Canadarm2 Grips Διαστημόπλοιο φορτίου, προετοιμασία διαστημικού περιπάτου και βιολογία συνεχίζονται. Ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) βρίσκεται στα χέρια του ρομποτικού βραχίονα Canadarm2 μετά την αποσύνδεσή του από τη μονάδα Harmony του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού την Πέμπτη. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 συνέχισε τις προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο, μετέφερε περισσότερο φορτίο και διεξήγαγε βιολογική έρευνα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου HTV-X1 αποσυναρμολογήθηκε από το Harmony με το Canadarm2 στις 2:26 μ.μ. EST την Πέμπτη και έκανε ελιγμούς σε θέση στάθμευσης κατά τη διάρκεια της νύχτας. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος, οι Ιάπωνες ελεγκτές αποστολής θα πραγματοποιήσουν μια δοκιμή επίδειξης αισθητήρα μέτρησης εύρους λέιζερ με το HTV-X1 να κρατιέται ακόμα από τον ρομποτικό βραχίονα.Στη συνέχεια, στις 12 μ.μ. EST την Παρασκευή , οι ελεγκτές ρομποτικής θα δώσουν εντολή στο Canadarm2 να απελευθερώσει το HTV-X1 σε τροχιά γύρω από τη Γη. Το διαστημόπλοιο θα παραμείνει σε ασφαλή απόσταση από τον σταθμό για περίπου τρεις μήνες, ενώ θα διεξάγει μια σειρά από τηλεχειριζόμενα επιστημονικά πειράματα. Η NASA θα μεταδώσει ζωντανά την απελευθέρωση, ξεκινώντας στις 11:45 π.μ. την Παρασκευή στο  NASA+ ,  το Amazon Prime και το κανάλι του οργανισμού  στο YouTube  .Ενώ οι ρομποτικές επιχειρήσεις συνεχίζονταν έξω από τον διαστημικό σταθμό, οι αστροναύτες προχώρησαν με τις προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο. Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ , Κρις Γουίλιαμς και Τζακ Χάθαγουεϊ, συγκεντρώθηκαν και εξέτασαν τα εργαλεία και τον εξοπλισμό που απαιτούνταν για την εγκατάσταση ενός κιτ τροποποίησης και τη δρομολόγηση καλωδίων για μια μελλοντική ηλιακή συστοιχία στην αριστερή πλευρά του τροχιακού σταθμού. Η NASA σύντομα θα ανακοινώσει την ημερομηνία και θα ονομάσει τους δύο διαστημικούς περιπατητές που θα βγουν από τον αεροθάλαμο Quest του σταθμού στο κενό του διαστήματος για τις εργασίες προετοιμασίας της ηλιακής συστοιχίας.Η αστροναύτης του ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Sophie Adenot, ξεκίνησε τη βάρδιά της για τη συσκευασία φορτίου προς απόρριψη στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman, το οποίο είναι προσαρτημένο στο λιμάνι της μονάδας Unity που βλέπει προς τη Γη. Το Cygnus θα ολοκληρώσει σύντομα την αποστολή του στο τροχιακό φυλάκιο που ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου με τη ρομποτική σύλληψη και εγκατάστασή του στο Unity. Η Adenot εργάστηκε επίσης στη μονάδα εργαστηρίου Kibo, αφαιρώντας υλικό υπολογιστών και ηλεκτρονικών ειδών για αποθήκευση και αργότερα επαναχρησιμοποίηση.Οι κοσμοναύτες Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ συνεργάστηκαν νωρίς την Πέμπτη για μια μελέτη πέψης της Roscosmos. Λίγο μετά το ξύπνημα, το δίδυμο σάρωσε τα στομάχια τους με μια συσκευή υπερήχων πριν φάνε το πρωινό τους. Μετά το γεύμα τους, ο διοικητής του σταθμού και ο μηχανικός πτήσης επανέλαβαν τις σαρώσεις στομάχου βοηθώντας τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς το πεπτικό σύστημα προσαρμόζεται στην έλλειψη βαρύτητας.Ο μηχανικός πτήσης Andrey Fedyaev ξεκίνησε τη βάρδιά του, συντηρώντας τη γεννήτρια οξυγόνου Elektron και τα εξαρτήματά της στο τμήμα Roscosmos του σταθμού. Στη συνέχεια, ο Fedyaev επιθεώρησε τον εξοπλισμό βιντεοσκόπησης, κατέβασε βίντεο και εικόνες για τους ελεγκτές αποστολής και εγκατέστησε αυτοματοποιημένο υλικό παρατήρησης της Γης για τη λήψη εικόνων από νησιά σε όλη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/05/canadarm2-grips-cargo-spacecraft-spacewalk-prep-and-biology-continue/ Το νέο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου HTV-X1 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) απεικονίζεται κρατώντας τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 μετά την ολοκλήρωση της άφιξής του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 29 Οκτωβρίου 2025.     Σαββατοκύριακα στον Διαστημικό Σταθμό. Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, κόβει τα μαλλιά του συναδέλφου της αστροναύτη Τζακ Χάθαγουεϊ σε αυτή τη φωτογραφία της 1ης Μαρτίου 2026. Η Μέιρ χρησιμοποιεί ένα ηλεκτρικό ξυράφι συνδεδεμένο με μια ηλεκτρική σκούπα που συλλέγει χαλαρά αποκόμματα για να διατηρεί την ατμόσφαιρα του σταθμού καθαρή σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Το πλήρωμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό χρησιμοποιεί επίσης τα Σαββατοκύριακα για να ολοκληρώνει τις εργασίες καθαριότητας. Μάθετε περισσότερα για τη ζωή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.       Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Ολοκληρώθηκε η πρόοδος του ανεφοδιασμού του MS-33 στο Μπαϊκονούρ Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου είναι πλήρως φορτωμένο με συστατικά προωθητικού και συμπιεσμένα αέρια. Εκτός από το προωθητικό στις δεξαμενές του συνδυασμένου συστήματος πρόωσης, το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου συνήθως μεταφέρει περίπου 800 κιλά προωθητικού στις δεξαμενές του συστήματος ανεφοδιασμού, το οποίο χρησιμοποιείται για τη διατήρηση του προσανατολισμού και της τροχιακής διόρθωσης του ISS. Η εκτόξευση του διαστημικού σκάφους έχει προγραμματιστεί για τις 22 Μαρτίου. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24064

Έρχεται στα πιάτα μας το σεληνιακό χούμους (βίντεο) Ερευνητές καλλιέργησαν ρεβίθια σε σεληνιακό χώμα κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στην... εξωγήινη γεωργία. Αν η ιδέα του χούμους από τη Σελήνη φαίνεται τραβηγμένη, ξανασκεφτείτε το. Επιστήμονες που εργάζονται για την ανάπτυξη της εξωγήινης γεωργίας κατάφεραν να καλλιεργήσουν ρεβίθια σε χώμα που αποτελείται κυρίως από προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος ένα βήμα προς το να μπορούν οι αστροναύτες σε μακροχρόνιες αποστολές στη Σελήνη να παράγουν τη δική τους τροφή.Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα ρεβίθια καλλιεργήθηκαν σε μείγματα εδάφους που αποτελούνταν κυρίως από προσομοιωμένη «σεληνιακή σκόνη» η οποία έχει δημιουργηθεί με βάση δείγματα που έφεραν πίσω οι αποστολές του προγράμματος Apollo της NASA πριν από περισσότερο από μισό αιώνα.Ρεβίθια της ποικιλίας Myles καλλιεργήθηκαν σε θάλαμο ανάπτυξης με ελεγχόμενο κλίμα στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Οι σπόροι καλύφθηκαν με ωφέλιμους μύκητες και φυτεύτηκαν σε μείγμα προσομοιωμένου σεληνιακού εδάφους που δημιούργησε από την εταιρεία Space Resource Technologies στη Φλόριντα και ενός θρεπτικού υλικού που ονομάζεται vermicompost το οποίο παράγεται όταν οι γαιοσκώληκες διασπούν οργανικά απόβλητα.Όσο αυξανόταν το ποσοστό του προσομοιωμένου σεληνιακού εδάφους τόσο μειωνόταν η ποσότητα της σοδειάς αν και το μέγεθός των ρεβιθιών παρέμενε σταθερό. Οι σπόροι που φυτεύτηκαν σε 100% σεληνιακό προσομοιωμένο έδαφος δεν κατάφεραν να παράγουν άνθη ή σπόρους και τα φυτά πέθαναν πρόωρα.«Τα ρεβίθια έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και άλλα βασικά θρεπτικά συστατικά, γεγονός που τα καθιστά ισχυρό υποψήφιο για καλλιέργεια στο διάστημα» δήλωσε η Τζέσικα Άτκιν υποψήφια διδάκτορας και υπότροφος της NASA στο Τμήμα Επιστήμης Εδάφους και Καλλιεργειών του Πανεπιστημίου του Τέξας και κύρια συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports». Η παραγωγή τροφής Μια τοπική πηγή τροφής θεωρείται ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση ανθρώπων που θα στελεχώνουν βάσεις στη Σελήνη επειδή είναι πρακτικά πολύ δύσκολο και οικονομικά ασύμφορο να μεταφέρεται όλη η απαραίτητη τροφή από τη Γη.«Στην προσπάθειά μας να εγκαθιδρύσουμε ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη ή ακόμη και στον Άρη θα χρειαστεί να μάθουμε πώς να καλλιεργούμε τρόφιμα εκεί επειδή δεν θα είναι βιώσιμο να μεταφέρουμε τρόφιμα με διαστημόπλοια. Η αποστολή αντικειμένων στο διάστημα παραμένει πολύ ακριβή, το βάρος παίζει σημαντικό ρόλο και η επιβίωση των αστροναυτών δεν μπορεί να εξαρτάται από την έγκαιρη αποστολή προμηθειών» λέει η Σάρα Ολιβέιρα Σάντος μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας και συν-συγγραφέας της μελέτης.«Τα φυτά θα βοηθούσαν επίσης στην παραγωγή οξυγόνου και στη βελτίωση των συστημάτων υποστήριξης ζωής για μελλοντικούς ανθρώπινους οικισμούς» προσθέτει ο αστροβιολόγος Τζιόθι Μπασαπάθι Ραγκαβέντρα του Πανεπιστημίου Northumbria στην Αγγλία, κύριος συγγραφέας μιας δεύτερης μελέτης που εξετάζει τις συνθήκες ανάπτυξης μικροοργανισμών σε προσομοιωμένο αρειανό έδαφος.Το σεληνιακό έδαφος είναι ουσιαστικά θρυμματισμένος βράχος και σκόνη, συχνά αιχμηρή και σαν γυαλί, που έχει σχηματιστεί επί δισεκατομμύρια χρόνια από συγκρούσεις μετεωριτών. Παρότι περιέχει ορισμένα βασικά θρεπτικά στοιχεία και μέταλλα που χρειάζονται τα φυτά, είναι ανόργανο και αφιλόξενο σε αντίθεση με το πλούσιο σε οργανική ύλη έδαφος της Γης.«Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα φυτά μπορούν να βλαστήσουν σε αυθεντικά σεληνιακά δείγματα ή να αναπτυχθούν σε προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος συνήθως με την προσθήκη κομπόστ ή άλλων οργανικών υλικών. Σε αυτή τη μελέτη εστιάσαμε στους μικροοργανισμούς. Αντί να προσθέσουμε μόνο οργανική ύλη, εξετάσαμε αν οι συνεργασίες φυτών-μικροβίων μπορούν να βελτιώσουν το σεληνιακό έδαφος να βελτιώσουν τη δομή του και να μειώσουν το στρες των φυτών» εξηγεί η Άτκιν.   Η γεύση Και πώς έχουν γεύση αυτά τα ρεβύθια; Δεν το γνωρίζουμε ακόμη. «Τα ρεβίθια εξετάζονται αυτή τη στιγμή για συσσώρευση μετάλλων, γι’ αυτό και δεν τα έχουμε φάει ακόμη» λέει η Άτκιν.  Το σεληνιακό έδαφος και το προσομοιωμένο υλικό που χρησιμοποιήθηκε περιέχουν υψηλά επίπεδα μετάλλων όπως αλουμίνιο και σίδηρο. Ο σίδηρος είναι απαραίτητο θρεπτικό στοιχείο για τα φυτά αλλά το αλουμίνιο δεν είναι και μπορεί να είναι τοξικό όταν καταναλώνεται.«Πριν κάποιος φτιάξει χούμους από τη Σελήνη πρέπει να επιβεβαιώσουμε ότι είναι ασφαλές και θρεπτικό. Τα αποτελέσματα αυτά θα δημοσιευθούν σε επόμενη μελέτη αργότερα μέσα στη χρονιά» αναφέρουν οι ερευνητές.Οι μύκητες που χρησιμοποιήθηκαν για την επικάλυψη των σπόρων συνεργάστηκαν συμβιωτικά με τα ρεβίθια βοηθώντας τα φυτά να απορροφήσουν απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία ενώ ταυτόχρονα μείωσαν την απορρόφηση βαρέων μετάλλων. Οι μικροοργανισμοί αποίκησαν επιτυχώς τις ρίζες ακόμη και σε 100% προσομοιωμένο σεληνιακό ΄δαφος και βοήθησαν να δεσμευτούν τα χαλαρά σωματίδια, κάνοντας το έδαφος να συμπεριφέρεται περισσότερο σαν το έδαφος της Γης.«Αυτό είναι ένα μικρό πρώτο βήμα προς την καλλιέργεια τροφίμων στη Σελήνη αλλά δείξαμε ότι είναι εφικτό και ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση» λέει η Σάντος. Στη φωτογραφία ορισμένα από τα φυτά ρεβιθιού που αναπτύχθηκαν σε προσομοιωμένο σεληνιακό έδαφος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2081697/erchetai-sta-piata-mas-to-seliniako-choymoys-vinteo/

Το φαινόμενο Κόμπτον ως προϋπόθεση για την ύπαρξη της ζωής. Στον πυρήνα του Ήλιου, η θερμοκρασία και η πίεση είναι τόσο υψηλές ώστε να πραγματοποιούνται πυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης, με το υδρογόνο να μετατρέπεται σε ήλιο(1). Αυτή η αλληλουχία των πυρηνικών αντιδράσεων απελευθερώνει τεράστια ποσά ενέργειας με την μορφή ακτίνων γάμμα.Εξαιτίας των ακραίων θερμοκρασιών η ύλη στο εσωτερικό του Ήλιου βρίσκεται σε κατάσταση πλάσματος – μια ασύλληπτα πυκνή «σούπα» από ελεύθερα ηλεκτρόνια και πρωτόνια. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η ορατότητα στο εσωτερικό του Ήλιου είναι ελάχιστη. Θεωρούμε ότι η ύλη και το πεδίο ακτινοβολίας βρίσκονται σε κατάσταση πολύ κοντά στη θερμοδυναμική ισορροπία μεταξύ τους. Το θερμικό πεδίο ακτινοβολίας, το οποίο αντιστοιχεί σε μια κεντρική θερμοκρασία 15 εκατομμυρίων βαθμών, αποτελείται κατά κύριο λόγο από ακτίνες Χ, όπως αποδεικνύεται εύκολα μέσω του νόμου του Wien. https://physicsgg.me/2021/03/06/ο-νόμος-μετατόπισης-του-wien/ Επειδή οι ακτίνες Χ και γ αλληλεπιδρούν έντονα με την ύλη, στο εσωτερικό του Ήλιου διανύουν κατά μέσο όρο μόλις μισό εκατοστό πριν συγκρουστούν και, στη συνέχεια, είτε επανεκπεμφθούν είτε σκεδαστούν σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και ο Σούπερμαν δεν θα μπορούσε να δει πέρα από τη μύτη του, αν πετούσε στο εσωτερικό του Ήλιου! Γενικά, οι συνθήκες στο εσωτερικό του Ήλιου – αλλά και σε άλλα άστρα – θυμίζουν μια καυτή κόλαση. Υπάρχει μια αδιάκοπη αλληλεπίδραση σωματιδίων και φωτονίων που κινούνται χαοτικά, συγκρούονται βίαια μεταξύ τους, ή τα φωτόνια απορροφώνται από την ύλη και επανεκπέμπονται, ώστε τελικά να φαίνεται ότι έχουν ελάχιστη συνολική μετατόπιση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.Ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι υπάρχει ένα μικρό, συστηματικό αποτέλεσμα σε αυτόν τον –φαινομενικά– τρελό χορό των φωτονίων μέσα σε άστρα σαν τον Ήλιο ήταν ο αστροφυσικός Έντινγκτον(2). Αυτή η κίνηση των φωτονίων ονομάζεται σήμερα «τυχαίος βηματισμός» και πρέπει να διακρίνεται σαφώς από την ελεύθερη πτήση. Διαμέσου αυτού του τυχαίου βηματισμού, ένα φωτόνιο απομακρύνεται βαθμιαία από το κέντρο του Ήλιου διαγράφοντας μια πορεία ζικ-ζακ, μέχρι να καταλήξει στην επιφάνεια. Κατά την διάρκεια αυτής της βασανιστικής διαδρομής, αλληλεπιδρά συνεχώς με την ύλη και μετασχηματίζεται εξαιτίας της σκέδασης Compton(3). Μέσω αυτού του φαινομένου, τα φωτόνια συγκρούονται με τα ελεύθερα ηλεκτρόνια του πλάσματος, αλλάζοντας συνεχώς με τυχαίο τρόπο κατεύθυνση και χάνοντας σταδιακά μέρος της ενέργειάς τους σε κάθε σύγκρουση.Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, τα φωτόνια κατά μέσο όρο «υποβαθμίζονται», καθώς από υψηλής ενέργειας φωτόνια ακτίνων Χ, που είναι χαρακτηριστικά της κεντρικής θερμοκρασίας των  K, μετατρέπονται σε φωτόνια του ορατού φωτός, χαρακτηριστικά της ενεργού θερμοκρασίας των 5.800 Κ στην επιφάνεια του άστρου. Αυτή η ενεργειακή υποβάθμιση των φωτονίων υψηλής ποιότητας (ακτίνων Χ και γ) σε οπτικά φωτόνια σχετικά «χαμηλότερης» ποιότητας, η οποία προκύπτει από τη διαδικασία της διάχυσης προς την επιφάνεια, είναι απολύτως αναμενόμενη βάσει του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής.Για να σχηματίσουμε μια ιδέα για το πόσο βασανιστική είναι αυτή η διαδρομή, αρκεί να αναφέρουμε ότι ο τυπικός χρόνος διάχυσης ενός φωτονίου μέσω του «τυχαίου βηματισμού» από το κέντρο του Ήλιου έως την επιφάνειά του εκτιμάται στα 30.000 χρόνια(4). Αυτό το νούμερο προκαλεί δέος, αν αντιπαρατεθεί με τα 2 δευτερόλεπτα περίπου που θα χρειαζόταν το φωτόνιο για να διασχίσει την ίδια απόσταση αν κινούνταν ελεύθερα σε ευθεία γραμμή! Είναι ακριβώς αυτή η εξαιρετικά αργή, προς τα έξω κίνηση των φωτονίων που ρυθμίζει και διατηρεί την λαμπρότητα του Ήλιου στη σταθερή τιμή των  erg/sec.Αν δεν υπήρχε το φαινόμενο Compton να μειώνει την ενέργεια των φωτονίων στο εσωτερικό των άστρων όπως ο Ήλιος, στο σύμπαν μας θα πλειοψηφούσαν οι θανατηφόρες ακτινοβολίες που παράγονται στο εσωτερικό των άστρων. Οι ακτινοβολίες γ και Χ δεν είναι ασυμβίβαστες μόνο με την ζωή, αλλά και με την ίδια την ύπαρξη ύλης σε ατομική ή σε μοριακή μορφή. Έχουν ενέργειες της τάξης των εκατομμυρίων ηλεκτρονιοβόλτ (MeV), ικανές όχι απλώς να διαλύσουν τα άτομα στα ηλεκτρόνια και στους πυρήνες τους, αλλά να διαλύσουν και τους ίδιους τους πυρήνες.Τα επικίνδυνα για τη ζωή υψηλής ενέργειας φωτόνια βασανίζονται για χιλιάδες χρόνια στην κόλαση του Ήλιου, υφίστανται μεταξύ άλλων και αμέτρητες σκεδάσεις Compton, μέχρι οι υψηλές τους ενέργειες να πέσουν λίγο χαμηλότερα από το κατώφλι των χημικών αντιδράσεων, ώστε αυτά να έχουν μεν αρκετή ενέργεια για να κάνουν χρήσιμο βιολογικό έργο, όχι όμως να προκαλούν χημικές αντιδράσεις οι οποίες θα διασπούσαν ξανά τα πολύτιμα μόρια που κάνουν δυνατή την ύπαρξη της ζωής στη Γη. πηγές: 1. Frank Shu, Aστροφυσική – Δομή και εξέλιξη του Σύμπαντος 2. Στέφανος Τραχανάς, Κβαντομηχανική Λυκείου Εξαιτίας της σκέδασης Compton που υφίστανται τα φωτόνια στο ταξίδι τους από την καρδιά του Ήλιου μέχρι την επιφάνειά του, ο Ήλιος μας (αλλά και κάθε άστρο), αντί να είναι μια πηγή θανατηφόρας ακτινοβολίας μετατρέπεται σε πηγή ζωής. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η τυχαία διαδρομή που φαίνεται να ακολουθεί το φωτόνιο διαρκεί δεκάδες χιλιάδες χρόνια! (1) Στο εσωτερικό των άστρων όπως ο Ήλιος παράγεται ενέργεια από μια σειρά διαδοχικών πυρηνικών αντιδράσεων σύντηξης που ονομάζεται κύκλος σύντηξης πρωτονίου-πρωτονίου. Το συνολικό αποτέλεσμα αυτών των πυρηνικών αντιδράσεων είναι η παραγωγή ενός πυρήνα ηλίου από τέσσερις πυρήνες υδρογόνου (πρωτόνια): 4 1H → 4Ηe + 26.73 MeV (2) Ο Arthur Eddington είναι ο αστροφυσικός που όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν αληθεύει το γεγονός ότι την θεωρία της σχετικότητας κατανοούν μόνο τρεις άνθρωποι στον κόσμο, τότε εκείνος κοντοστάθηκε και αφού σκέφτηκε για λίγη ώρα απάντησε: «προσπαθώ να βρω ποιος είναι ο τρίτος»! (3) Το φαινόμενο Compton περιγράφει την κρούση ενός φωτονίου υψηλής ενέργειας (ακτίνας Χ ή γ) με ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο. Στη σύγκρουση αυτή, το φωτόνιο μεταβιβάζει ένα μέρος της ενέργειάς του στο ηλεκτρόνιο και σκεδάζεται σε νέα κατεύθυνση. Σύμφωνα με το πείραμα Compton, το σκεδαζόμενο φωτόνιο έχει μικρότερη ενέργεια, άρα μεγαλύτερο μήκος κύματος από το αρχικό:  (4) Η μέση ελεύθερη διαδρομή  ορίζεται ως η μέση απόσταση που ταξιδεύει ένα φωτόνιο προτού συγκρουστεί με ένα ηλεκτρόνιο. Αν θεωρήσουμε την μέση πυκνότητα του Ήλιου ίση με 1,4 gr/cm3 και την μέση θερμοκρασία του  Κ, τότε αποδεικνύεται ότι η μέση ελεύθερη διαδρομή του φωτονίου είναι περίπου 0,5    cm. Η μέση ελεύθερη διαδρομή σχετίζεται με τον χρόνο που διαρκεί η τυχαία διαδρομή του φωτονίου στο εσωτερικό του Ήλιου με την εξίσωση: , όπου R η ακτίνα του Ήλιου και c η ταχύτητα του φωτός. Αντικαθιστώντας τις αριθμητικές τιμές σ’ αυτόν τον τύπο παίρνουμε t=31.000 χρόνια! Στην πραγματικότητα, δεν είναι το ίδιο φωτόνιο που επιβιώνει σ΄αυτό το μακροχρόνιο ταξίδι. Εκτός από τις συνεχείς σκεδάσεις Compton, συμβαίνουν κι άλλα φαινόμενα – για παράδειγμα τα φωτόνια μπορεί να απορρροφηθούν πλήρως από το πλάσμα μεταφέροντας την ενέργειά τους στην ύλη. Η (σχεδόν) θερμοδυναμική ισορροπία διατηρείται καθώς το πλάσμα επανεκπέμπει διαρκώς νέα φωτόνια. Επειδή όμως τα στρώματα προς την επιφάνεια γίνονται όλο και ψυχρότερα, από την επιφάνεια του Ήλιου εκπέμπονται πολλά νέα φωτόνια χαμηλότερης ενέργειας που αντιστοιχούν στην ενέργεια ενός φωτονίου (γ ή Χ) υψηλής ενέργειας.