Θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA, Διαστημική Γεωργία: Το κορυφαίο ερευνητικό πρόγραμμα του πληρώματος. Οι θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA και η διαστημική γεωργία βρέθηκαν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 συντήρησαν επίσης μια ποικιλία εργαστηριακού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκατάστασης κβαντικής φυσικής, μιας διαστημικής στολής και εξοπλισμού υποστήριξης ζωής καθ' όλη τη διάρκεια της πολυάσχολης ημέρας τους.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εργάστηκε στη μονάδα Harmony σε μια έρευνα βιοτεχνολογίας για να παρατηρήσει πώς συμπεριφέρονται μικροσκοπικά, κατασκευασμένα υλικά που μιμούνται το DNA σε μικροβαρύτητα. Η Μέιρ έστρεψε μια συσκευή μέτρησης φωτός, που ονομάζεται φασματοφωτόμετρο, στα δείγματα υλικών που μοιάζουν με DNA και στεγάζονται σε μικρά διαφανή δοχεία για να αναλύσει την ικανότητά τους να σχηματίζουν σταθερές δομές. Στη συνέχεια, μετέφερε τα ερευνητικά δεδομένα σε έναν υπολογιστή, ώστε οι γιατροί να μπορούν να συνδέσουν τις πληροφορίες και να μάθουν πώς να βελτιώνουν και να αναπτύσσουν μελλοντικές θεραπείες ή νανοθεραπείες που στοχεύουν τα καρκινικά κύτταρα με μεγαλύτερη ακρίβεια.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) πότισε φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν εντός της ερευνητικής εγκατάστασης βοτανικής Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους για τη μελέτη φυτο-μικροβίων Veg-06 . Το πείραμα διερευνά πώς τα φυτά προμηθεύονται άζωτο και ευδοκιμούν στη μικροβαρύτητα για να προωθήσουν την παραγωγή τροφής στο διάστημα κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων αποστολών. Στη συνέχεια, η Meir έλεγξε την πίεση των ματιών της Adenot, η οποία χρησιμοποίησε ένα τονόμετρο, ένα εργαλείο οπτομετρίας που μετρά την πίεση του υγρού στο μάτι. Οι γιατροί εξετάζουν τακτικά τα μάτια ενός αστροναύτη για να ανιχνεύσουν και να αντιμετωπίσουν πιθανές οφθαλμικές διαταραχές που προκαλούνται από το διάστημα.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στη μονάδα του εργαστηρίου Destiny, εξυπηρετώντας μια μονάδα ψύξης μέσα στη συσκευή κβαντικής έρευνας Cold Atom Lab (CAL). Η CAL ψύχει τα άτομα σχεδόν στο απόλυτο μηδέν, παγιδεύοντάς τα για παρατήρηση, παρέχοντας πληροφορίες για τις ατομικές κυματοσυναρτήσεις, τη γενική σχετικότητα και τη σκοτεινή ύλη. Η CAL παρέλαβε μια νέα μονάδα κβαντικής φυσικής, επεκτείνοντας τη χωρητικότητα της ερευνητικής συσκευής, στις 13 Απριλίου , όταν το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman έφτασε στον σταθμό. Ο Χάθαγουεϊ ολοκλήρωσε τη βάρδιά του στην αεροθάλαμο Quest, ανταλλάσσοντας εξαρτήματα σε μια διαστημική στολή για την επιστροφή στη Γη.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, επέστρεψε στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, συνεχίζοντας την αφαίρεση ερευνητικού υλικού για συσκευασία σε ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon που αναμένεται να φτάσει την επόμενη εβδομάδα. Ο Γουίλιαμς αργότερα αναδιάταξε το φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Cygnus XL και στη συνέχεια έβγαλε το γιλέκο Bio-Monitor με αισθητήρες και την κορδέλα για το κεφάλι που φορούσε για δύο ημέρες συλλογής δεδομένων υγείας.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ ξεκίνησαν τη βάρδιά τους φορώντας εκ περιτροπής έναν ακουστικό αισθητήρα γύρω από τον λαιμό τους και καταγράφοντας την ταχεία εκπνοή τους για να κατανοήσουν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το αναπνευστικό σύστημα. Στη συνέχεια, το δίδυμο της Roscosmos συνεργάστηκε για το υπόλοιπο της ημέρας ξεφορτώνοντας φορτίο που ήταν συσκευασμένο μέσα στο πλοίο ανεφοδιασμού Progress 95 .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, πέρασε τη βάρδιά του συνεχίζοντας να αντικαθιστά τους εύκαμπτους σωλήνες, τους συνδετήρες και τις βαλβίδες που μεταφέρουν νερό που αφαιρείται από τον αέρα του σταθμού από τους αφυγραντήρες της μονάδας σέρβις Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/07/dna-inspired-treatments-space-agriculture-top-crews-research-schedule/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επιθεωρεί ευαίσθητα καλώδια οπτικών ινών που εκπέμπουν φως για να βοηθήσουν στην ψύξη, παγίδευση και μελέτη ατόμων με υψηλή ακρίβεια μέσα στο Εργαστήριο Ψυχρών Ατόμων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.     Λαμπερές εικόνες από τον Διαστημικό Σταθμό. Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, απαθανάτισε τον Γαλαξία να υψώνεται πάνω από την ατμοσφαιρική λάμψη της Γης στις 13 Απριλίου 2026, ενώ επέβαινε σε ένα SpaceX Dragon που ήταν αγκυροβολημένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Αυτή η ατμοσφαιρική λάμψη ονομάζεται επίσης αέρια λάμψη . Εμφανίζεται όταν άτομα και μόρια στην ανώτερη ατμόσφαιρα, διεγερμένα από το ηλιακό φως, εκπέμπουν φως για να αποβάλουν την πλεονάζουσα ενέργειά τους. Εναλλακτικά, μπορεί να συμβεί όταν άτομα και μόρια που έχουν ιονιστεί από το ηλιακό φως συγκρούονται και συλλαμβάνουν ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο. Και στις δύο περιπτώσεις, εκτοξεύουν ένα σωματίδιο φωτός - που ονομάζεται φωτόνιο - για να χαλαρώσουν ξανά. Το φαινόμενο είναι παρόμοιο με το σέλας, αλλά εκεί που το σέλας προκαλείται από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, η αέρια λάμψη ενεργοποιείται από την συνηθισμένη, καθημερινή ηλιακή ακτινοβολία. https://www.nasa.gov/image-article/glowing-views-from-the-space-station/

Οι δοκιμές κυψελών καυσίμου της NASA ανοίγουν τον δρόμο για την αποθήκευση ενέργειας στη Σελήνη. Με έναν μικρό μπλε γερανό, τέσσερις ερευνητές ανυψώνουν στον αέρα μια κυλινδρική κυψέλη καυσίμου, η οποία μοιάζει με μια στοίβα από πεπλατυσμένα ασημένια και χρυσά κουτιά αναψυκτικού δεμένα μαζί, και την κατεβάζουν σε ένα ορθογώνιο καρότσι με ρόδες. Ένα κουβάρι από σωλήνες και καλώδια απομακρύνεται σπειροειδώς από το σύστημα, όπου βρίσκονται μέσα σχεδόν 270 αισθητήρες και 1.000 εξαρτήματα.«Είναι ένα μεγαθήριο· είναι το όνειρο κάθε ερευνητή», δήλωσε η Δρ. Κέριγκαν Κέιν, επικεφαλής μηχανικός της ομάδας στο Ερευνητικό Κέντρο Γκλεν της NASA στο Κλίβελαντ, η οποία προετοιμάζεται να δοκιμάσει αυτήν την τεχνολογία, γνωστή ως σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου, τους επόμενους μήνες.Το σύστημα, με μήκος περίπου όσο ένα sedan και ύψος όσο ένα άτομο, λειτουργεί σαν επαναφορτιζόμενη μπαταρία και θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο η NASA αποθηκεύει ενέργεια κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis . Όταν χρειάζεται ενέργεια, έχει σχεδιαστεί για να συνδυάζει υδρογόνο και οξυγόνο σε νερό, θερμότητα και ηλεκτρισμό και στη συνέχεια να «επαναφορτίζεται» διασπώντας το νερό ξανά σε υδρογόνο και οξυγόνο — όλα στην επιφάνεια της Σελήνης.«Είναι μια ιδανική τεχνολογία για οικοτόπους, εξερεύνηση με ρόβερ και πολλά από τα συστήματα που προβλέπονται στο πλαίσιο του Artemis», δήλωσε ο Cain. «Η ανάπτυξη μιας βιώσιμης, μακροπρόθεσμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη απαιτεί λύσεις αποθήκευσης ενέργειας και ενέργειας που να ταιριάζουν σε αυτές τις ανάγκες. Τα αναγεννητικά στοιχεία καυσίμου ταιριάζουν τέλεια σε αυτό το παζλ».Αυτή η τεχνολογία μπορεί να ζυγίζει λιγότερο, αλλά να αποθηκεύει την ίδια ποσότητα ενέργειας με συγκρίσιμα συστήματα μπαταριών και θα μπορούσε ακόμη και να λειτουργεί κατά τη διάρκεια κρύων, σκοτεινών, σεληνιακών νυχτών διάρκειας σχεδόν δύο εβδομάδων. Η δυνατότητα επαναφόρτισης που προσφέρει θα διασφάλιζε επίσης ότι οι αστροναύτες θα αξιοποιούν στο έπακρο τους πόρους και την ενέργειά τους στην επιφάνεια της σελήνης χωρίς να χρειάζονται νέες προμήθειες από τη Γη.Οι επερχόμενες δοκιμές είναι το αποκορύφωμα εργασίας άνω των πέντε ετών. Το σύστημα σχεδιάστηκε και συναρμολογήθηκε στο NASA Glenn. Οι ερευνητές ολοκλήρωσαν τις αρχικές δοκιμές το 2025 για να κατανοήσουν τα βασικά του τρόπου λειτουργίας της τεχνολογίας και να κάνουν τροποποιήσεις.Τώρα, η ομάδα διανύει ένα σημαντικό ορόσημο, καθώς ετοιμάζεται να λειτουργήσει ολόκληρο το σύστημα, αποθηκεύοντας για πρώτη φορά το υδρογόνο και το οξυγόνο που παράγονται κατά την επαναφόρτιση. Ελπίζουν να συλλέξουν απαραίτητα δεδομένα, να εντοπίσουν τυχόν πρόσθετες προκλήσεις και να προωθήσουν περαιτέρω την τεχνολογία προς μια σεληνιακή αποστολή.Σε μια συνηθισμένη ημέρα δοκιμών, οι ερευνητές ασφαλίζουν τις χοντρές διπλές πόρτες προς το θάλαμο δοκιμών όπου βρίσκεται το σύστημα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου της NASA Glenn, κατευθύνονται σε ένα κοντινό δωμάτιο ελέγχου και αρχίζουν να λειτουργούν το σύστημα εξ αποστάσεως. Μόλις ενεργοποιηθεί και ξεκινήσει μια δοκιμή, η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της χωρίς την παρέμβαση του ερευνητή.«Αυτές οι δοκιμές θα παράγουν κρίσιμα δεδομένα, επομένως κάθε μέρα είναι συναρπαστική», είπε ο Cain. «Αυτή η προσπάθεια κατέστη δυνατή χάρη σε αμέτρητες ώρες εργασίας. Η επιθυμία για τεχνολογία κυψελών καυσίμου είναι τόσο μεγάλη, που είναι πολύ εύκολο να ξυπνάς κάθε πρωί και να λες: "Εντάξει, πρέπει να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά για να είμαστε έτοιμοι για την Artemis"».Οι ερευνητές θα χρησιμοποιήσουν τα διδάγματα που αντλήθηκαν από τις δοκιμές για να συνεχίσουν να προωθούν την τεχνολογία αναγεννητικών κυψελών καυσίμου. Πριν το σύστημα μπορέσει να εκτοξευθεί στη Σελήνη, οι ερευνητές θα το δοκιμάσουν εκτός εργαστηρίου.«Θέλουμε να προσομοιώσουμε την παρουσία μας στην επιφάνεια της σελήνης και να αποδείξουμε ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει υπό πολύ πιο σκληρές συνθήκες σε σύγκριση με ένα ελεγχόμενο εργαστηριακό περιβάλλον», δήλωσε ο Κέιν.Ο Κέιν και η ομάδα του σημείωσαν ότι η εργασία στο πολύπλοκο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου είναι ταυτόχρονα ανταποδοτική και απαιτητική, καθώς εξετάζουν τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η έρευνά τους στις μελλοντικές αποστολές της NASA στο βαθύ διάστημα.«Η δημιουργία μιας βιώσιμης παρουσίας στη Σελήνη είναι μια ομαδική προσπάθεια που απαιτεί πολλή συνεργασία μεταξύ της NASA και της βιομηχανίας», δήλωσε ο Κέιν.Το έργο Αναγεννητικών Κυψελών Καυσίμου της NASA χρηματοδοτείται από το Πρωτοποριακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας, το οποίο διαχειρίζεται το Ερευνητικό Κέντρο Langley της NASA στο Χάμπτον της Βιρτζίνια. https://www.nasa.gov/general/nasa-regenerative-fuel-cell-testing/ Ο επικεφαλής μηχανικός έρευνας, Δρ. Kerrigan Cain, ρυθμίζει σωλήνες που συνδέονται με μια κυψέλη καυσίμου στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Η ομάδα του δοκιμάζει ένα σύστημα που θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στην παραγωγή ενέργειας και την αποθήκευση ενέργειας για μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Δρ. Kerrigan Cain, η Jessica Cashman, ο Δρ. Devon Powers και ο Ryan Grotenrath εγκαθιστούν μια κυψέλη καυσίμου στο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου μέσα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Jessica Cashman, η Δρ. Kerrigan Cain, ο Δρ. Mathew McCaskey και ο Δρ. Devon Powers συζητούν τη λειτουργία του αναγεννητικού συστήματος κυψελών καυσίμου μέσα στην αίθουσα ελέγχου του Εργαστηρίου Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026.    

Η NASA προωθεί τις λεπίδες του ρότορα ελικοπτέρου επόμενης γενιάς για τον Άρη πάνω από το Mach 1 Τα πτερύγια του ρότορα που θα μεταφέρουν τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς της NASA σε νέα ύψη στον Άρη έσπασαν το φράγμα του ήχου κατά τη διάρκεια δοκιμών τον Μάρτιο στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Δεδομένα από τις δοκιμές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε έναν ειδικό θάλαμο που μπορεί να προσομοιώσει τις περιβαλλοντικές συνθήκες στον Κόκκινο Πλανήτη, δείχνουν ότι το ταχύτερα κινούμενο μέρος του πτερυγίου του ρότορα, οι άκρες, μπορούν να επιταχυνθούν πέρα από το Mach 1 χωρίς να διασπαστούν. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από 137 δοκιμαστικές διαδρομές θα επιτρέψουν στους μηχανικούς να σχεδιάσουν αεροσκάφη ικανά να μεταφέρουν βαρύτερα ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων.«Η NASA είχε μια εξαιρετική πορεία με το ελικόπτερο Ingenuity Mars , αλλά ζητάμε από αυτά τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς να κάνουν ακόμη περισσότερα στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο Al Chen, διευθυντής του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη στο JPL. «Δεν είναι εύκολο αίτημα. Ενώ όλα στον Άρη είναι δύσκολα, η πτήση εκεί είναι σχεδόν το πιο δύσκολο πράγμα που μπορείτε να κάνετε. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρά του είναι τόσο απίστευτα αραιή που είναι δύσκολο να δημιουργηθεί άνωση, κι όμως ο Άρης έχει σημαντική βαρύτητα».Το Ingenuity, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη μηχανοκίνητη, ελεγχόμενη πτήση σε έναν άλλο κόσμο πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 19 Απριλίου 2021 , ήταν μια πρωτοποριακή τεχνολογική επίδειξη που δεν μετέφερε επιστημονικά όργανα. Το πρόσφατα ανακοινωθέν έργο SkyFall του οργανισμού και άλλα πιθανά μελλοντικά αεροσκάφη για τον Άρη θα είναι ικανά να μεταφέρουν ωφέλιμα φορτία - συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων και αισθητήρων - για τη συλλογή δεδομένων προς υποστήριξη μελλοντικών ανθρώπινων και ρομποτικών αποστολών, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η εναέρια εξερεύνηση σε χαμηλό υψόμετρο. Ωθώντας τους ρότορες πέρα από την ταχύτητα του ήχου κατά τη διάρκεια πρόσφατων δοκιμών στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, οι μηχανικοί ξεκλειδώνουν νέες δυνατότητες για την εναέρια εξερεύνηση του Άρη σε χαμηλό υψόμετρο. Ανάγκη για ταχύτητα Στον ταχέως εξελισσόμενο κόσμο των ρότορων, μεγαλύτερη ώθηση προέρχεται από μια ταχύτερη περιστροφή ή μια μεγαλύτερη διάμετρο. Αν και αυτό το αξίωμα ισχύει στη Γη, οι μηχανικοί που σχεδιάζουν αεροσκάφη για τον Κόκκινο Πλανήτη πρέπει να είναι πολύ πιο επιθετικοί. Επειδή η ατμόσφαιρα του Άρη έχει μόνο 1% πυκνότητα από τη Γη, η μεγιστοποίηση της ώσης απαιτεί την ώθηση των άκρων των πτερυγίων προς την ταχύτητα του ήχου για να επιτευχθεί σημαντική άνωση. Ενώ οι ρότορες μικρής διαμέτρου στη Γη μπορούν επίσης να περιστρέφονται με χιλιάδες περιστροφές ανά λεπτό, έχουν περισσότερα μόρια αέρα να ωθήσουν και δεν χρειάζεται να πλησιάσουν την ηχητική άκρη.Η ομάδα πτήσης Ingenuity δεν επέτρεψε ποτέ στην ταχύτητα περιστροφής των ρότορων αφρού με σύνθετο περίβλημα να ξεπεράσει τις 2.700 σ.α.λ. κατά τη διάρκεια των 72 πτήσεων του ελικοπτέρου στον Άρη για δύο λόγους: για να αποφευχθεί η απρόβλεπτη φυσική του ηχοφράγματος και για να βεβαιωθεί ότι μια απροσδόκητη ριπή ανέμου (από έναν «διάβολο σκόνης», για παράδειγμα) δεν θα έστελνε τις άκρες των ρότορων πάνω από την ηχητική άκρη.«Αν ο Chuck Yeager ήταν εδώ, θα σας έλεγε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν άβολα γύρω στο Mach 1 », δήλωσε ο Jaakko Karras της JPL, επικεφαλής δοκιμών του ρότορα. «Έχοντας αυτό κατά νου, σχεδιάσαμε τις πτήσεις του Ingenuity έτσι ώστε να διατηρούμε τις άκρες των πτερυγίων του ρότορα στο Mach 0,7 χωρίς άνεμο, έτσι ώστε σε περίπτωση που συναντούσαμε αντίθετο άνεμο στον Άρη κατά την πτήση, οι άκρες των ρότορων να μην γίνουν υπερηχητικές. Αλλά θέλουμε μεγαλύτερη απόδοση από τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς για τον Άρη. Έπρεπε να γνωρίζουμε ότι οι ρότορες μας θα μπορούσαν να πετάξουν πιο γρήγορα με ασφάλεια».Ενώ η ταχύτητα Mach 1 στη Γη στο επίπεδο της θάλασσας είναι περίπου 760 mph (1.223 km/h), η ταχύτητα του ήχου στον Άρη είναι σημαντικά χαμηλότερη — περίπου 540 mph (869 km/h) — λόγω της λεπτής, ψυχρής, πλούσιας σε διοξείδιο του άνθρακα ατμόσφαιρας του πλανήτη. Θάλαμος ανθεκτικός στις λεπίδες Για να ξεκινήσουν την αξιολόγηση των ρότορων, οι οποίοι αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν από την AeroVironment στην Simi Valley της Καλιφόρνια, ο Karras και η ομάδα του τοποθέτησαν έναν ρότορα τριών πτερυγίων που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικά σχέδια ελικοπτέρων για τον Άρη, μέσα στον ιστορικό διαστημικό προσομοιωτή 25 ποδιών στο JPL. Εκκένωσαν τον αέρα και τον αντικατέστησαν με αρκετό διοξείδιο του άνθρακα ώστε να ταιριάζει με την ατμόσφαιρα του Άρη και στη συνέχεια έριξαν αέρα στον ρότορα καθώς περιστρεφόταν με αυξανόμενες ταχύτητες.Οι μηχανικοί δοκιμών είχαν λάβει την προφύλαξη να επενδύσουν ένα μέρος του θαλάμου με λαμαρίνα σε περίπτωση που οι λεπίδες έσπαγαν κατά τη διάρκεια του υπερηχητικού πειράματος. Από ένα θάλαμο ελέγχου λίγα μέτρα μακριά από τον θάλαμο, η ομάδα παρακολουθούσε οθόνες που έδειχναν δεδομένα και μια εικόνα από το εσωτερικό του θαλάμου καθώς οι στροφές έφταναν τις 3.750. Με αυτόν τον ρυθμό, οι άκρες κινούνταν με Mach 0,98. Στη συνέχεια, οι μηχανικοί ενεργοποίησαν έναν ανεμιστήρα μέσα στον θάλαμο που έριχνε στους ρότορες αντίθετο άνεμο. Μετά από κάθε δοκιμή, αύξαναν την ταχύτητα του ανέμου για την επόμενη δοκιμή.Η ομάδα αύξησε τις ταχύτητες των άκρων του ρότορα στο Mach 1,08, ενισχύοντας την ικανότητα ανύψωσης του διαστημικού οχήματος για τον Άρη κατά 30%. Αυτή η ανακάλυψη επιτρέπει σε μελλοντικές αποστολές να υποστηρίζουν βαρύτερα επιστημονικά ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων αισθητήρων και μεγαλύτερων μπαταριών για εκτεταμένη πτήση.Στη συνέχεια, η ομάδα δοκίμασε την τύχη της με τον ρότορα SkyFall με δύο πτερύγια. Επειδή είναι ελαφρώς μακρύτερος από την έκδοση με τρία πτερύγια, χρειάστηκαν μόνο 3.570 σ.α.λ. για να επιτευχθεί η ίδια σχεδόν υπερηχητική ταχύτητα στις άκρες του ρότορα πριν από την εισαγωγή των κόντρα ανέμων.«Η επιτυχημένη δοκιμή αυτών των στροφείων ήταν ένα σημαντικό βήμα προς την απόδειξη της εφικτότητας της πτήσης σε πιο απαιτητικά περιβάλλοντα, κάτι που είναι κλειδί για τα οχήματα επόμενης γενιάς», δήλωσε η Shannah Withrow-Maser, αεροδυναμίστρια από το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley και μέλος της ομάδας δοκιμών. «Νομίζαμε ότι θα ήμασταν τυχεροί αν φτάσουμε το Mach 1,05, και φτάσαμε το Mach 1,08 στις τελευταίες μας δοκιμές. Ακόμα εξετάζουμε τα δεδομένα και μπορεί να υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση. Αυτά τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς θα είναι καταπληκτικά».Η ομάδα σχεδιασμού της αποστολής SkyFall έχει ενσωματώσει τα ευρήματα της ομάδας δοκιμών στις προδιαγραφές απόδοσης. Εμπνευσμένο από το Ingenuity, το μοναδικό ελικόπτερο που έχει πετάξει σε άλλο πλανήτη μέχρι σήμερα, το SkyFall έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει τρία ελικόπτερα επόμενης γενιάς για τον Άρη στον Κόκκινο Πλανήτη τον Δεκέμβριο του 2028. Περισσότερα για το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA Η δοκιμαστική εκστρατεία περιστροφής με ταχύτερη από τον ήχο χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη του οργανισμού, με στόχο τη μεγιστοποίηση της ικανότητας των μελλοντικών αεροσκαφών που πετούν στον Κόκκινο Πλανήτη. Το JPL, ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα, διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον.   Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://mars.nasa.gov