Υπάρχουν 17 διακριτά στοιχειώδη σωματίδια ή μήπως 995,5; Στα πειράματα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), οι φυσικοί επιταχύνουν και συγκρούουν μεταξύ τους πρωτόνια για να παρατηρήσουν τα προϊόντα των αλληλεπιδράσεων των κουάρκ και των γλοιόνιων και να δημιουργήσουν νέα σωματίδια, αντί απλώς να τα διασπάσουν στα προϋπάρχοντα στοιχειώδη κομμάτια και θραύσματα. Παράλληλα, διαθέτουν ένα εξαιρετικά ακριβές σύνολο μαθηματικών εξισώσεων για να περιγράψουν αυτά τα δομικά στοιχεία και όλους τους τρόπους με τους οποίους συνδέονται μεταξύ τους [διαβάστε σχετικά: Είναι η πιο άσχημη θεωρία της φυσικής;]. Επομένως, εφόσον τα γνωστά σωματίδια της φύσης μπορούν να παρατηρηθούν πειραματικά, αλλά και να περιγραφούν θεωρητικά, θα περίμενε κανείς ότι μπορούν επίσης να καταμετρηθούν.Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής υπάρχουν 17 διαφορετικά στοιχειώδη σωματίδια. Αυτά χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: τα 12 φερμιόνια (τα δομικά στοιχεία της ύλης) και τα 4 μποζόνια-φορείς δυνάμεων συν 1 μποζόνιο Higgs (με το Higgs να είναι μια ειδική περίπτωση που χωρίς να μεταφέρει κάποια δύναμη αλληλεπιδρά με στοιχειώδη σωματίδια, δίνοντάς τους την μάζα τους).Όμως η απογραφή των στοιχειωδών σωματιδίων δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο φαίνεται. Κάθε σωματιδιακός φυσικός αναγνωρίζει ότι υπάρχουν αρκετοί αστερίσκοι. Θα μπορούσε κανείς να φτάσει πιο πέρα από το 17. Το πού θα σταματήσει εξαρτάται από την ανοχή του στην πολυπλοκότητα και το μυστήριο. Το ερώτημα του πόσα σωματίδια υπάρχουν μας φέρνει στα όρια αυτού που γνωρίζουμε για τα πιο βασικά επίπεδα της ύλης. Μάλιστα, ο David Tong, φυσικός από το πανεπιστήμιο του Cambridge και συγγραφέας βιβλίων φυσικής, θεωρεί (βασιζόμενος σε έναν μυστηριώδη υπολογισμό από το 2011), ότι η πραγματική απάντηση στην ερώτηση δεν είναι απλά ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός, αλλά ούτε κάν ακέραιος αριθμός! Τα σωματίδια αντιύλης Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ένα εξόφθαλμο πρόβλημα με τον αριθμό 17. Για να ικανοποιηθεί η ειδική σχετικότητα, κάθε πεδίο ύλης του Καθιερωμένου Προτύπου υποστηρίζει τόσο ένα σωματίδιο όσο και ένα «αντισωματίδιο», το οποίο είναι πανομοιότυπο με το σωματίδιο, με εξαίρεση ότι φέρει αντίθετους κβαντικούς αριθμούς (όπως το ηλεκτρικό φορτίο). Αυτό είναι ευρέως γνωστό ως αντιύλη.Κάποιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να γίνεται καταμέτρηση των αντισωματιδίων γιατί λίγο πολύ, είναι οι κατοπτρικές αντανακλάσεις των σωματιδίων τους. Ούτε το ένα είναι δυνατό χωρίς το άλλο, οπότε δεν θα έπρεπε να μετρηθούν δύο φορές. Άλλοι όμως βρίσκουν ότι αυτό το σκεπτικό δεν πείθει. Σωματίδια και αντισωματίδια είναι αναμφισβήτητα διαφορετικά. Παίζουν εντελώς διαφορετικούς ρόλους στην πραγματικότητα. Η ύλη είναι τόσο κυρίαρχη στο σύμπαν μας, που όποια αντιύλη κι αν υπάρξει, συνήθως πέφτει πολύ γρήγορα πάνω στην ύλη και εξαϋλώνεται. Έτσι, αν ακολουθήσουμε αυτή την συλλογιστική, εκτός από τα 12 σωματίδια της ύλης, υπάρχουν και άλλα 12 αντιύλης, οπότε έχουμε συνολικά 17+12=29 στοιχειώδη σωματίδια.Επίσης και τα μποζόνια W εμφανίζονται σε αντίθετα φορτισμένους τύπους γνωστούς ως W+ και W− (κάτι που δεν συμβαίνει στα μποζόνια Z, τα φωτόνια και τα γλοιόνια, καθώς είναι ηλεκτρικά ουδέτερα). Έτσι φτάνουμε σε ένα σύνολο 30 στοιχειωδών σωματιδίων. Τα γλοιόνια και τα κουάρκ Αλλά και η ιδέα ότι υπάρχει μόνο ένα γλοιόνιο είναι άλλη μια υπεραπλούστευση. Στην πραγματικότητα, η ισχυρή δύναμη μεταφέρεται από οκτώ γλοιόνια, καθένα από τα οποία διαθέτει ένα ξεχωριστό μείγμα φορτίων γνωστά ως «χρώματα» και «αντιχρώματα». Πειραματικά, δεν μπορούν να διακριθούν, αλλά μαθηματικά είναι τόσο ξεχωριστά όσο τα μποζόνια W και Z. Έτσι αν θεωρήσουμε 8 (αντί για 1) γλοιόνια, τότε φτάνουμε στον αριθμό των 37 στοιχειωδών σωματιδίων.Και τα κουάρκ βγαίνουν σε χρώματα, οι τρεις δυνατότητες ονομάζονται κόκκινο, πράσινο και μπλε, και τα αντικουάρκ έχουν αντιχρώματα, που ονομάζονται αντι-κόκκινο, αντι-πράσινο και αντι-μπλε. (Μην προσπαθήσετε πολύ να φανταστείτε το αντι-κόκκινο· αυτά δεν είναι τα γνώριμα οπτικά μας χρώματα, αν και συνδυάζονται με τρόπο που είναι μαθηματικά ανάλογος.) Τα χρώματα αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο τα γλοιόνια και τα κουάρκ αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.Για να υπάρξει η ύλη σε σταθερή κατάσταση πρέπει να είναι χρωματικά ουδέτερη. Έτσι, ακριβώς όπως το κόκκινο, το πράσινο και το μπλε φως αναμειγνύονται για να φτιάξουν το λευκό, έτσι και τα κόκκινα, μπλε και πράσινα κουάρκ σχηματίζουν χρωματικά ουδέτερα πρωτόνια και νετρόνια (τα δομικά στοιχεία των πυρήνων των ατόμων). Επομένως, δεν υπάρχουν έξι κουάρκ και έξι αντικουάρκ, αλλά (18+18)=36 συνολικά. Κι αυτό μας δίνει 61 στοιχειώδη σωματίδια. Αλλά υπάρχουν κι άλλα. Η χειρομορφία και ελικότητα Τα σωματίδια της ύλης βγαίνουν επίσης σε αριστερόστροφες και δεξιόστροφες ποικιλίες, μια εγγενής μαθηματική ιδιότητα γνωστή ως χειρομορφία (ή χειραλικότητα), αναμφισβήτητα μια κρίσιμη διάκριση. «Επιμένω στα αριστερόστροφα και δεξιόστροφα σωματίδια», λέει ο Chris Quigg, θεωρητικός σωματιδιακής φυσικής στο Fermilab. Η χειραλικότητα είναι μια αφηρημένη κβαντική εκδοχή του διαχωρισμού σε «αριστερό» και «δεξί» που παρατηρούν οι χημικοί στα μόρια ή που συναντάμε στα ίδια μας τα χέρια. Δεν πρόκειται για μια γεωμετρική διάταξη όπως αυτή των μορίων ή των χεριών, αλλά μαθηματικά οι δύο καταστάσεις είναι κατοπτρικά είδωλα η μία της άλλης. Δεν μπορείς να περιστρέψεις τη μία για να την μετατρέψεις στην άλλη, ακριβώς όπως δεν μπορείς να το κάνεις με το αριστερό και το δεξί χέρι. Ωστόσο, πρέπει να διαχωριστεί η χειραλικότητα από μια άλλη, στενά συνδεδεμένη έννοια: την ελικότητα.Ενώ η χειραλικότητα αποτελεί απόλυτη ιδιότητα του κβαντικού πεδίου ενός σωματιδίου, η ελικότητα είναι κάτι το φυσικά παρατηρήσιμο και εξαρτάται από το πώς ευθυγραμμίζεται το σπιν ενός σωματιδίου με την κατεύθυνση της κίνησής του. Τα σωματίδια-φορείς δυνάμεων (μποζόνια) έχουν μια ανάλογη διάκριση, γνωστή ως κατάσταση πόλωσης, η οποία εξαρτάται από το σπιν τους. Τα φωτόνια και τα γλοιόνια (όντας άμαζα) επιτρέπεται να έχουν μόνο δύο εγκάρσιες καταστάσεις πόλωσης, ενώ τα μποζόνια W και Z, επειδή έχουν μάζα, διαθέτουν επιπλέον και μια τρίτη, «διαμήκη» κατάσταση πόλωσης. (Αυτή η επιπλέον κατάσταση έχει μια περίπλοκη προέλευση που συνδέεται με το πεδίο Higgs και τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης.)Δεν μετρούν όλοι αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις χειρομορφίας (για την ύλη) και ελικότητας/πόλωσης (για τις δυνάμεις) ως διακριτούς τύπους σωματιδίων. Όμως, είναι λογικό να το κάνουμε, επειδή επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα σωματίδια συμπεριφέρονται και αλληλεπιδρούν. Η ασθενής δύναμη, για παράδειγμα, «βλέπει» και επηρεάζει αποκλειστικά τα σωματίδια της ύλης που διαθέτουν αριστερόστροφη χειραλικότητα. Για σχετικούς λόγους, τα νετρίνα εμφανίζονται μόνο σε αριστερόστροφη μορφή στο Καθιερωμένο Πρότυπο. Πρόκειται για φυσικά διακριτές καταστάσεις με διαφορετικούς ρόλους στη φύση. Η χωριστή καταμέτρηση κάθε κατάστασης χειρομορφίας και πόλωσης μας οδηγεί στον αριθμό των 118 σωματιδίων, από ένα δεξιόστροφο, αντι-κόκκινο, αντι-γοητευτικό κουάρκ έως ένα πράσινο–αντι-μπλε, αριστερά-πολωμένο γλοιόνιο, μέχρι ένα διαμήκες μποζόνιο W−. Και τώρα έρχονται τα περίεργα(1) Οι φυσικοί έχουν παρατηρήσει εδώ και καιρό ένα μοτίβο στους βαθμούς ελευθερίας: Ο αριθμός τους εξαρτάται από την κλίμακα στην οποία τους μετράτε. Στην κλίμακα της καθημερινής μας πραγματικότητας, τα αντικείμενα μπορούν να περιγραφούν με λιγότερες μεταβλητές από όσες χρειάζονται για να καθοριστούν οι καταστάσεις όλων των μικροσκοπικών συστατικών. Όταν εστιάσετε π.χ. σε ένα πρωτόνιο και αποκαλύψετε τα συστατικά του κουάρκ με τα χρώματά τους και τις διάφορες άλλες ιδιότητές τους, θα παρατηρήσετε περισσότερους τρόπους κίνησης, δηλαδή περισσότερους βαθμούς ελευθερίας. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους είναι τόσο δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο πληθυσμός των σωματιδίων. Όσο πιο κοντά πλησιάζετε, τόσο περισσότερο θρυμματίζονται οι κατηγορίες τους.Επιπλέον, το ξεκίνημα της Μεγάλης Έκρηξης μπορεί να έβριθε από πρόσθετα σωματίδια υψηλής ενέργειας που δεν μπορούν να σχηματιστούν στο σημερινό μας σύμπαν χαμηλής ενέργειας και δεν αποτελούν μέρος του Καθιερωμένου Προτύπου. Για παράδειγμα, πολλές επεκτάσεις του προτύπου στο αρχέγονο σύμπαν υψηλής ενέργειας υποθέτουν την ύπαρξη βαρέων δεξιόστροφων νετρίνων, αλλά αυτά δεν θα προέκυπταν ποτέ τώρα. Καθώς κατεβαίνετε στην κλίμακα ενέργειας χάνετε σωματίδια στην πορεία, επειδή είναι τόσο βαριά, και επομένως είναι δυνατόν να υπάρξουν μόνο σε πολύ υψηλότερες ενέργειες. Καθώς κατεβαίνετε στην κλίμακα ενέργειας, χάνετε την γνώση για αυτά τα σωματίδια. Αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε αυτήν την ιδέα, σε πολύ χαμηλές ενέργειες μένει μόνο ένα σωματίδιο: το φωτόνιο. Επειδή δεν έχουν μάζα, τα φωτόνια μπορούν να πλησιάσουν τη μηδενική ενέργεια.Είναι φυσικό να αναρωτιόμαστε αν είναι δυνατή μια πλήρης καταμέτρηση. Πόσοι θεμελιώδεις βαθμοί ελευθερίας υπάρχουν, συμπεριλαμβανομένων όλων εκείνων στις πολύ υψηλότερες ενέργειες και στις πιο μικροσκοπικές αποστάσεις που δεν μπορούμε με τίποτα να ανιχνεύσουμε; Αυτό μας φέρνει στον συναρπαστικό υπολογισμό του 2011 που έκαναν οι Adam Schwimmer και Zohar Komargodski [On Renormalization Group Flows in Four Dimensions].Όπως είπαμε, όταν παύουμε να εστιάζουμε στο σύμπαν, τότε ανιχνεύουμε λιγότερους ενεργούς βαθμούς ελευθερίας. Το 1989, ο φυσικός John Cardy είκασε ότι πρόκειται για έναν απαράβατο κανόνα που πρέπει να ακολουθεί κάθε κβαντική θεωρία πεδίου. Ο κανόνας είχε ήδη αποδειχθεί μαθηματικά αληθινός για κβαντικές θεωρίες πεδίου με μία διάσταση χώρου και μία χρόνου, οι οποίες περιγράφουν σωματίδια που κινούνται κατά μήκος γραμμών. Τι γίνεται όμως με θεωρίες όπως το Καθιερωμένο Πρότυπο, το οποίο περιλαμβάνει τρεις χωρικές διαστάσεις συν το χρόνο (το οποίο ονομάζεται 3 + 1D);Ο Schwimmer, ομότιμος καθηγητής φυσικής στο Ινστιτούτο Επιστημών Weizmann, και ο Komargodski απέδειξαν την εικασία του Cardy. Το επονομαζόμενο «θεώρημα a» που είναι πλέον αναγνωρισμένο μεταξύ των θεωρητικών κβαντικού πεδίου, μας λέει ότι στις 3 + 1D κβαντικές θεωρίες πεδίου, ο αριθμός των ενεργών βαθμών ελευθερίας πρέπει πάντα να μειώνεται καθώς «απομακρύνεστε». Έδειξαν ότι αυτό είναι καθολικά αληθές, διερευνώντας το πώς τα κβαντικά πεδία πρέπει να ανταποκρίνονται στην βαρύτητα που τα τραβάει σε τέσσερα διαφορετικά σημεία.Η απόδειξή τους έδωσε επίσης ένα παράξενο συμπέρασμα σχετικά με το πόσοι θεμελιώδεις βαθμοί ελευθερίας πρέπει να υπάρχουν σε 3 + 1D κβαντικές θεωρίες πεδίου, όπως το Καθιερωμένο Πρότυπο. Τα κβαντικά πεδία, σύμφωνα με την απόδειξη, δεν μπορούν να έχουν οποιονδήποτε αριθμό παραλλαγών. Αντιθέτως, επιτρέπονται μόνο συγκεκριμένες τιμές: Τα βαθμωτά πεδία όπως το πεδίο Higgs έχουν μόνο έναν βαθμό ελευθερίας. Τα πεδία ύλης πρέπει το καθένα να έχει 5,5 βαθμούς ελευθερίας(2). Και τα πεδία δυνάμεων έχουν το καθένα 62 βαθμούς ελευθερίας. Αυτά τα νούμερα προκύπτουν μαθηματικά, ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες καταστάσεις των σωματιδίων που συζητούσαμε μέχρι αυτό το σημείο. Και τίποτα άλλο δεν λειτουργεί, «Οι συγκεκριμένοι αριθμοί (1, 5½ και 62) είναι μαθηματικά μονόδρομος», σύμφωνα με τον Komargodski. «Ξεπετάγονται μέσα από το θεώρημα και δεν έχω ιδέα γιατί τους επέλεξε η φύση.» Οι κλασματικοί βαθμοί ελευθερίας (όπως αυτός ο επιπλέον μισός βαθμός που κατέχουν τα πεδία ύλης) είναι μεταβολές που δεν είναι πλήρως ανεξάρτητες από αυτές των άλλων πεδίων. Το τι είναι εφικτό με ένα σωματίδιο μπορεί να εξαρτάται από την κατάσταση ενός άλλου. Δίνεις μια κλωτσιά προς τα εκεί και ξαφνικά γίνεται χαμός, και το πεδίο ταλαντώνεται παντού. Οπότε, αν υποθέσουμε τον αντίστοιχο αριθμό βαθμών ελευθερίας για κάθε βαθμωτό, υλικό και δυναμικό πεδίο στο Καθιερωμένο Πρότυπο, σε ποιόν αριθμό φτάνουμε; Σύμφωνα με τον Komargodski και το ChatGPT(3), η απάντηση είναι: 995,5. Τόσοι είναι προφανώς οι βαθμοί ελευθερίας που υπάρχουν στο Καθιερωμένο Πρότυπο.Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η διαπίστωση ότι η κβαντική θεωρία πεδίου είναι απίστευτα δύσκολη και δεν είμαστε πολύ καλοί σε αυτήν. Υπάρχουν ακόμα πολλά που δεν καταλαβαίνουμε. Και η πορεία προς αυτό που ονομάζουμε “καταμέτρηση” των στοιχειωδών σωματιδίων φαίνεται προς το παρόν θολή και χωρίς κανένα ψήγμα της γοητείας του απλού 17. (1) Από αυτό το σημείο και μετά δεν μετράμε πλέον σωματίδια με την κοινή έννοια, αλλά μια κανονικοποιημένη ποσότητα της κβαντικής θεωρίας πεδίου που παίζει ρόλο μέτρου βαθμών ελευθερίας (2) Για να κατανοήσουμε πώς προκύπτουν κλασματικοί βαθμοί ελευθερίας στη φυσική, μπορούμε να σκεφτούμε ένα μακροσκοπικό παράδειγμα: αν πάρεις ένα διατομικό μόριο και μετρήσεις τους βαθμούς ελευθερίας του στο εργαστήριο μέσω της θερμότητας: σε θερμοκρασίες που τείνουν στο απόλυτο μηδέν, δεν περιστρέφεται, απλά μετακινείται και έτσι έχει 3 βαθμούς ελευθερίας. Καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία μπορεί επιπλέον και να περιστρέφεται, διαθέτοντας έτσι άλλους 2 τρόπους κίνησης, φτάνοντας τους 5 βαθμούς ελευθερίας. Σε πολύ μεγαλύτερες θερμοκρασίες, ο δεσμός μεταξύ των ατόμων μπορεί να ταλαντώνεται σαν ελατήριο, γεγονός που δίνει άλλους 2 βαθμούς ελευθερίας. Έτσι λοιπόν, έχουμε συνολικά 7 βαθμούς ελευθερίας. Όμως, σε ενδιάμεσες θερμοκρασίες, εξαιτίας των νόμων της κβαντομηχανικής, κάποια μόρια ταλαντώνονται σαν να συνδέονται με ελατήριο και κάποια όχι. Τότε ο μαθηματικός μέσος όρος των ενεργών βαθμών ελευθερίας που συμμετέχουν στο φαινόμενο θα μπορούσε να γίνει π.χ. 5,5. Προφανώς δεν υπάρχει «μισός βαθμός ελευθερίας» στο μεμονωμένο μόριο, αλλά το αέριο συνολικά βρίσκεται σε μια κβαντική, στατιστική κατάσταση όπου η ενεργειακή του ελευθερία λειτουργεί κλασματικά.Βέβαια, στην περίπτωση των θεμελιωδών κβαντικών πεδίων (όπως στον υπολογισμό του 995,5 για το Καθιερωμένο Πρότυπο), οι κλασματικοί αριθμοί δεν προκύπτουν από στατιστικούς μέσους όρους πολλών σωματιδίων, αλλά είναι εγγενή μαθηματικά χαρακτηριστικά του ίδιου του συνεχούς πεδίου και του τρόπου που αυτό αλληλεπιδρά με τον χωρόχρονο. (3) Φερμιόνια: Υπάρχουν 45 τέτοιες βασικές καταστάσεις (μετρώντας όλα τα κουάρκ, λεπτόνια, δεξιόστροφα/αριστερόστροφα κ.λπ.). Κάθε ένα έχει 5,5 βαθμούς ελευθερίας οπότε έχουμε 45×5,5=247,5 βαθμοί ελευθερίας Μποζόνια: Υπάρχουν 12 τέτοια πεδία και το καθένα έχει 62 βαθμούς ελευθερίας, επομένως 12×62=744 βαθμοί ελευθερίας Βαθμωτά πεδία (Higgs): Υπήρχαν 4 αρχέγονα πεδία αυτού του τύπου. Το καθένα έχει ακριβώς 1 βαθμό ελευθερίας, συνεισφέροντας άλλους 4×1=4 βαθμούς ελευθερίας. Προθέτοντας παίρνουμε: 247,5 + 744 + 4 = 995,5 βαθμοί ελευθερίας διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: How Many Elementary Particles Are There, Really? – https://www.quantamagazine.org/how-many-elementary-particles-are-there-really-20260615/ Διαβάστε σχετικά: «Τι είναι ένα στοιχειώδες σωματίδιο;« https://physicsgg.me/2021/02/05/τι-είναι-ένα-στοιχειώδες-σωματίδιο/

Οι απόγονοι του μηχανισμού των αντικυθήρων έφτιαξαν Ελληνικό πυραυλοκινητήρα υγρού καυσίμου. Νέοι ορίζοντες ανοίγουν στην χώρα μας στην οποία υπάρχουν περίλαμπρα μυαλά όχι όμως σχέδιο και οικονομική στήριξη.Η φοιτητική ομάδα Αεροδιαστημικής ASAT του ΑΠΘ σημείωσε τεχνολογικό ορόσημο. Ο πρώτος Ελληνικός κινητήρας υγρών καυσίμων ολοκλήρωσε με επιτυχία τις επίγειες δοκιμές του, χρησιμοποιώντας μείγμα υγρού οξυγόνου και αιθανόλης για να παράξει ώση 5,5 kN. "Μια ιδιαίτερα σημαντική και τεχνολογική πρωτιά για τα δεδομένα της αεροδιαστημικής κατέγραψε η φοιτητική ομάδα αεροδιαστημικής ASAT (Aristotle Space and Aeronautics Team), του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Η μεγαλύτερη φοιτητική ομάδα του κλάδου στην Ελλάδα ολοκλήρωσε με απόλυτη επιτυχία τις στατικές δοκιμές του πρώτου, δημόσια τεκμηριωμένου, ελληνικού πυραυλοκινητήρα υγρών προωθητικών, ο οποίος σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε εξ ολοκλήρου από τα μέλη της ASAT. Η επιτυχής ολοκλήρωση της στατικής δοκιμής και η απόλυτα ασφαλής λειτουργία του συστήματος ανοίγουν πλέον διάπλατα τον δρόμο για το επόμενο μεγάλο ορόσημο της ASAT: την πρώτη πτήση του νέου, ισχυρότερου πυραύλου, με απόγειο που ξεπερνά τα 5 χιλιόμετρα και ταχύτητα 1.5 Mach."  Ο κινητήρας χρησιμοποιεί μίγμα υγρού οξυγόνου και αιθανόλης παράγοντας ώση 5,5kN. Τεχνικά Χαρακτηριστικά & Στατιστικά: Καύσιμα: Υγρό οξυγόνο και αιθανόλη. Ώση: 5,5 kN. Επιτυχία: Πραγματοποιήθηκαν πολλαπλοί κύκλοι έναυσης και καύσης χωρίς προβλήματα. Αυτό το επίτευγμα ανοίγει τον δρόμο για τον επόμενο πύραυλο της ομάδας, ο οποίος αναμένεται να ξεπεράσει τα 5 km σε ύψος και να πιάσει ταχύτητα 1,5 Mach. Η φοιτητική ομάδα ASAT του ΑΠΘ σχεδιάζει ήδη τα επόμενα βήματά της στην πυραυλική, ενώ παράλληλα τρέχει και άλλα σημαντικά αεροδιαστημικά projects.Μετά την επιτυχία των στατικών επίγειων δοκιμών του κινητήρα υγρών προωθητικών, η ομάδα επικεντρώνεται στην ενσωμάτωση και την παρθενική πτήση.  Ο νέος, ισχυρότερος πύραυλος έχει ως στόχο να φτάσει σε απόγειο άνω των 5 χιλιομέτρων (A.G.L.). Προβλέπεται να αναπτύξει υπερηχητική ταχύτητα, αγγίζοντας τα 1,5 Mach.  Με βάση τα δεδομένα πίεσης και θερμοκρασίας που συλλέχθηκαν, η ομάδα θα προχωρήσει σε πλήρη βελτιστοποίηση των συστημάτων τροφοδοσίας. Τα Υπόλοιπα Projects της Ομάδας ASATΗ ASAT χωρίζεται σε δύο μεγάλα τεχνικά τμήματα (Aeronautics και Rocketry) και αναπτύσσει τα εξής έργα: 1. Aeronautics Project (Αεροναυπηγική) Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη (UAVs): Σχεδίαση και κατασκευή αυτόνομων αεροσκαφών (όπως η σειρά «Νεφέλη») από balsa και ανθρακονήματα.Air Cargo Challenge (A.C.C.): Συστηματική συμμετοχή στον παγκόσμιο φοιτητικό διαγωνισμό αεροναυπηγικής, με αποκορύφωμα την κατάκτηση της 8ης θέσης παγκοσμίως στο Air Cargo Challenge.Solar UAV: Ανάπτυξη ενός καινοτόμου ηλιακού drone με στόχο την έγκαιρη πρόληψη και τον εντοπισμό δασικών πυρκαγιών. 2. Rocketry Project (Πυραυλική) Διαγωνισμός Spaceport America Cup (S.A.C.): Συμμετοχή στον μεγαλύτερο διαγωνισμό πυραυλικής παγκοσμίως στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Η ομάδα έχει ήδη σχεδιάσει πέντε πυραύλους στερεού καυσίμου με στόχο απόγειο τα 10.000 πόδια και ασφαλή ανάκτηση μέσω αλεξιπτώτων. Έρευνα Προωθητικών (R&D): Ανάπτυξη δικών της κινητήρων στερεού καυσίμου (όπως ο «Σείριος») παράλληλα με τον νέο κινητήρα υγρών καυσίμων. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και την ταχύτερη ενσωμάτωση των επιτευγμάτων τους στην ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. https://www.pentapostagma.gr/epistimi/7376643_oi-apogonoi-toy-mihanismoy-ton-antikythiron-eftiaxan-elliniko-pyraylokinitira

Roscosmos Το έργο των Ρώσων επιστημόνων για την ανάπτυξη οστικού ιστού στο διάστημα συμπεριλήφθηκε στην ετήσια έκθεση της Εθνικής Υπηρεσίας Αεροναυτικής και Διαστήματος των ΗΠΑ (NASA) για το 2025. Η δημιουργία τρισδιάστατων αναλόγων οστικού ιστού σε συνθήκες μικροβαρύτητας πραγματοποιήθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) στο πλαίσιο του έργου "Magnetic 3D Bioprinter". 🔹 Το πείραμα σηματοδότησε την πρώτη φορά στον κόσμο που συντέθηκαν τρισδιάστατα ανάλογα οστικού ιστού απευθείας στον ISS. Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Όλεγκ Σκριπότσκα, συναρμολόγησε τα δείγματα χρησιμοποιώντας μια ειδική συσκευή που χρησιμοποιεί μαγνητικά πεδία για να σχηματίσει πλήρη ιστό από μεμονωμένα μόρια. Μετά την επιστροφή των δειγμάτων στη Γη, οι βιολόγοι δοκίμασαν την αποτελεσματικότητα των "διαστημικών" εμφυτευμάτων στο εργαστήριο. Διαπιστώθηκε ότι τα τροχιακά δείγματα διεγείρουν πιο ενεργά τη διαδικασία αναγέννησης του οστικού ιστού. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πείραμα: tass.ru/nauka/2781... Τα αναπτυγμένα «διαστημικά» υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντικατάσταση και την αναγέννηση ελαττωμάτων οστικού ιστού τόσο στη Γη όσο και κατά τη διάρκεια μακροπρόθεσμων διαστημικών αποστολών, δήλωσε ο Vladimir Komlev, διευθυντής του IMET RAS και αντίστοιχο μέλος του RAS, και συγγραφέας της μελέτης. Η ανάπτυξη λύνει ένα διπλό πρόβλημα: ▪️ Κατά τη διάρκεια αποστολών μεγάλων αποστάσεων, οι κοσμοναύτες θα μπορούν να δημιουργούν εμφυτεύματα απευθείας στο σκάφος για τη θεραπεία καταγμάτων και τραυματισμών. ▪️ Η τεχνολογία καθιστά δυνατή την ανάπτυξη μιας νέας γενιάς οστικών μοσχευμάτων για ιατρική χρήση στη Γη (για παράδειγμα, στην οδοντιατρική και τη χειρουργική). Διευθυντής Πειράματος: 3D Bioprinting Solutions. Συν-ερευνητές Πειράματος: Roscosmos State Corporation, NUST MISIS και προσωπικό από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Lomonosov της Μόσχας, το IMET RAS, το Εθνικό Κέντρο Ιατρικής Έρευνας Ακτινολογίας και άλλα πανεπιστήμια. Το έργο υποστηρίχθηκε από επιχορήγηση από το Ρωσικό Ίδρυμα Επιστημών. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_619911