Η NASA θα καλύψει τρεις διαστημικούς περιπάτους στις ΗΠΑ και θα φιλοξενήσει συνέντευξη Τύπου για την πρόγνωση. Η NASA θα παρέχει κάλυψη καθώς οι αστροναύτες θα βγουν έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια τριών διαστημικών περιπάτων τον Αύγουστο, για να συνεχίσουν την αναβάθμιση των ηλιακών συλλεκτών, να αντικαταστήσουν μια κεραία επικοινωνιών και να συνδέσουν καλώδια τροφοδοσίας και δεδομένων για την υποστήριξη των λειτουργιών του διαστημικού σταθμού.Οι ειδικοί θα κάνουν μια προεπισκόπηση των επερχόμενων διαστημικών περιπάτων κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις 2 μ.μ. EDT, την Πέμπτη 30 Ιουλίου, από το Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. Η NASA θα μεταδώσει αυτές τις εκδηλώσεις μέσω μιας ποικιλίας πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να τις παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/live Οι συμμετέχοντες της NASA στη συνέντευξη Τύπου περιλαμβάνουν: Μπιλ Σπέτς, αναπληρωτής διευθυντής του Εμπορικού Προγράμματος Χαμηλής Γης σε Τροχιά Κρις Ντόμπινς, διευθυντής πτήσης διαστημικού περιπάτου Κλόε Μέρινγκ, διευθύντρια πτήσης διαστημικού περιπάτου Τα μέσα ενημέρωσης με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες που ενδιαφέρονται να παραστούν αυτοπροσώπως πρέπει να επικοινωνήσουν με το γραφείο σύνταξης του Johnson το αργότερο έως τις 3 μ.μ., την Τετάρτη 29 Ιουλίου, στη διεύθυνση jsccommu@mail.nasa.gov . Τα μέσα ενημέρωσης που συμμετέχουν τηλεφωνικά θα πρέπει να ζητήσουν στοιχεία επικοινωνίας εντός της ίδιας προθεσμίας. Για να υποβάλουν μια ερώτηση, τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να καλέσουν το αργότερο 15 λεπτά πριν από την έναρξη της συνέντευξης Τύπου. Πέμπτη, 6 Αυγούστου Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, θα βγουν από τον αεροθάλαμο Quest για να εγκαταστήσουν υλικό που θα τροποποιήσει το κανάλι ισχύος 3B του σταθμού και θα τον προετοιμάσει για τη μελλοντική εγκατάσταση μιας ηλιακής συστοιχίας Roll-Out Solar Array (IROSA) του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η ηλιακή συστοιχία, η παράδοση της οποίας έχει προγραμματιστεί αργότερα φέτος, θα είναι η έβδομη IROSA και θα παρέχει πρόσθετη ισχύ για την υποστήριξη κρίσιμων λειτουργιών του σταθμού, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς και ελεγχόμενης θέσης του σε τροχιά.Παρακολουθήστε την ζωντανή κάλυψη της NASA από τον διαστημικό περίπατο των ΗΠΑ 96 στις 6:30 π.μ. Ο διαστημικός περίπατος αναμένεται να ξεκινήσει στις 8 π.μ. και να διαρκέσει περίπου έξιμιση ώρες.Αυτός ο διαστημικός περίπατος θα είναι ο έκτος για τη Meir και ο πρώτος για τον Menon. Η Meir θα υπηρετήσει ως μέλος πληρώματος 1 και θα φορέσει στολή με κόκκινες ρίγες. Η Menon θα υπηρετήσει ως μέλος πληρώματος 2 και θα φορέσει στολή χωρίς διακριτικά. Πέμπτη, 13 Αυγούστου Κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου 97 των ΗΠΑ, δύο αστροναύτες θα αντικαταστήσουν μια κεραία διαστήματος-εδάφους στο τροχιακό συγκρότημα. Η κεραία είναι ένα κρίσιμο σύστημα επικοινωνίας που χρησιμοποιεί η NASA για τη μετάδοση δεδομένων και επικοινωνίας υψηλής ταχύτητας μεταξύ του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής στο Χιούστον και του διαστημικού σταθμού. Τρίτη, 25 Αυγούστου Τα μέλη του πληρώματος του US Spacewalk 98 θα συνδέσουν τα καλώδια των καναλιών τροφοδοσίας και τα συστήματα αναμετάδοσης δεδομένων στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης συντήρησης, συμπεριλαμβανομένων των προετοιμασιών για τη μελλοντική θέση του διαστημικού σταθμού σε τροχιά. Οι αστροναύτες θα αντικαταστήσουν επίσης ένα βοήθημα πλοήγησης που χρησιμοποιείται για την πρόσδεση διαστημοπλοίων στην εμπρόσθια θύρα της μονάδας Harmony.Η NASA θα μοιραστεί πρόσθετες λεπτομέρειες σχετικά με τους διαστημικούς περιπάτους των ΗΠΑ 97 και 98, συμπεριλαμβανομένου του χρονοδιαγράμματος, των μελών του πληρώματος που έχουν ανατεθεί και των πληροφοριών κάλυψης, πιο κοντά σε κάθε επιχείρηση.Οι διαστημικοί περίπατοι θα είναι οι 281οι, 282οι και 283οι που θα πραγματοποιηθούν για την υποστήριξη της συναρμολόγησης, της συντήρησης και των αναβαθμίσεων του διαστημικού σταθμού.Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την έρευνα, τις λειτουργίες και τα πληρώματά του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/station Η αστροναύτης της NASA Τζέσικα Μέιρ εργάζεται μέσα στον αεροθάλαμο Quest του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού τον Μάρτιο, με την αντανάκλασή της ορατή σε ένα γείσο κράνους διαστημικής στολής καθώς εγκαθιστά εξαρτήματα ποδιών και χεριών και ανταλλάσσει εξαρτήματα μεταξύ στολών.

Το Swift της NASA βλέπει «περιπλανώμενη» μεγαμαύρη τρύπα να καταστρέφει ένα αστέρι. Το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA κατέγραψε μια «ορφανή» μαύρη τρύπα να φωτίζεται καθώς καταβρόχθιζε ένα αστέρι στις παρυφές ενός μακρινού γαλαξία. Αυτά τα φαινόμενα είναι σπάνια εξαρχής και κανένα δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ πριν τόσο μακριά έξω από τον πυρήνα ενός γαλαξία.«Αναζητούσαμε αυτά τα γεγονότα καταστροφής άστρων ως έναν τρόπο να βρούμε κατά τα άλλα αόρατες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που απομακρύνονται από τους γαλαξιακούς πυρήνες όπου συνήθως βρίσκονται», δήλωσε ο Robert Stein, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στο College Park και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Με αυτήν την ανακάλυψη, η οποία είναι μία από τις λίγες που έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής, έχουμε επικυρώσει μια νέα τεχνική και μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναζητήσουμε περισσότερες».Μια εργασία που περιγράφει τα αποτελέσματα, με επικεφαλής τον Stein, δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal Letters.Οι ερευνητές παρατήρησαν μια εξαιρετικά φωτεινή έκλαμψη που εξαπολύθηκε από ένα αστέρι που διαλύθηκε από ακραίες βαρυτικές δυνάμεις αφού παρασύρθηκε πολύ κοντά σε μια τεράστια μαύρη τρύπα — ένα φαινόμενο που ονομάζεται συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Η μαύρη τρύπα πίσω από την έκρηξη ζυγίζει περίπου ένα εκατομμύριο φορές τη μάζα του Ήλιου. Η ύπαρξή της επισημάνθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2025 ως μια ασυνήθιστη λαμπρότητα σε έναν γαλαξία περίπου 750 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από το ZTF (Zwicky Transient Facility), μια έρευνα που διεξήχθη από το Αστεροσκοπείο Palomar στη Νότια Καλιφόρνια.«Από τις μισό εκατομμύριο λάμψεις που ανιχνεύει το ZTF κάθε βράδυ, ο νέος μας αλγόριθμος τεχνητής νοημοσύνης αναγνώρισε αυτόματα μια έκλαμψη που έμοιαζε πολύ με ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, παρά την ασυνήθιστη τοποθεσία της στα περίχωρα ενός γαλαξία», είπε ο Stein. Για μερικούς μήνες, το συμβάν παλιρροιακής διαταραχής επισκίαζε ολόκληρο τον γαλαξία που το φιλοξενούσε σε υπεριώδη μήκη κύματος, ακτινοβολώντας προσωρινά με το φως περίπου 10 δισεκατομμυρίων ήλιωνΆλλα τηλεσκόπια, συμπεριλαμβανομένου του τηλεσκοπίου SOAR (Southern Astrophysical Research) στη Χιλή, παρακολούθησαν την πηγή ZTF για να εξετάσουν το φάσμα του συμβάντος, το οποίο αποκάλυψε χαρακτηριστικά που υποστηρίζουν ότι πιθανότατα επρόκειτο για ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν στη συνέχεια το Swift της NASA για να εξετάσουν μήκη κύματος που δεν μπορούν να ανιχνεύσουν με επίγεια τηλεσκόπια για να αποκαλύψουν νέες πληροφορίες. Για παράδειγμα, το Swift τουΤο UVOT (Υπεριώδες/Οπτικό Τηλεσκόπιο) μέτρησε τη θερμοκρασία του στιγμιαίου φλας και διαπίστωσε ότι είχε αρκετά υψηλό πυρετό, περίπου στους 54.000 βαθμούς Φαρενάιτ (30.000 βαθμούς Κελσίου).«Ο συνδυασμός όλων αυτών των δεδομένων μας βοήθησε να αποκλείσουμε άλλες εξηγήσεις και να πούμε με βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, παρά την παράξενη τοποθεσία του», δήλωσε ο Jonathan Carney, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill, ο οποίος έλαβε τα πρώτα φάσματα που υποστήριξαν την ερμηνεία της έκλαμψης ως συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Κρυμμένα βαρέων βαρών Σχεδόν κάθε γαλαξίας στο σύμπαν είναι αγκυροβολημένος από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο. Περίπου μία φορά κάθε 100.000 χρόνια, ένα αστέρι θα παρασυρθεί πολύ κοντά σε αυτό το αόρατο βαρύ άστρο και θα προκαλέσει ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής.Ενώ είναι μάλλον σπάνιοι σε οποιονδήποτε γαλαξία, οι επιστήμονες ερευνούν εκατομμύρια γαλαξίες για αυτούς. Κάθε χρόνο, οι αστρονομικές έρευνες εντοπίζουν συνήθως περίπου 30 συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής που συμβαίνουν κάπου στο σύμπαν.Πριν από το 2024, είχαν παρατηρηθεί μόνο σε πυρήνες γαλαξιών. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι αστρονόμοι τα αναζητούσαν κυρίως εκεί. Άλλωστε, εκεί βρίσκονταν όλες οι γνωστές υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, και δεν μπορείς να έχεις ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής χωρίς αυτό (η βαρυτική έλξη των ελαφρύτερων μαύρων τρυπών δεν είναι αρκετά ισχυρή).Τότε οι επιστήμονες είδαν τα αποκαλυπτικά σημάδια ενόςένα άστρο να καταστρέφεται 2.600 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία που το φιλοξενεί. Αυτό ενέπνευσε περισσότερους αστρονόμους να αναζητήσουν παρόμοια συμβάντα πέρα από τους πυρήνες των γαλαξιών, και τώρα μια ομάδα έχει εντοπίσει ένα που βρίσκεται πάνω από 30.000 έτη φωτός μακριά από το κέντρο ενός γαλαξία. Η ιστορία προέλευσης του Oddball Πώς, λοιπόν, η νεοανακαλυφθείσα μαύρη τρύπα έγινε τόσο εκτός ελέγχου; «Πρέπει να προήλθε από το κέντρο ενός γαλαξία, αλλά όχι από αυτόν του οποίου βρίσκεται τώρα στα περίχωρα», είπε ο Stein. «Πιστεύουμε ότι η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα του γαλαξία που τον φιλοξενεί βρίσκεται ακόμα στον πυρήνα του, αλλά αυτή που «τρώει» το αστέρι θα μπορούσε να ξεκίνησε σε έναν μικρό γαλαξία που συγχωνεύτηκε με τον μεγάλο που βλέπουμε σήμερα».Οι ερευνητές έχουν σκιαγραφήσει δύο πιθανότητες. Τρεις ή περισσότεροι γαλαξίες μπορεί να έχουν συγχωνευθεί και η βαρυτική διελκυστίνδα μεταξύ των κεντρικών υπερμεγέθων μαύρων τρυπών τους μπορεί να έχει εκτοξεύσει την ελαφρύτερη μαύρη τρύπα στην άκρη του γαλαξία.Ή ένας νάνος γαλαξίας θα μπορούσε να βρίσκεται στη μέση μιας συγχώνευσης. Καθώς τα αστέρια του νάνου γαλαξία έπεφταν στον μεγαλύτερο γαλαξία, κάποιος μπορεί να πέρασε πολύ κοντά από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του νάνου.«Περαιτέρω ανακαλύψεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την προέλευση αυτής της φαινομενικά «ορφανής» μαύρης τρύπας», είπε ο Stein. «Το βασικό επιστημονικό ερώτημα στο οποίο θέλουμε να απαντήσουμε είναι: Πόσο συχνές είναι οι περιπλανώμενες μαύρες τρύπες;»Η απάντηση μπορεί σύντομα να είναι εφικτή. «Στιγμένες επιστημονικές παρατηρήσεις με το UVOT του Swift καιΤα όργανα XRT (Τηλεσκόπιο Ακτίνων Χ) έχουν προσωρινά ανασταλεί καθώς η αποστολή περιμένει...«ενίσχυση τροχιάς , η οποία έχει προγραμματιστεί για αυτό το καλοκαίρι », δήλωσε ο συν-συγγραφέας S. Bradley Cenko, κύριος ερευνητής του Swift στο NASA Goddard. Το διαστημόπλοιο, του οποίου η κύρια αποστολή διήρκεσε από το 2004 έως το 2006, βυθίζεται αργά προς τη Γη λόγω της ατμοσφαιρικής αντίστασης μετά από περισσότερα από 20 χρόνια παρατηρήσεων του μεταβαλλόμενου σύμπαντος. Η ώθησή του σε υψηλότερη τροχιά θα μπορούσε να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του ακόμη περισσότερο. «Μόλις επανέλθει σε κανονικές λειτουργίες, το Swift θα μπορούσε να συνεχίσει να αναζητά περισσότερα παραδείγματα μαύρων τρυπών εκτός τόπου».Τα επόμενα χρόνια, οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν τη νέα τεχνική για να αναζητήσουν άστρα που διασπώνται σε παρατηρήσεις από το νεοσύστατο Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin, το οποίο χρηματοδοτείται από κοινού από το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, στη Χιλή και το επερχόμενο πρόγραμμα της NASA.Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace .«Οι ευρείες, εις βάθος έρευνες του Rubin θα αποκαλύψουν ένα πολύ μεγαλύτερο δείγμα γεγονότων παλιρροιακής διαταραχής από ό,τι είναι σε θέση να συλλέξουν τα τρέχοντα αστεροσκοπεία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι εκτός κέντρου», δήλωσε ο Carney. «Και οι διαστημικές έρευνες του Roman θα επεκτείνουν την τρέχουσα ζώνη αναζήτησης βλέποντας εκείνες που βρίσκονται πιο μακριά, κοιτάζοντας πίσω σε 9 δισεκατομμύρια χρόνια κοσμικής ιστορίας». Η προσθήκη των παρατηρήσεών τους στις παρατηρήσεις του Swift και σε εκείνες από επίγεια αστεροσκοπεία θα φέρει τους αστρονόμους πιο κοντά από ποτέ στην ολοκλήρωση μιας απογραφής των γιγαντιαίων μαύρων τρυπών του σύμπαντος. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την αποστολή Swift, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://nasa.gov/swift .Η καλλιτεχνική αυτή ιδέα απεικονίζει ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, το οποίο συμβαίνει όταν ένα αστέρι περνάει μοιραία κοντά σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Τα ψίχουλα του θρυμματιζόμενου άστρου θερμαίνονται καθώς στροβιλίζονται γύρω από τη μαύρη τρύπα, δημιουργώντας μια λάμψη που οι αστρονόμοι μπορούν να δουν από μακριά, και η μαύρη τρύπα εκτοξεύει έναν σχετικιστικό πίδακα στο διάστημα. Αυτό το gif δείχνει τον γαλαξία WISEA J014656.04-152214.7, που βρίσκεται περίπου 750 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Κήτους, πριν και μετά την εμφάνιση ενός συμβάντος παλιρροιακής διαταραχής στην εξωτερική του άκρη τον Νοέμβριο του 2025. Η εικόνα στα αριστερά τραβήχτηκε από την Έρευνα Legacy DESI (Φασματοσκοπικό Όργανο Σκοτεινής Ενέργειας) και αυτή στα δεξιά είναι από το Τηλεσκόπιο Lowell Discovery.  

Το Hubble της NASA δείχνει τον σχηματισμό αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας να μειώνεται. Μια νέα μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA διαπιστώνει ότι ο σχηματισμός των αστεριών στον κοντινό γαλαξία της Ανδρομέδας έχει υποστεί μια μείωση 500 εκατομμυρίων ετών, με μια ακόμη πιο απότομη πτώση τα τελευταία 40 εκατομμύρια χρόνια. Η Ανδρομέδα, ένας σπειροειδής γαλαξίας συγκρίσιμος σε μέγεθος με τον Γαλαξία μας, είναι αρκετά κοντά για να είναι ορατή με γυμνό μάτι από περιοχές με σκοτεινό ουρανό. Βρίσκεται περίπου 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, πρακτικά η κοσμική μας αυλή, η Ανδρομέδα προσφέρει την ευκαιρία στους αστρονόμους να εξετάσουν λεπτομερώς τους αστρικούς πληθυσμούς της, οδηγώντας σε καλύτερη κατανόηση του παρελθόντος γαλαξιών όπως ο δικός μας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal . Για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα, οι ερευνητές συνδύασαν δεδομένα από δύο έρευνες του Hubble: το Panchromatic Hubble Andromeda Treasury και το Panchromatic Hubble Andromeda Southern Treasury . Μαζί, αυτές οι δύο έρευνες χαρτογράφησαν τα δύο τρίτα του δίσκου της Ανδρομέδας με εξαιρετικά ευκρινή λεπτομέρεια. Συνολικά, η ομάδα μέτρησε περίπου 200 εκατομμύρια μεμονωμένα αστέρια σε όλο τον γαλαξία, δίνοντάς τους μια λεπτομερή εικόνα της παρελθούσας δραστηριότητας της Ανδρομέδας.«Πρέπει να μετρήσουμε τα μεμονωμένα αστέρια επειδή αποτελούν το απολιθωμένο αρχείο του σχηματισμού του γαλαξία. Το Hubble είναι το μόνο τηλεσκόπιο που μπορεί να σας δώσει αρκετά υψηλή χωρική ανάλυση σε μια αρκετά μεγάλη περιοχή ώστε να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό στην Ανδρομέδα», δήλωσε ο Μπεν Γουίλιαμς, αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και συν-συγγραφέας της μελέτης.Τα ογκώδη αστέρια είναι πιο μπλε και βραχύβια, ενώ τα λιγότερο ογκώδη αστέρια είναι πιο κόκκινα και μακροβιότερα. Ως αποτέλεσμα, οι περιοχές που έχουν βιώσει πρόσφατο σχηματισμό αστεριών τείνουν να έχουν μεγαλύτερο κλάσμα μπλε αστεριών, ενώ οι περιοχές με λιγότερο πρόσφατο σχηματισμό αστεριών έχουν συνήθως πιο κόκκινο πληθυσμό. Η ομάδα διαίρεσε τις εικόνες της Ανδρομέδας σε χιλιάδες τετράγωνα, που εκτείνονται σε 300 έτη φωτός σε κάθε πλευρά του τετραγώνου, και προσδιόρισε την ιστορία του σχηματισμού αστεριών μέσα σε κάθε τμήμα για να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του παρελθόντος του γαλαξία. Σταθερή πτώση Προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας βίωσε μια δραματική έκρηξη σχηματισμού αστεριών πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια, πιθανώς λόγω μιας προηγούμενης αλληλεπίδρασης ή συγχώνευσης με έναν άλλο γαλαξία. Από τότε, ο σχηματισμός αστεριών μειώνεται σταθερά.Οι αστρονόμοι μετρούν τον ρυθμό σχηματισμού των αστεριών με βάση τη μάζα, ή την ποσότητα αερίου και σκόνης, που μετατρέπεται σε αστέρια ανά έτος. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι, πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια, η Ανδρομέδα σχημάτιζε αστέρια με ρυθμό περίπου μίας ηλιακής μάζας ανά έτος. Ωστόσο, ο ρυθμός σχηματισμού μειώθηκε περίπου στο μισό αυτού πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια. Ο τρέχων ρυθμός έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο, σε περίπου το ένα πέμπτο της μάζας του Ήλιου μας ανά έτος.Η ομάδα εξέτασε επίσης εάν αυτή η μείωση ήταν συνεπής σε ολόκληρο τον γαλαξία ή συγκεντρωμένη σε ορισμένες περιοχές. Διαπίστωσαν ότι μεγάλο μέρος του πρόσφατου σχηματισμού αστεριών έχει συμβεί σε έναν δακτύλιο σχηματισμού αστεριών που βρίσκεται περίπου 32.000 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία. Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της μείωσης που μετρούν οφείλεται στη μείωση της δραστηριότητας εντός αυτού του δακτυλίου.Αντί να είναι αποτέλεσμα μειωμένης ύλης από την οποία μπορούν να σχηματιστούν νέα αστέρια, η παρακμή είναι πιο πιθανό να είναι μια φυσική υποχώρηση από την προηγούμενη, πιο ενεργή κατάστασή της.«Είναι ακριβώς όπως μετά από έναν μαραθώνιο, μερικές φορές πρέπει να πάρεις μια ανάσα», δήλωσε ο Tobin Wainer, επικεφαλής συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Πιθανός ύποπτος Η ομάδα διερεύνησε επίσης εάν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ της μείωσης της δραστηριότητας στην Ανδρομέδα και της εγγύτητάς της στον γαλαξία-δορυφόρο M32 (Messier 32). Ο γαλαξίας M32 απέχει από την Ανδρομέδα περίπου 16.000 έτη φωτός στο επίπεδο του ουρανού. Ωστόσο, η τρισδιάστατη θέση του στο διάστημα είναι αβέβαιη. Ως αποτέλεσμα, οι αστρονόμοι δεν είναι σίγουροι εάν ή πότε θα μπορούσε να έχει αλληλεπιδράσει με την Ανδρομέδα στο παρελθόν.«Ένα από τα κύρια κίνητρα για αυτό το πρόγραμμα ήταν η διερεύνηση πιθανών αλληλεπιδράσεων μεταξύ του M32 και του δίσκου της Ανδρομέδας», δήλωσε ο Zhuo Chen, συν-συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.Τα δεδομένα έρευνας από το Panchromatic Hubble Andromeda Southern Treasury επέτρεψαν στην ομάδα να μελετήσει την ιστορία του σχηματισμού αστεριών στην Ανδρομέδα κοντά στο M32. Διαπίστωσαν ότι αυτή η περιοχή έδειξε σημάδια μειωμένου σχηματισμού αστεριών σε σύγκριση με άλλες περιοχές. Ο χρόνος αυτής της μείωσης, τον οποίο η μελέτη διαπιστώνει ότι ξεκίνησε πριν από περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσε να βοηθήσει στον προσδιορισμό του πότε ο γαλαξίας M32 αλληλεπίδρασε με τον δίσκο της Ανδρομέδας.«Δεν μπορούμε να πούμε ρητά ότι βλέπουμε μείωση στον σχηματισμό αστεριών λόγω του M32. Αλλά είναι ακριβώς εκεί, και είναι σίγουρα ο πιο πιθανός ύποπτος», δήλωσε ο Wainer.Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει να αναλύει τα δεδομένα του Hubble και να τα συνδυάσει με δεδομένα από επίγεια αστεροσκοπεία για να αποκτήσει πρόσθετες γνώσεις σχετικά με την ιστορία της Ανδρομέδας.«Υπάρχει ισχυρή επιστημονική αξία σε αυτά τα αρχειακά δεδομένα. Η Ανδρομέδα είναι σημαντική επειδή είναι ένας γείτονας που βρίσκεται αρκετά κοντά ώστε να μπορούμε να τη δούμε με μεγάλη λεπτομέρεια, ενώ παράλληλα να έχουμε μια παγκόσμια προοπτική», δήλωσε ο Ράτζα ΓκουχαΘακούρτα, συν-συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ.Μια ακόμη μεγαλύτερη παγκόσμια προοπτική είναι πιθανό να προέλθει από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA, μετά την εκτόξευσή του ήδη από την Κυριακή 30 Αυγούστου. Το γιγαντιαίο οπτικό πεδίο του Roman μπορεί να καλύψει τουλάχιστον 100 φορές μεγαλύτερη περιοχή από το Hubble σε μήκη κύματος εγγύς υπέρυθρου σε μία μόνο παρατήρηση. Ένα πρόσφατα εγκεκριμένο πρόγραμμα παρατήρησης του Roman θα απεικονίσει ολόκληρο τον δίσκο της Ανδρομέδας και περιοχές του φωτοστέφανου που τον περιβάλλει, επιτρέποντας στους αστρονόμους να μετρήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια και να επιτρέψουν την ανάπτυξη πρωτοποριακών νέων επιστημών.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες των αποστολών. Η Lockheed Martin Space υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες των αποστολών στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές επιχειρήσεις Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-shows-star-formation-in-andromeda-galaxy-winding-down/ Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA παρείχε μια λεπτομερή εικόνα εκατομμυρίων αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Οι περιοχές που έχουν βιώσει πρόσφατο σχηματισμό αστεριών (1) φαίνονται σημαντικά πιο μπλε από τις περιοχές με λιγότερο πρόσφατο σχηματισμό αστεριών (2). Αυτή η ταινία, που δημιουργήθηκε από μια ανάλυση δεδομένων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA, καταδεικνύει πώς ο ρυθμός σχηματισμού αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας έχει μειωθεί τα τελευταία 500 εκατομμύρια χρόνια. Τα φωτεινότερα χρώματα υποδεικνύουν πού ο σχηματισμός αστεριών ήταν υψηλότερος σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.