Η τραχιά επιφάνεια του αστεροειδούς Bennu άφησε άναυδη τη NASA, επιτέλους μάθαμε γιατί. Σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της αποστολής OSIRIS-REx της NASA, ο αστεροειδής-στόχος της, ο Bennu, αποδείχθηκε ένας ακανόνιστος, τραχύς κόσμος καλυμμένος από μεγάλους ογκόλιθους, με λίγες από τις ομαλές κηλίδες που είχαν δείξει προηγούμενες παρατηρήσεις από όργανα με έδρα τη Γη.«Όταν το OSIRIS-REx έφτασε στο Bennu το 2018, μείναμε έκπληκτοι από αυτό που είδαμε», δήλωσε ο Andrew Ryan, επιστήμονας στο Σεληνιακό και Πλανητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Αριζόνα στο Τούσον, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας εργασίας φυσικής και θερμικής ανάλυσης δειγμάτων της αποστολής. «Περιμέναμε μερικούς ογκόλιθους, αλλά προβλέψαμε τουλάχιστον μερικές μεγάλες περιοχές με πιο ομαλό, λεπτότερο ρεγολίθο που θα ήταν εύκολο να συλλεχθούν. Αντ' αυτού, φαινόταν σαν να ήταν όλοι ογκόλιθοι, και ξύναμε το κεφάλι μας για λίγο».Ιδιαίτερα αινιγματικές ήταν οι παρατηρήσεις που έγιναν το 2007 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer της NASA, οι οποίες μέτρησαν χαμηλή θερμική αδράνεια, ενδεικτική ενός αστεροειδούς του οποίου η επιφάνεια θερμαίνεται και ψύχεται γρήγορα καθώς περιστρέφεται προς και από το ηλιακό φως, όπως μια αμμώδης παραλία στη Γη. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τους πολλούς μεγάλους ογκόλιθους που βρήκε το OSIRIS-REx κατά την άφιξή του, οι οποίοι θα έπρεπε να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν μπλοκ από σκυρόδεμα, αποβάλλοντας θερμότητα πολύ μετά τη δύση του Ήλιου.Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το διαστημόπλοιο OSIRIS-REx κατά τη διάρκεια της ερευνητικής του εκστρατείας στον αστεροειδή υποδηλώνουν μια πιθανή εξήγηση: οι ογκόλιθοι θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο πορώδεις από το αναμενόμενο. Μόλις τα δείγματα παραδόθηκαν στη Γη, οι ερευνητές μπόρεσαν να διερευνήσουν περαιτέρω το θέμα.Η ομάδα του Ryan εξέτασε σχολαστικά σωματίδια βράχου που συλλέχθηκαν από την επιφάνεια του Bennu χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών εργαστηριακής ανάλυσης. Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, οι συγγραφείς ανέφεραν ότι οι ογκόλιθοι είναι πράγματι αρκετά πορώδεις ώστε να ευθύνονται για μέρος της παρατηρούμενης απώλειας θερμότητας, αλλά όχι για το σύνολο. Αντίθετα, πολλά από τα βράχια αποδείχθηκαν διάσπαρτα με εκτεταμένα δίκτυα ρωγμών.Για να ελέγξουν εάν οι ρωγμές θα μπορούσαν να είναι η αιτία για την απώλεια θερμότητας από την επιφάνεια του αστεροειδούς, μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο Nagoya στην Ιαπωνία ανέλυσε το υλικό του δείγματος Bennu χρησιμοποιώντας θερμογραφία κλειδώματος. Αυτή η τεχνική που βασίζεται σε λέιζερ επιτρέπει στους ερευνητές να χτυπήσουν ένα μικροσκοπικό σημείο στην επιφάνεια του δείγματος και να μετρήσουν πώς η θερμότητα διαχέεται μέσα από αυτό, παρόμοια με το πώς κινούνται οι κυματισμοί σε μια λίμνη.«Τότε τα πράγματα έγιναν πραγματικά ενδιαφέροντα», είπε ο Ράιαν. «Η θερμική αδράνεια που μετρήθηκε στα εργαστηριακά δείγματα αποδείχθηκε πολύ υψηλότερη από αυτήν που είχαν καταγράψει τα όργανα του διαστημικού σκάφους, επαναλαμβάνοντας παρόμοια ευρήματα που έλαβε η ομάδα της συνεργαζόμενης αποστολής του OSIRIS-REx, του Hayabusa-2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) .»Για να κάνει ουσιαστικές προβλέψεις σχετικά με το πώς θα συμπεριφερόταν το υλικό στους μεγάλους ογκόλιθους του αστεροειδούς, η ομάδα έπρεπε να βρει έναν τρόπο να αναβαθμίσει τις μετρήσεις που ελήφθησαν με τα μικρά σωματίδια του δείγματος.Χρησιμοποιώντας ένα ντουλαπάκι, μέλη της ομάδας στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA στο Χιούστον σφράγισαν τα δείγματα σωματιδίων σε αεροστεγή δοχεία υπό προστατευτική ατμόσφαιρα αζώτου και στη συνέχεια τα μετέφεραν σε ένα εργαστήριο όπου μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αξονική τομογραφία ακτίνων Χ ή σαρώσεις XCT. Μόλις σαρωνόταν ένα σωματίδιο, επέστρεφε στο ντουλαπάκι.«Το δείγμα τοποθετείται στη δική του «διαστημική στολή», υποβάλλεται σε αξονική τομογραφία και στη συνέχεια επιστρέφει στο παρθένο περιβάλλον του, όλα αυτά χωρίς να έχει καμία έκθεση στο επίγειο περιβάλλον», δήλωσε η Nicole Lunning, επικεφαλής επιμελήτρια δειγμάτων OSIRIS-REx στο τμήμα Επιστήμης Έρευνας και Εξερεύνησης Αστρονομικών Υλικών στη NASA Johnson και μία από τους συν-συγγραφείς της μελέτης. «Μπορούμε να απεικονίσουμε μέσα από αυτά τα αεροστεγή δοχεία για να απεικονίσουμε το σχήμα και την εσωτερική δομή του βράχου που βρίσκεται μέσα».«Η αξονική τομογραφία ακτίνων Χ μας επιτρέπει να δούμε το εσωτερικό ενός αντικειμένου σε τρεις διαστάσεις, χωρίς να το καταστρέψουμε», δήλωσε ο Σκοτ Έκλεϊ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και επιστήμονας ακτίνων Χ της NASA Johnson. Αποδεικνύεται ότι είναι κι αυτοί πραγματικά ραγισμένοι, και αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ. Άντριου Ράιαν Επιστήμονας στο Σεληνιακό και Πλανητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Μόλις χαρτογραφηθεί με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένα μόνιμο τρισδιάστατο ψηφιακό αρχείο του σχήματος και του εσωτερικού ενός σωματιδίου δείγματος και τα δεδομένα εισάγονται σε μια δημόσια βάση δεδομένων. Η ομάδα του Ryan χρησιμοποίησε τα δεδομένα αξονικής τομογραφίας ακτίνων Χ για προσομοιώσεις σε υπολογιστή που μοντελοποιούν τη ροή θερμότητας και τη θερμική αδράνεια. Όταν κλιμακώθηκαν στο μέγεθος ενός ογκόλιθου, τα αποτελέσματα της θερμικής αδράνειας συμφωνούσαν με αυτά που είχε μετρήσει το διαστημόπλοιο στον αστεροειδή.Ενώ κάποτε οι επιστήμονες περίμεναν ότι οι ογκόλιθοι του Bennu θα ήταν εξαιρετικά πορώδεις και αφράτοι, ίσως ακόμη και σπογγώδεις, η ανάλυση του δείγματος αποκάλυψε κάτι απροσδόκητο.«Αποδεικνύεται ότι είναι κι αυτοί πραγματικά ραγισμένοι, και αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ», είπε ο Ράιαν.Ο Ρον Μπαλούζ, επιστήμονας στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς στο Λόρελ του Μέριλαντ, και δεύτερος συγγραφέας της εργασίας, δήλωσε ότι αυτή η εργασία μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες ερμηνεύουν τη δομή ενός αστεροειδούς με βάση τις θερμικές του ιδιότητες που φαίνονται από τη Γη.«Μπορούμε επιτέλους να βασίσουμε την κατανόησή μας για τις παρατηρήσεις με τηλεσκόπια των θερμικών ιδιοτήτων ενός αστεροειδούς αναλύοντας αυτά τα δείγματα από τον ίδιο αστεροειδή», δήλωσε ο Ballouz.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA παρείχε τη συνολική διαχείριση της αποστολής, τη μηχανική συστημάτων, καθώς και την ασφάλεια και τη διασφάλιση της αποστολής για το OSIRIS-REx. Ο Dante Lauretta του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, στο Τούσον, είναι ο κύριος ερευνητής. Το πανεπιστήμιο ηγείται της επιστημονικής ομάδας και του σχεδιασμού επιστημονικής παρατήρησης και της επεξεργασίας δεδομένων της αποστολής. Η Lockheed Martin Space στο Λίτλτον του Κολοράντο κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και παρείχε τις πτητικές λειτουργίες. Η Goddard και η KinetX Aerospace ήταν υπεύθυνες για την πλοήγηση του διαστημοπλοίου OSIRIS-REx. Η επιμέλεια του OSIRIS-REx πραγματοποιείται στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. Οι διεθνείς συνεργασίες σε αυτήν την αποστολή περιλαμβάνουν το όργανο OSIRIS-REx Laser Altimeter από την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) και την επιστημονική συνεργασία δειγμάτων αστεροειδών με την αποστολή Hayabusa2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης). Το OSIRIS-REx είναι η τρίτη αποστολή στο Πρόγραμμα Νέων Συνόρων της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή OSIRIS-REx, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/osiris-rex Ο Scott Eckley, επιστήμονας ακτίνων Χ στην Επιστήμη Έρευνας και Εξερεύνησης Αστροϋλικών (ARES) του Διαστημικού Κέντρου Johnson της NASA, επιδεικνύει τη διαδικασία τοποθέτησης ενός δοχείου που περιέχει ένα κομμάτι υλικού αστεροειδούς σε μια μηχανή υπολογιστικής τομογραφίας ακτίνων Χ (XCT). Οι σαρώσεις XCT επιτρέπουν στους ερευνητές να απεικονίζουν σωματίδια μέσα από αεροστεγή δοχεία και να απεικονίζουν το σχήμα και την εσωτερική δομή ενός βράχου χωρίς να καταστρέφουν το δείγμα. Πίστωση: NASA/Robert Markowitz        

Το Parker Solar Probe της NASA κάνει την 27η περιστροφή γύρω από τον Ήλιο Το Parker Solar Probe της NASA ολοκλήρωσε την 27η στενή προσέγγιση του στον Ήλιο στις 11 Μαρτίου, ισοφαρίζοντας για άλλη μια φορά την απόσταση ρεκόρ των 3,8 εκατομμυρίων μιλίων (6,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων) από την ηλιακή επιφάνεια. Η διέλευση επέτρεψε στο διαστημόπλοιο να πραγματοποιήσει μετρήσεις του ηλιακού ανέμου και της ηλιακής δραστηριότητας, συμβάλλοντας στην κατανόησή μας για το πώς αλλάζει η ατμόσφαιρα του Ήλιου καθ' όλη τη διάρκεια του ηλιακού κύκλου.Το ανθεκτικό διαστημόπλοιο έκανε έλεγχο πτήσης με τους ελεγκτές πτήσης στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins (APL) στο Laurel του Μέριλαντ — όπου σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε επίσης το Parker Solar Probe — στις 14 Μαρτίου, μεταδίδοντας έναν τόνο φάρου που υποδείκνυε ότι τα συστήματά του λειτουργούσαν κανονικά. Πετώντας με μεγάλη ταχύτητα σε μια τροχιά γύρω από τον Ήλιο που περιόριζε τις επικοινωνίες με τη Γη, το Parker ήταν εκτός επαφής και λειτουργούσε αυτόνομα, όπως είχε προγραμματιστεί, για περίπου ένα μήνα πριν και κατά τη διάρκεια της πλησιέστερης προσέγγισης.Κατά τη διάρκεια αυτής της ηλιακής συνάντησης, από τις 6 έως τις 16 Μαρτίου, τα τέσσερα πακέτα επιστημονικών οργάνων του Parker συνέλεξαν δεδομένα από το εσωτερικό της ατμόσφαιρας του Ήλιου, ή αλλιώς κορώνας. Ο Parker θα αρχίσει να επιστρέφει λεπτομερή τηλεμετρία σχετικά με την κατάστασή του στις 17 Μαρτίου, με τη μετάδοση επιστημονικών δεδομένων για αυτήν την ηλιακή συνάντηση να έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει την επόμενη ημέρα.Οι παρατηρήσεις του Parker για τον ηλιακό άνεμο και τα ηλιακά φαινόμενα, όπως οι στεφανιαίες εκτινάξεις μάζας και οι συνέπειες των εκλάμψεων, είναι κρίσιμες για την προώθηση της κατανόησης της ανθρωπότητας για τον Ήλιο και τα φαινόμενα που προκαλούν διαστημικά καιρικά φαινόμενα υψηλής ενέργειας που θέτουν σε κίνδυνο τους αστροναύτες, τους δορυφόρους, τα αεροπορικά ταξίδια, ακόμη και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στη Γη. Η κατανόηση της θεμελιώδους φυσικής του διαστημικού καιρού επιτρέπει πιο αξιόπιστη πρόβλεψη της ασφάλειας των αστροναυτών κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στο βαθύ διάστημα στη Σελήνη και τον Άρη.Το Parker ισοφάρισε επίσης την ταχύτητα ρεκόρ των 430.000 μιλίων ανά ώρα (687.000 χιλιομέτρων ανά ώρα) - ένα σημείο που, όπως και η απόσταση από τον Ήλιο, σημειώθηκε κατά τη διάρκεια μιας στενής προσέγγισης στις 24 Δεκεμβρίου 2024 και ισοφαρίστηκε κατά τη διάρκεια πτήσεων του 2025 στις 22 Μαρτίου, 19 Ιουνίου, 16 Σεπτεμβρίου και 13 Δεκεμβρίου.Το Parker εκτοξεύτηκε τον Αύγουστο του 2018. Εκείνη την εποχή, ο Ήλιος βρισκόταν κοντά στο ελάχιστο του 11ετούς κύκλου δραστηριότητάς του. Το 2024, εκπρόσωποι της NASA, της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) και της διεθνούς Επιτροπής Πρόβλεψης Ηλιακού Κύκλου ανακοίνωσαν ότι ο Ήλιος έχει φτάσει στην ηλιακή μέγιστη περίοδο. Οι 27 συναντήσεις του Parker με τον Ήλιο αντικατοπτρίζουν αυτή την αλλαγή με την πάροδο του χρόνου, λαμβάνοντας δείγματα από την ατμόσφαιρα του Ήλιου από ήρεμες έως πολύ ενεργές περιόδους. Το Parker Solar Probe θα παραμείνει σε αυτήν την τροχιά γύρω από τον Ήλιο και θα συνεχίσει να κάνει παρατηρήσεις στη φθίνουσα φάση της ηλιακής δραστηριότητας.Τα επόμενα βήματα για την αποστολή στα τέλη του 2026 και μετά βρίσκονται επίσημα υπό αξιολόγηση από τη NASA.Το Parker Solar Probe αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ζώντας με ένα Αστέρι» (LWS) της NASA για την εξερεύνηση πτυχών του συστήματος Ήλιου-Γης που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την κοινωνία. Το πρόγραμμα LWS διαχειρίζεται από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Το Johns Hopkins APL διαχειρίζεται το Parker Solar Probe για τη NASA και σχεδίασε, κατασκεύασε και λειτουργεί την αποστολή. https://science.nasa.gov/blogs/parker-solar-probe/2026/03/16/nasas-parker-solar-probe-makes-27th-swing-around-the-sun/     Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Ενημέρωση προβλέψεων μαγνητικών καταιγίδων: Το Progress MS-33 θα παραδώσει ένα νέο όργανο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Το φορτηγό πλοίο θα μεταφέρει επιστημονικό εξοπλισμό για το νέο πείραμα "Ήλιος-Τεραχέρτζ", που αναπτύχθηκε από το Ινστιτούτο Φυσικής Lebedev. Το νέο τηλεσκόπιο θα παρατηρήσει τον Ήλιο στην περιοχή των τεραχέρτζ για πρώτη φορά. Αυτός ο τύπος ακτινοβολίας απορροφάται από τους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Για να τον "δει", το όργανο πρέπει να εκτοξευθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ο εξοπλισμός θα εγκατασταθεί έξω από τον ISS κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου. Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Αυτός ο τύπος ακτινοβολίας παρατηρείται στην αρχή των ηλιακών εκλάμψεων. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι το νέο όργανο θα βοηθήσει στη βελτίωση των υπαρχόντων μοντέλων ηλιακής δραστηριότητας και, κατά συνέπεια, στην καλύτερη πρόβλεψη μαγνητικών καταιγίδων. Ο κύριος στόχος είναι η ακριβέστερη πρόβλεψη του "διαστημικού καιρού". Άλλωστε, επηρεάζει συχνά τα ηλεκτρονικά, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού επικοινωνιών και πλοήγησης. Ωστόσο, τα δεδομένα που λαμβάνονται από τον Ήλιο μας θα μας βοηθήσουν επίσης να κατανοήσουμε τη φύση των πιο μακρινών αστεριών. Σίγουρα θα μοιραστούμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το πείραμα αργότερα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24135

Τεράστιοι ελέφαντες ζούσαν στην Ευρώπη και τους κυνηγούσαν οι Νεάντερταλ. Σημαντικά ευρήματα που δείχνουν τη ζωή στην ήπειρο μας πριν την έλευση του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι γνωστό ότι οι Νεάντερταλ ζούσαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο για δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν κάνουν την εμφάνιση τους οι πρόγονοι μας. Νέα ευρήματα δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ κυνηγούσαν πολύ μεγάλους ελέφαντες που ζούσαν τότε στην ήπειρο μας.Οι ελέφαντες του είδους Palaeoloxodon antiquus ήταν τα μεγαλύτερα χερσαία θηλαστικά της Πλειστόκαινης περιόδου στην Ευρώπη. Χημικά στοιχεία που διατηρήθηκαν στα δόντια των ελεφάντων από την τοποθεσία Neumark-Nord στη Γερμανία ηλικίας 125,000 ετών δείχνουν ότι αυτά τα τεράστια ζώα ταξίδευαν εκατοντάδες χιλιόμετρα και ότι οι Νεάντερταλ ίσως τα κυνηγούσαν σκόπιμα εκεί.«Ήταν ένα εμβληματικό είδος των μεσοπαγετωδών οικοσυστημάτων της Ευρώπης και συνυπήρχε με τους Νεάντερταλ κατά τις θερμότερες περιόδους» εξηγεί η Έλενα Αρμαρόλι από το Πανεπιστήμιο της Μόντενα και Ρέτζιο Εμίλια.Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ χρησιμοποιούσαν τους ελέφαντες ως τροφή και αξιοποιούσαν τα οστά τους για την κατασκευή εργαλείων. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα υπήρχε αμφιβολία αν οι Νεάντερταλ κυνηγούσαν τους ελέφαντες ή απλώς εκμεταλλεύονταν όσους είχαν πεθάνει από διάφορες αιτίες. «Ταξιδιωτικό ημερολόγιο» μέσα στα δόντια Στη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science Advances» οι επιστήμονες ανέλυσαν γομφίους από τέσσερις ελέφαντες της περιοχής Neumark-Nord. Χρησιμοποιώντας ισοτοπική ανάλυση στροντίου διαπίστωσαν ότι τα ζώα είχαν ζήσει σε διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης και μερικά είχαν διανύσει έως και 300 χιλιόμετρα. «Μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις μετακινήσεις τους σαν να έχουμε ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο αποτυπωμένο στα δόντια τους» λέει η Αρμαρόλι.Οι ερευνητές λένε ότι τα ευρήματα βοηθούν στην κατανόηση των περιοχών όπου ζούσαν οι ελέφαντες και του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούσαν το περιβάλλον. Οι ερευνητές εντόπισαν 3 αρσενικούς ελέφαντες και 1 θηλυκό. Δύο αρσενικά εμφάνιζαν ισοτοπικές ενδείξεις που δεν ταίριαζαν με τη γεωλογία της περιοχής, κάτι που δείχνει ότι περιπλανιούνταν σε μεγαλύτερες αποστάσεις όπως συμβαίνει και με τους σύγχρονους ελέφαντες. Απόδειξη οργανωμένου κυνηγιού Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι Νεάντερταλ δεν σκότωναν τους ελέφαντες τυχαία αλλά πιθανόν οργάνωναν συστηματικό κυνήγι. «Όλα δείχνουν οργανωμένο κυνήγι, όπου ακόμη και τόσο μεγάλα θηράματα στοχοποιούνταν σκόπιμα» λέει η Αρμαρόλι. Αυτό σημαίνει ότι οι Νεάντερταλ γνώριζαν καλά το περιβάλλον, συνεργάζονταν μεταξύ τους και σχεδίαζαν εκ των προτέρων.Η μελέτη αποτελεί επίσης σημαντική μεθοδολογική πρόοδο. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε η ανάλυση πρωτεϊνών για να καθοριστεί το φύλο των ζώων από πρωτεΐνες στο σμάλτο των δοντιών. Καλλιτεχνική απεικόνιση των ελεφάντων που ζούσαν στην Ευρώπη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2086679/terastioi-elefantes-zoysan-stin-eyropi-kai-toys-kynigoysan-oi-neantertal/