήταν δομικά παρόμοιο με την πρώτη πτήση του Dragonfly», δήλωσε ο Gordon Maahs, μηχανικός μηχανικών συστημάτων του Dragonfly από το APL. «Θέτει σε κίνηση τη φαντασία για το πώς θα μοιάζει η πραγματική πτήση».Η δοκιμή περιελάμβανε επίσης μια διαμόρφωση «κάθισμα», χαμηλώνοντας το όχημα προσεδάφισης σε προστατευτική επένδυση έτσι ώστε να ακουμπάει στις ολισθήσεις του, ενώ οι μηχανικοί μετρούσαν πώς θα ανταποκρινόταν η δομή στην επιφάνεια του Τιτάνα.Η δοκιμή στεγανοποίησης ήταν πιο ασυνήθιστη. Τα περισσότερα πλανητικά διαστημόπλοια κατασκευάζονται για το κενό του διαστήματος ή για κόσμους με λεπτή ατμόσφαιρα. Αλλά το Dragonfly κατευθύνεται προς τον Τιτάνα, όπου η επιφανειακή ατμόσφαιρα είναι πυκνή, κρύα και περίπου 1,5 φορές μεγαλύτερη από την πίεση της Γης, επομένως οι μηχανικοί έπρεπε να κατανοήσουν πόσο καλά η συναρμολογημένη δομή θα μπορούσε να κρατήσει αυτό το περιβάλλον έξω. Η λύση: να ασκηθεί πίεση στην εξωτερική δομή του Dragonfly για να εντοπιστούν τυχόν κενά, ρωγμές ή τρύπες που θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη ροή αέρα μέσα και έξω από το όχημα προσεδάφισης στον Τιτάνα.  «Δεν έχω ξαναδεί ποτέ παρόμοια δοκιμή σε κανένα άλλο διαστημόπλοιο», είπε ο Maahs. «Λαμβάνουμε έναν συνολικό ρυθμό ροής με βάση τη δοκιμή στεγανοποίησης και αυτό τροφοδοτεί τη θερμική μας ανάλυση για να διαπιστώσουμε αν είμαστε αρκετά στεγανοποιημένοι». Τα αποτελέσματα, πρόσθεσε ο Maahs, ήταν «εξαιρετικά καλά». Παρακολουθήστε ζωντανά το Eye on Dragonfly, μια ματιά στην πρόοδο της αποστολής, που μεταδόθηκε ζωντανά εδώ στις 16 Ιουλίου στις 2 μ.μ. ET. Ακούστε επιστήμονες και μηχανικούς της Dragonfly, απευθείας από το καθαρό δωμάτιο, καθώς συζητούν τα τελευταία ορόσημα του διαστημικού σκάφους στην ολοκλήρωση και τις δοκιμές, εξηγούν πώς η Dragonfly θα εξερευνήσει τον Τιτάνα και απαντούν σε ερωτήσεις του κοινού σχετικά με την αποστολή. https://science.nasa.gov/blogs/dragonfly/2026/07/09/nasas-dragonfly-clears-key-tests-as-titan-rotorcraft-takes-shape/ Κρεμασμένη από τέσσερα κορδόνια πρόσδεσης, η δομή Dragonfly τοποθετείται λίγα εκατοστά πάνω από το πάτωμα κατά τη διάρκεια δοκιμών δονήσεων εδάφους σε ένα από τα καθαρά δωμάτια του Johns Hopkins APL στο Λόρελ του Μέριλαντ. Αυτές οι δοκιμές δίνουν στους μηχανικούς την ευκαιρία να δουν πώς οι δονήσεις στους ρότορες του Dragonfly μπορεί να αντηχούν στο κύριο σώμα του προσεδαφιστή, ενδεχομένως να επηρεάσουν άλλο εξοπλισμό. Ο μηχανικός Τζάκσον Μπάνμπερι στο Johns Hopkins APL επιθεωρεί τον μηχανοκίνητο βραχίονα που συνδέει την κεραία υψηλής απολαβής του Dragonfly στο σώμα του διαστημικού σκάφους. Ο βραχίονας θα ανυψώνει την κεραία όταν το Dragonfly είναι ακίνητο και θα την κατεβάζει σε έναν μηχανισμό ασφάλισης πριν από κάθε πτήση Οι μηχανικοί τοποθετούν την ανεστραμμένη δομή Dragonfly σε ένα τραπέζι κραδασμών στις εγκαταστάσεις δοκιμών κραδασμών στο Johns Hopkins APL. Οι δοκιμές κραδασμών εκθέτουν τη δομή προσεδάφισης σε μια συστηματική σειρά δοκιμών που διασφαλίζουν ότι μπορεί να αντέξει στις δυνάμεις που θα βιώσει κατά την εκτόξευση, την είσοδο στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα και την προσγείωση στην επιφάνεια αυτού του ωκεάνιου κόσμου.

Εντοπίστηκε η ισχυρότερη αστρική έκρηξη στο Σύμπαν. Παρήγαγε ενέργεια ίση με αυτή που εκπέμπουν 400 δισ. άστρα σαν τον Ήλιο. Μια μαύρη τρύπα διέλυσε ένα τεράστιο άστρο προκαλώντας τη μεγαλύτερη έκρηξη του είδους που έχει καταγραφεί ποτέ. Ωστόσο αυτό που ανακάλυψαν στη συνέχεια οι αστρονόμοι αποδείχθηκε ακόμη πιο εντυπωσιακό.Οι μαύρες τρύπες συγκαταλέγονται στα πιο καταστροφικά αντικείμενα του Σύμπαντος όμως οι επιστήμονες παρατήρησαν τώρα μια πρωτοφανή κοσμική καταστροφή. Ένα νέο φαινόμενο φαίνεται να δείχνει μια μαύρη τρύπα να διαλύει ένα γιγάντιο άστρο, προκαλώντας μια έκρηξη τόσο ισχυρή ώστε ξεπέρασε κάθε γνωστή έκρηξη που προέρχεται από την κατάρρευση άστρου.Το γεγονός, που φέρει την επίσημη ονομασία AT2024wpp και το παρατσούκλι Whippet απελευθέρωσε για σύντομο χρονικό διάστημα ενέργεια αντίστοιχη με εκείνη που εκπέμπουν 400 δισεκατομμύρια Ήλιοι. Αυτό το καθιστά πολύ ισχυρότερο από μια τυπική έκρηξη υπερκαινοφανούς (σουπερνόβα) και λαμπρότερο από οποιαδήποτε άλλη έκρηξη που έχει παρατηρηθεί να προκαλείται από την κατάρρευση ενός άστρου.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι όλα ξεκίνησαν όταν ένα τεράστιο άστρο πλησίασε υπερβολικά μια μαύρη τρύπα. Η τεράστια βαρυτική της δύναμη τέντωσε και διαμέλισε το άστρο ενώ μέρος του υλικού του σχημάτισε έναν υπέρθερμο δίσκο γύρω από τη μαύρη τρύπα. Καθώς τα υπολείμματα περιστρέφονταν προς το εσωτερικό εξέπεμπαν έντονες ακτίνες Χ και δημιουργούσαν έναν ισχυρό άνεμο που συγκρούστηκε με το αέριο που είχε αποβάλει το άστρο πριν από την τελική του καταστροφή.Ο Ντάνιελ Πέρλι αναπληρωτής καθηγητής Αστροφυσικής στο βρετανικό πανεπιστήμιο John Moores και επικεφαλής της μελέτης περιέγραψε το φαινόμενο στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας: «Πιστεύουμε ότι ανακαλύψαμε μια μαύρη τρύπα η οποία αλληλεπιδρά με έναν τεράστιο συνοδό άστρο διαμελίζοντάς το και δημιουργώντας έναν δίσκο που τροφοδοτεί τη μαύρη τρύπα. Πρόκειται για ένα σπάνιο και πραγματικά εντυπωσιακό φαινόμενο» Η ισχυρότερη έκρηξη που έχει παρατηρηθεί Οι αστρονόμοι έχουν καταγράψει και στο παρελθόν μαύρες τρύπες να καταστρέφουν άστρα σε φαινόμενα γνωστά ως Παλιρροϊκά Γεγονότα Διάσπασης (Tidal Disruption Events).Αυτό που κάνει το Whippet μοναδικό είναι η τεράστια ενέργεια, η ταχύτητα εξέλιξης και η εξαιρετική λαμπρότητά του. Ανήκει επίσης σε μια πολύ σπάνια κατηγορία εκρήξεων που ονομάζονται Luminous Fast Blue Optical Transients (LFBOTs), οι οποίες εκπέμπουν έντονο μπλε και υπεριώδες φως και εξασθενούν πολύ ταχύτερα από μια συνηθισμένη σουπερνόβα.Η Άννα Χο επίκουρη καθηγήτρια Αστρονομίας στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Cornell και συν-συγγραφέας της μελέτης εντόπισε το Whippet λίγο μετά την άφιξη του φωτός του στη Γη χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Zwicky Transient Facility στο Αστεροσκοπείο Palomar της Καλιφόρνιας.Μέσα σε μία ημέρα το Liverpool Telescope στα Κανάρια Νησιά και ο δορυφόρος Swift της NASA επιβεβαίωσαν ότι το αντικείμενο ήταν εξαιρετικά μπλε και εξέπεμπε έντονες ακτίνες Χ. Μετρήσεις της απόστασής του έδειξαν ότι η έκρηξη ήταν υπερβολικά ισχυρή για να πρόκειται για μια συνηθισμένη σουπερνόβα. Η ακραία θερμοκρασία και η ταχύτητα εξέλιξης του φαινομένου υποδείκνυαν ότι ένα άστρο είχε διαμελιστεί και καταναλωθεί από μια μαύρη τρύπα.«Ακόμη κι αν υποψιαζόμασταν τι επρόκειτο να δούμε, το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Το γεγονός ήταν πολλές φορές ισχυρότερο από οποιοδήποτε παρόμοιο έχει παρατηρηθεί και ξεπέρασε κάθε γνωστή έκρηξη που προκαλείται από την κατάρρευση ενός άστρου» δήλωσε ο Πέρλι.Όπως πρόσθεσε τέτοια φαινόμενα δεν βοηθούν μόνο στον εντοπισμό μαύρων τρυπών, αλλά και στην κατανόηση του πού βρίσκονται, πώς σχηματίζονται, πώς αναπτύσσονται και ποια φυσικά φαινόμενα διέπουν τη λειτουργία τους. Οι τελευταίες στιγμές του άστρου Το Whippet επέτρεψε επίσης στους αστρονόμους να παρατηρήσουν κάτι που συνήθως παραμένει αόρατο: το νέφος αερίου που περιβάλλει ένα άστρο λίγο πριν από την καταστροφή του.Ένα ισχυρό ωστικό κύμα κινήθηκε προς τα έξω με ταχύτητα ίση με περίπου το ένα πέμπτο της ταχύτητας του φωτός, συγκρούστηκε με πυκνό αέριο και στη συνέχεια εξασθένησε απότομα περίπου έξι μήνες αργότερα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτό συνέβη όταν το κύμα έφτασε στο εξωτερικό όριο μιας φυσαλίδας αερίου που είχε δημιουργηθεί από υλικό το οποίο είχε αποβάλει το άστρο πριν διαμελιστεί.Το περιβάλλον αυτό μετέτρεψε την τροφοδοσία της μαύρης τρύπας σε ένα εξαιρετικά λαμπρό φαινόμενο. Ο δίσκος προσαύξησης παρήγαγε ακτίνες Χ και έναν ισχυρό άνεμο αερίου, ο οποίος συγκρούστηκε με τα παλαιότερα εκτιναγμένα υλικά του άστρου. Η σύγκρουση αυτή δημιούργησε την έντονη μπλε και υπεριώδη λάμψη που παρατηρήθηκε τις πρώτες ημέρες, ενώ αργότερα ακολούθησαν εκπομπές στα ραδιοκύματα και στα χιλιοστομετρικά μήκη κύματος. Ένα μυστήριο που παραμένει άλυτο Ένα από τα πιο παράξενα ευρήματα εμφανίστηκε όταν η έκρηξη άρχισε να εξασθενεί. Οι πρώτες παρατηρήσεις από τα τηλεσκόπια Keck, Magellan και Very Large Telescope δεν αποκάλυψαν σχεδόν κανένα αναγνωρίσιμο χημικό αποτύπωμα. Αργότερα όμως εντοπίστηκαν ασθενή ίχνη υδρογόνου και ηλίου.Το ήλιο κινούνταν προς τη Γη με ταχύτητα μεγαλύτερη από 6,000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο γεγονός που υποδηλώνει ότι κάποια πυκνή δομή κατάφερε να επιβιώσει από την αρχική έκρηξη.Η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι πρόκειται πιθανότατα για μια ροή υλικού που αποσπάστηκε από τον πυρήνα του άστρου καθώς η μαύρη τρύπα το διαμέλιζε. Μια πιο τολμηρή υπόθεση είναι ότι ένα τρίτο αντικείμενο του συστήματος, ίσως ένας ακόμη αστέρας, χτυπήθηκε από τον άνεμο σωματιδίων και την ακτινοβολία Χ που παρήγαγε η μαύρη τρύπα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2135898/entopistike-i-ischyroteri-astriki-ekrixi-sto-sympan/