Ρεκόρ χαμηλού επιπέδου στους θαλάσσιους πάγους της Αρκτικής τον χειμώνα, σύμφωνα με επιστήμονες της NASA και του NSIDC. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο χειμερινός θαλάσσιος πάγος στην Αρκτική έφτασε σε ένα επίπεδο που αντιστοιχεί στο χαμηλότερο σημείο που έχει παρατηρηθεί από την έναρξη της δορυφορικής παρακολούθησης το 1979. Στις 15 Μαρτίου, η έκταση του θαλάσσιου πάγου της Αρκτικής έφτασε τα 5,52 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια (14,29 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα), πολύ κοντά στην κορυφή του 2025 των 5,53 εκατομμυρίων τετραγωνικών μιλίων (14,31 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα). Επιστήμονες της NASA και του Εθνικού Κέντρου Δεδομένων Χιονιού και Πάγου (NSIDC) στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, στο Μπόλντερ, σημειώνουν ότι τα δύο έτη είναι στατιστικά συνδεδεμένα.Παράλληλα με τη συνολική έκταση, οι ερευνητές παρατηρούν επίσης αλλαγές στο πάχος του πάγου. «Με βάση αυτά που βλέπουμε με τον δορυφόρο ICESat-2 της NASA, μεγάλο μέρος του πάγου στην Αρκτική είναι λεπτότερος φέτος, ειδικά στη Θάλασσα του Μπάρεντς βορειοανατολικά της Γροιλανδίας», δήλωσε ο Νάθαν Κουρτζ, επικεφαλής του Εργαστηρίου Κρυοσφαιρικών Επιστημών στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ. «Η Θάλασσα του Οχότσκ, που συνορεύει με τη βόρεια Ιαπωνία και τη Ρωσία, είχε επίσης σχετικά χαμηλό πάγο φέτος - μια περιοχή που φυσικά βιώνει σημαντική μεταβλητότητα από έτος σε έτος».Επιστήμονες της NASA και του NSIDC διαπίστωσαν ότι η μέγιστη κάλυψη πάγου στην Αρκτική αυτόν τον χειμώνα συνεχίζει τη μακροπρόθεσμη τάση που παρατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Φέτος, η μέγιστη κάλυψη πάγου ήταν κάτω από τα μέσα επίπεδα μεταξύ 1981 και 2010 κατά περίπου μισό εκατομμύριο τετραγωνικά μίλια (περίπου 1,3 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα). Η έκταση του θαλάσσιου πάγου ορίζεται ως η συνολική έκταση του ωκεανού με τουλάχιστον 15% συγκέντρωση πάγου. Η περιοχή του Αρκτικού Ωκεανού που καλύπτεται από πάγο διαστέλλεται στο κρύο του χειμώνα . Αν και μεγάλο μέρος του θαλάσσιου πάγου λιώνει τους θερμότερους μήνες, κάποιοι πάγοι παραμένουν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Πρόσφατα, σχηματίζεται λιγότερος νέος πάγος. Ως αποτέλεσμα, έχει συσσωρευτεί λιγότερος πολυετής πάγος.«Ένα ή δύο χρόνια χαμηλής θερμοκρασίας δεν σημαίνουν απαραίτητα πολλά από μόνα τους», δήλωσε ο επιστήμονας πάγου του NSIDC, Walt Meier. Ωστόσο, αν εξεταστούν στο πλαίσιο της μακροπρόθεσμης πτωτικής τάσης από το 1979, πρόσθεσε ο Meier, προσθέτουν στη συνολική εικόνα της αλλαγής στον θαλάσσιο πάγο της Αρκτικής καθ' όλη τη διάρκεια των εποχών.Στην Ανταρκτική, ο θαλάσσιος πάγος το καλοκαίρι έφτασε στο ετήσιο χαμηλό των 996.000 τετραγωνικών μιλίων (2,58 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων) στις 26 Φεβρουαρίου. Η φετινή κάλυψη αντιπροσωπεύει αύξηση σε σύγκριση με τα ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα των τελευταίων τεσσάρων ετών. Αν και 100.000 τετραγωνικά μίλια (260.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) χαμηλότερα από τον μέσο όρο της περιόδου 1981-2010, το ελάχιστο επίπεδο θαλάσσιου πάγου της Ανταρκτικής ήταν πολύ πάνω από το ιστορικό χαμηλό που σημειώθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2023, των 691.000 τετραγωνικών μιλίων (1,79 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων). Οι επιστήμονες στο NSIDC είχαν προηγουμένως παρακολουθήσει την έκταση του θαλάσσιου πάγου χρησιμοποιώντας κυρίως δορυφόρους στο Πρόγραμμα Μετεωρολογικών Δορυφόρων Άμυνας . Τα τελευταία χρόνια, το NSIDC βασίζεται στο Προηγμένο Ραδιόμετρο Σάρωσης Μικροκυμάτων 2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) για δεδομένα θαλάσσιου πάγου σε πραγματικό χρόνο. Οι ερευνητές συγκρίνουν επίσης την κάλυψη πάγου με ιστορικές πηγές, όπως τα δεδομένα που συλλέχθηκαν μεταξύ 1978 και 1985 με τον δορυφόρο Nimbus-7 , τον οποίο λειτουργούσαν από κοινού η NASA και η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας. https://science.nasa.gov/earth/arctic-winter-sea-ice-2026/

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4838-4844: Τυλίγοντας το έδαφος Boxwork Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2026 Το Curiosity μόλις ολοκλήρωσε μια πολύ έντονη εβδομάδα επιστημονικών παρατηρήσεων και μηχανικών δραστηριοτήτων, καθώς ολοκληρώνει την πολύμηνη έρευνά του στο κυβικό έδαφος του Άρη. Τρεις ημέρες σχεδιασμού αυτή την εβδομάδα από την επιστημονική και μηχανική ομάδα του MSL οδήγησαν σε τρεις διαδρομές με ρόβερ, τρία σύνολα στόχων για λεπτομερή μελέτη με όργανα στον βραχίονα του Curiosity και μια τεράστια γκάμα επιτόπιων δεδομένων που χαρακτηρίζουν τις νότιες περιοχές του κυβικού εδάφους στον ώμο του Όρους Sharp στον Άρη.Καθώς ξεκινούσε η εβδομάδα στον Άρη, στο 4838°C, το Curiosity χρησιμοποίησε κάμερες στις Mastcam και ChemCam για να απεικονίσει τις κορυφογραμμές και τους βραχώδεις στόχους "Salar de Maricunga", "El Misti", "Saipina" και τον βραχώδη λόφο "Paniri". Το Mastcam εξέτασε επίσης ρωγμές στο βραχώδες υπόστρωμα στον στόχο "Sajta". Το φασματόμετρο λέιζερ στο ChemCam εξέτασε τη σύνθεση του στόχου "Tacitas". Αφού αφαίρεσε μεγάλη ποσότητα σκόνης από τον βραχώδη στόχο "Toro Wharku" με το DRT, στη συνέχεια οι MAHLI και APXS τον μελέτησαν λεπτομερώς. Το MAHLI πραγματοποίησε επίσης λεπτομερή απεικόνιση του κοντινού υψώματος "Rincodillas". Το απόγευμα, οι παρατηρήσεις με Mastcam Tau και Navcam μέσω οπτικής επαφής μέτρησαν την ποσότητα σκόνης στην ατμόσφαιρα του Άρη.Στο ηλιακό φως 4839, το Curiosity ολοκλήρωσε την έρευνα του Toro Wharku με φασματοσκοπία λέιζερ ChemCam και απεικόνιση Mastcam. Ένα μωσαϊκό ChemCam RMI 10x1 μεγάλης απόστασης ελήφθη στον λόφο Paniri και η Navcam τράβηξε βίντεο με σύννεφα και σκόνη. Στη συνέχεια, το ρόβερ οδήγησε 35 μέτρα (περίπου 115 πόδια) προς τη νότια επαφή του εδάφους με την παρακείμενη θειική μονάδα και πραγματοποίησε φωτογραφία μετά την οδήγηση ενός πανοράματος 360 μοιρών γύρω από το όχημα χρησιμοποιώντας Navcam.Στο Ηλιακό Σολ 4840, αυτές οι εικόνες επέτρεψαν την επιλογή ενός μοναδικά διαμορφωμένου βραχώδους σχηματισμού που ονομάστηκε «Llisa» για μελέτη με φασματόμετρο λέιζερ με ChemCam και Mastcam. Παρόλο που κανένα προσβάσιμο βραχώδες υπόστρωμα δεν ήταν αρκετά ομαλό για βούρτσισμα DRT, το MAHLI έλαβε μικροσκοπικές εικόνες του «Chusumayo» και του στόχου APXS «Sierra Gorda», στο βραχώδες υπόστρωμα που έδειχνε πολύ ενδιαφέροντα ιζηματογενή στρώματα. Το Mastcam απεικόνισε επίσης αυτά τα στρώματα στους στόχους «Limbaba» και «Limbaba2». Η κάμερα RMI του τηλεσκοπίου ChemCam κοίταξε πίσω κατά μήκος της διαδρομής του Curiosity στο πλέον μακρινό λόφο Mishe Mokwa, βλέποντας τη στρωματογραφία του από διαφορετική γωνία. Οι ατμοσφαιρικές μελέτες περιελάμβαναν μια έρευνα ουρανού Mastcam, Mastcam tau και βίντεο Navcam dust-devil. Το επόμενο ηλιοστάσιο, 4841, ολοκλήρωσε τη μελέτη του Chusumayo με παρατηρήσεις ChemCam LIBS του κοντινού στόχου «La Troya».Στο Ηλιακό Σολ 4841, το Curiosity οδήγησε 39 μέτρα (περίπου 128 πόδια) νοτιότερα. Στο σχέδιο της Παρασκευής για τα ηλιακά σφαιρίδια 4842 έως 4844, το ηλιακό σφαιρίδιο ξεκινά με μελέτες σύνθεσης φασματόμετρου λέιζερ ChemCam και απεικόνισης Mastcam της προεξοχής "San Julien", ακολουθούμενες από τηλεσκοπικές εικόνες RMI του σκοτεινού υλικού της κορυφογραμμής "Santa Rita". Στη συνέχεια, το Mastcam θα λάβει μια σειρά από ψηφιδωτά που τεκμηριώνουν τη νότια επαφή μεταξύ των δομών boxwork και της μονάδας θειικού άλατος, από το κοντινό βραχώδες υπόστρωμα έως τις πιο απομακρυσμένες πλαγιές του λόφου Paniri. Η απεικόνιση Mastcam θα διερευνήσει επίσης την πιθανότητα κίνησης ρεγολίθου σε μια κοιλότητα. Μια ταινία σύννεφων υπερορίζοντος, μια ταινία σκόνης-διαβόλου και παρατηρήσεις σκόνης από την οπτική επαφή με το Navcam θα ενσωματώσουν τις ατμοσφαιρικές έρευνες στο πρωινό επιστημονικό μπλοκ. Στη συνέχεια, το Curiosity θα αποσυνδέσει τον βραχίονα, εκτελώντας ένα βούρτσισμα DRT, απεικόνιση MAHLI και μέτρηση APXS στον στόχο "Chalapata". Μια άλλη κάμερα Navcam με οπτική επαφή και ένα Mastcam tau θα ολοκληρώσουν τις μετρήσεις της ατμοσφαιρικής σκόνης για το ηλιακό φως.Στο επόμενο ηλιακό φως, 4843, θα δούμε φασματοσκοπία λέιζερ ChemCam και απεικόνιση Mastcam του στόχου σκοτεινής κορυφογραμμής "Santa Laura". Το Mastcam θα λάβει στη συνέχεια επιπλέον μωσαϊκά της νότιας επαφής ("Yungas de Arepucho"), καθώς και έναν στόχο "Limbaba lookback". Το τηλεσκόπιο RMI του ChemCam θα απεικονίσει τα ανώτερα τμήματα του λόφου Paniri, συμπληρώνοντας την κάλυψη του Mastcam. Οι πρωινές και βραδινές μελέτες από το Navcam και το Mastcam θα συνεχίσουν τη χρονοσειρά της σκόνης και της δυναμικής στην ατμόσφαιρα του Άρη, συνοδευόμενες από μια νυχτερινή ατμοσφαιρική παρατήρηση APXS.Το πρωί του ηλιακού φωτός 4844, το ChemCam θα ολοκληρώσει τη μελέτη του Challapata με φασματοσκοπία λέιζερ και το Mastcam θα καταγράψει τις αλλαγές στον στόχο μετά την προσβολή του. Μετά από μια παθητική παρατήρηση του ουρανού με το ChemCam και μια έρευνα Navcam για τον διάβολο σκόνης, το Curiosity θα οδηγήσει 11 ακόμη μέτρα νότια (36 πόδια), πιθανότατα διασχίζοντας το πολυαναμενόμενο όριο μεταξύ των δομών κιβωτίου του Άρη και της μονάδας θειικού άλατος πέρα από αυτό. Κατά τη διάρκεια της οδήγησης, το MAHLI θα εκτελέσει ένα πλήρες σετ απεικόνισης τροχών για να παρακολουθήσει τη φθορά στους τροχούς του ρόβερ. Σε συνδυασμό με την απεικόνιση μετά την οδήγηση, τα ChemCam και Navcam θα πραγματοποιήσουν μια έρευνα AEGIS, επιτρέποντας στην ενσωματωμένη επεξεργασία των δεδομένων Navcam να επιλέξει έναν στόχο LIBS ChemCam πριν η ανθρώπινη ομάδα μας δει τις εικόνες. Το σχέδιο ολοκληρώνεται το πρωί του ηλιακού φωτός 4845 με φασματοσκοπία λέιζερ ChemCam αυτού του νέου στόχου AEGIS, εκτός από τις ατμοσφαιρικές μελέτες με Navcam και Mastcam. Την επόμενη εβδομάδα, το Curiosity αφήνει πίσω του το κυβικό έδαφος του Άρη, στην αναζήτησή του για νέες ανακαλύψεις. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4838-4844-wrapping-up-the-boxwork-terrain/ Το ρόβερ του Άρη, Curiosity, της NASA, απέκτησε αυτήν την εικόνα, μιας από τις πολλές υπέροχες κορυφογραμμές που φαίνονται από την τηλεσκοπική κάμερα Remote Micro-Imager (RMI) του ρόβερ στο όργανο Chemistry & Camera (ChemCam), στις 20 Μαρτίου 2026. Το ChemCam είναι ένα όργανο που χρησιμοποιεί πρώτα ένα λέιζερ για την εξάτμιση βράχων και εδάφους, δημιουργώντας ένα πλάσμα των συστατικών αερίων τους, και στη συνέχεια αναλύει τη στοιχειακή τους σύνθεση χρησιμοποιώντας έναν ενσωματωμένο φασματογράφο. Το λέιζερ και το RMI, το οποίο καταγράφει λεπτομερείς εικόνες της περιοχής που φωτίζεται από τη δέσμη λέιζερ, βρίσκονται στον ιστό του Curiosity (το «μέτωπό» του), ενώ το φασματόμετρο βρίσκεται στο σώμα του ρόβερ. Το Curiosity κατέγραψε αυτήν την εικόνα την 4841η Ηλιακή Οδό, ή την 4.841η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 03:02:35 UTC.

Το Hubble της NASA ανίχνευσε για πρώτη φορά αντιστροφή περιστροφής μικροσκοπικού κομήτη. Αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA βρήκαν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η περιστροφή ενός μικρού κομήτη επιβραδύνθηκε και στη συνέχεια αντέστρεψε την κατεύθυνση περιστροφής του, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς η πτητική δραστηριότητα μπορεί να επηρεάσει την περιστροφή και τη φυσική εξέλιξη μικρών σωμάτων στο ηλιακό σύστημα. Αυτή είναι η πρώτη φορά που οι ερευνητές παρατηρούν στοιχεία που δείχνουν ότι ένας κομήτης αντιστρέφει την περιστροφή του. Το αντικείμενο, ο κομήτης 41P/Tuttle-Giacobini-Kresák, ή 41P εν συντομία, πιθανότατα προήλθε από τη Ζώνη Κάιπερ και εκσφενδονίστηκε στην τρέχουσα τροχιά του από τη βαρύτητα του Δία, επισκεπτόμενος πλέον το εσωτερικό ηλιακό σύστημα κάθε 5,4 χρόνια.Μετά το στενό πέρασμά του γύρω από τον Ήλιο το 2017, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο κομήτης 41P παρουσίασε δραματική επιβράδυνση στην περιστροφή του. Δεδομένα από το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA τον Μάιο του 2017 έδειξαν ότι το αντικείμενο περιστρεφόταν τρεις φορές πιο αργά από ό,τι τον Μάρτιο του 2017, όταν παρατηρήθηκε από το Τηλεσκόπιο Discovery Channel στο Αστεροσκοπείο Lowell στην Αριζόνα.Μια νέα ανάλυση των παρατηρήσεων του Hubble που ακολούθησαν έδειξε ότι η περιστροφή αυτού του κομήτη πήρε μια ακόμη πιο ασυνήθιστη τροπή.Εικόνες του Hubble από τον Δεκέμβριο του 2017 ανίχνευσαν τον κομήτη να περιστρέφεται πολύ πιο γρήγορα ξανά, με μια περίοδο περίπου 14 ωρών, σε σύγκριση με τις 46 έως 60 ώρες που μέτρησε το Swift. Η απλούστερη εξήγηση, λένε οι ερευνητές, είναι ότι ο κομήτης συνέχισε να επιβραδύνει μέχρι που σχεδόν σταμάτησε και στη συνέχεια αναγκάστηκε να περιστραφεί προς την σχεδόν αντίθετη κατεύθυνση εκπέμποντας πίδακες στην επιφάνειά του. Η επιστημονική εργασία που περιγράφει λεπτομερώς αυτό το εύρημα δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο The Astronomical Journal. https://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-3881/ae4355 Μικρός, ιδιότροπος πυρήνας Το Hubble περιορίζει επίσης το μέγεθος του πυρήνα του κομήτη, μετρώντας τον σε διάμετρο περίπου 0,6 μίλια (περίπου ένα χιλιόμετρο), ή περίπου τρεις φορές το ύψος του Πύργου του Άιφελ. Αυτό είναι ιδιαίτερα μικρό για έναν κομήτη, καθιστώντας εύκολο το στρίψιμο ή την περιστροφή του.Καθώς ένας κομήτης πλησιάζει τον Ήλιο, η θερμότητα προκαλεί την εξάχνωση των παγωμένων πάγων, απελευθερώνοντας υλικό στο διάστημα. «Οι πίδακες αερίου που ρέουν από την επιφάνεια μπορούν να λειτουργήσουν σαν μικροί προωθητήρες», δήλωσε ο συγγραφέας της εργασίας David Jewitt του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. «Εάν αυτοί οι πίδακες είναι άνισα κατανεμημένοι, μπορούν να αλλάξουν δραματικά τον τρόπο με τον οποίο περιστρέφεται ένας κομήτης, ειδικά ένας μικρός».Αρχικά, ο κομήτης περιστρεφόταν προς μία κατεύθυνση, αλλά οι πίδακες αερίου που πίεζαν αντίθετα προς αυτή την κίνηση τον επιβράδυναν σταδιακά. Επειδή οι πίδακες συνέχιζαν να πιέζουν, τελικά προκάλεσαν την περιστροφή του κομήτη προς την αντίθετη κατεύθυνση.«Είναι σαν να σπρώχνεις ένα καρουζέλ», είπε ο Τζούιτ. «Αν γυρίζει προς μία κατεύθυνση και μετά σπρώχνεις αντίθετα, μπορείς να το επιβραδύνεις και να το αντιστρέψεις». Αποδεικτικά στοιχεία ταχείας εξέλιξης Η μελέτη δείχνει επίσης ότι η συνολική δραστηριότητα του κομήτη έχει μειωθεί σημαντικά από τις προηγούμενες επιστροφές. Κατά τη διάρκεια του περάσματος του από το περιήλιο το 2001, ο 41P ήταν ασυνήθιστα ενεργός για το μέγεθός του. Μέχρι το 2017, η παραγωγή αερίου του είχε μειωθεί κατά περίπου μια τάξη μεγέθους.Αυτή η αλλαγή υποδηλώνει ότι η επιφάνεια του κομήτη μπορεί να εξελίσσεται γρήγορα, πιθανώς καθώς τα πτητικά υλικά κοντά στην επιφάνεια εξαντλούνται ή καλύπτονται από μονωτικά στρώματα σκόνης.Οι περισσότερες αλλαγές στη δομή των κομητών συμβαίνουν σε αιώνες ή και περισσότερο. Οι ταχείες περιστροφικές μετατοπίσεις που παρατηρούνται στον κομήτη 41P παρέχουν μια σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις εξελικτικές διαδικασίες που εκτυλίσσονται σε ανθρώπινη χρονική κλίμακα. Η μοντελοποίηση που βασίζεται στις μετρούμενες ροπές και τους ρυθμούς απώλειας μάζας υποδηλώνει ότι οι συνεχείς αλλαγές περιστροφής θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν σε δομική αστάθεια για τον κομήτη 41P. Εάν ένας κομήτης περιστρέφεται πολύ γρήγορα, οι φυγόκεντρες δυνάμεις μπορούν να υπερνικήσουν την ασθενή βαρύτητα και δύναμή του, προκαλώντας ενδεχομένως θρυμματισμό ή ακόμη και αποσύνθεση .«Περιμένω ότι αυτός ο πυρήνας θα αυτοκαταστραφεί πολύ γρήγορα», είπε ο Τζούιτ.Ωστόσο, ο κομήτης 41P πιθανότατα βρίσκεται στην τρέχουσα τροχιά του για περίπου 1.500 χρόνια. Αρχειακό εύρημα Το Hubble συλλέγει δεδομένα απεικόνισης και φασματοσκοπίας από όλο το σύμπαν για πάνω από 35 χρόνια και όλες αυτές οι παρατηρήσεις είναι διαθέσιμες στο Αρχείο Mikulski για Διαστημικά Τηλεσκόπια , ένα κεντρικό αποθετήριο δεδομένων από περισσότερες από δώδεκα αστρονομικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένου του Hubble.Ο Τζούιτ βρήκε αυτές τις παρατηρήσεις κατά την περιήγηση στο αρχείο και συνειδητοποίησε ότι δεν είχαν ακόμη αναλυθεί. Κάνοντας τα επιστημονικά δεδομένα της NASA προσβάσιμα σε όλους, οι παρατηρήσεις που έγιναν χρόνια, ή ακόμα και δεκαετίες πριν, μπορούν να επανεξεταστούν για να απαντηθούν νέα επιστημονικά ερωτήματα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι επιστήμονες συνεχίζουν να κάνουν ανακαλύψεις όχι μόνο με νέες παρατηρήσεις, αλλά και εξερευνώντας το αρχείο που έχει δημιουργηθεί μετά από δεκαετίες εξερεύνησης του διαστήματος.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-detects-first-ever-spin-reversal-of-tiny-comet/ Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα απεικονίζει τον κομήτη 41P, έναν μικροσκοπικό κομήτη της οικογένειας του Δία, καθώς πλησίαζε τον Ήλιο και παγωμένα αέρια άρχισαν να εξαχνώνονται και να εκτοξεύουν υλικό στο διάστημα.

Η NASA ορίζει την κάλυψη για την πρώτη αποστολή Artemis με πλήρωμα γύρω από τη Σελήνη. Μια ποικιλία εκδηλώσεων πριν από την εκτόξευση, την εκτόξευση και την αποστολή για την αποστολή Artemis II της NASA γύρω από τη Σελήνη θα μεταδοθούν διαδικτυακά. Ο οργανισμός στοχεύει όχι νωρίτερα από την Τετάρτη 1η Απριλίου για τη δοκιμαστική πτήση κατά τη διάρκεια ενός παραθύρου δύο ωρών που ανοίγει στις 6:24 μ.μ. EDT, με πρόσθετες ευκαιρίες εκτόξευσης έως τη Δευτέρα 6 Απριλίου.Το Artemis II είναι η πρώτη επανδρωμένη αποστολή της NASA στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis και θα εκτοξευθεί από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα. Θα στείλει τους αστροναύτες της NASA Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch και τον αστροναύτη της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Jeremy Hansen σε ένα ταξίδι περίπου 10 ημερών γύρω από τη Σελήνη. Μεταξύ των στόχων του οργανισμού, θα δοκιμάσει τα συστήματα υποστήριξης ζωής του διαστημοπλοίου Orion για πρώτη φορά με ανθρώπους και θα θέσει τις βάσεις για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές Artemis.Οι ενημερώσεις, οι εκδηλώσεις και η κάλυψη των αποστολών 24/7 θα μεταδίδονται στο κανάλι YouTube του οργανισμού , ενώ η καθεμία από τις εκδηλώσεις θα έχει τη δική της ροή πιο κοντά στην ώρα έναρξής της. Μάθετε πώς να παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.Η ημερομηνία ή/και η ώρα όλων των εκδηλώσεων ενδέχεται να αλλάξουν. Μια πλήρης λίστα με τις δραστηριότητες κάλυψης για το Artemis II είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο: https://go.nasa.gov/4c46fOu Τα ακόλουθα επισημασμένα συμβάντα πριν από την κυκλοφορία και την κυκλοφορία παρατίθενται όλα σε ώρα Ανατολικής Ακτής: Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2:30 μ.μ.: Η ηγεσία του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν, μαζί με την πρόεδρο της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Λίζα Κάμπελ και άλλους ηγέτες, θα υποδεχτούν τους αστροναύτες κατά την άφιξή τους στο NASA Kennedy. Τα μέλη του πληρώματος Artemis II θα απαντήσουν σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων μέσων ενημέρωσης. Κυριακή, 29 Μαρτίου 9:30 π.μ.: Τα μέλη του πληρώματος του Artemis II θα απαντήσουν εικονικά στις ερωτήσεις δημοσιογράφων από την εγκατάσταση καραντίνας τους. 2 μ.μ.: Η NASA θα πραγματοποιήσει συνέντευξη Τύπου για να ενημερώσει για την κατάσταση της εκτόξευσης. Δευτέρα, 30 Μαρτίου 5 μ.μ.: Μετά από μια συνάντηση διαχείρισης της αποστολής, η NASA θα διοργανώσει συνέντευξη Τύπου για να ενημερώσει σχετικά με τις προετοιμασίες εκτόξευσης. Τρίτη, 31 Μαρτίου 1 μ.μ.: Η NASA θα πραγματοποιήσει συνέντευξη Τύπου πριν από την εκτόξευση. Τετάρτη, 1 Απριλίου 7:45 π.μ.: Ξεκινά η κάλυψη των εργασιών ανεφοδιασμού με δεξαμενές για τη φόρτωση προωθητικού στον πύραυλο του συστήματος διαστημικής εκτόξευσης (SLS) της NASA, συμπεριλαμβανομένων εικόνων του πυραύλου και ήχου από έναν σχολιαστή. 12:50 μ.μ.: Ξεκινά η κάλυψη της εκτόξευσης από τη NASA+ . Η κάλυψη θα συνεχιστεί στο YouTube μετά την ανάπτυξη των πτερύγων της ηλιακής συστοιχίας του Orion στο διάστημα.Περίπου δυόμισι ώρες μετά την εκτόξευση, η NASA θα πραγματοποιήσει συνέντευξη Τύπου μετά την εκτόξευση, αφού το ανώτερο στάδιο του πυραύλου SLS εκτελέσει καύση για να στείλει το Orion και το πλήρωμά του σε υψηλή τροχιά γύρω από τη Γη. Κάλυψη αποστολής Η κάλυψη σε πραγματικό χρόνο της NASA θα συνεχιστεί καθ' όλη τη διάρκεια της αποστολής στο YouTube . Ο οργανισμός θα παρέχει επίσης ξεχωριστή ζωντανή ροή απόψεων από το διαστημόπλοιο Orion, εφόσον το επιτρέπει το εύρος ζώνης.Ο οργανισμός θα παρέχει καθημερινές ενημερώσεις για την κατάσταση της αποστολής από το Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον από την Πέμπτη 2 Απριλίου, εκτός από τις 6 Απριλίου, λόγω των δραστηριοτήτων διέλευσης από τη σελήνη.Το πλήρωμα θα συμμετέχει σε ζωντανές συνομιλίες καθ' όλη τη διάρκεια της αποστολής. Η NASA θα παρέχει τις ακριβείς ώρες καθενός από αυτά τα συμβάντα downlink στο ιστολόγιο Artemis και στη σελίδα εκδηλώσεων εκτόξευσης του οργανισμού.Για να συμμετάσχουν εικονικά στις ενημερώσεις, τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να δηλώσουν την συμμετοχή τους το αργότερο δύο ώρες πριν από την έναρξη κάθε ενημέρωσης στο ειδησεογραφικό γραφείο της NASA Johnson στη διεύθυνση: jsccommu@mail.nasa.gov . Έναρξη ιστοσελίδας της NASA, κάλυψη αποστολών Ενημερώσεις κατά την αντίστροφη μέτρηση για την εκτόξευση και καθ' όλη τη διάρκεια της αποστολής θα δημοσιεύονται στο ιστολόγιο της Artemis . Όλες οι πιο πρόσφατες εικόνες θα είναι διαθέσιμες στη διεύθυνση: Artemis II Multimedia Για να παρακολουθήσετε τον Ωρίωνα στο διάστημα, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: nasa.gov/trackartemis Παρακολουθήστε την παρουσίαση εικονικά Το κοινό μπορεί να εγγραφεί για να παρακολουθήσει την εκτόξευση εικονικά. Το πρόγραμμα εικονικών επισκεπτών της NASA για αυτήν την αποστολή περιλαμβάνει επιμελημένους πόρους εκτόξευσης, ειδοποιήσεις σχετικά με σχετικές ευκαιρίες ή αλλαγές και σφραγίδα για το διαβατήριο εικονικού επισκέπτη της NASA μετά την εκτόξευση. Κάλυψη κυκλοφορίας μόνο με ήχο Τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να ακούσουν την ηχητική κάλυψη της μετάδοσης της άρσης βαρελιών και της εκτόξευσης καλώντας στο 256-715-9946, με κωδικό πρόσβασης 682 040 632. Για όσους βρίσκονται στην κομητεία Brevard στην Space Coast, ο ήχος της εκτόξευσης θα είναι επίσης διαθέσιμος στη ραδιοσυχνότητα VHF 146,940 MHz της Υπηρεσίας Πληροφοριών Εκτόξευσης και του Συστήματος Ερασιτεχνικής Τηλεόρασης και στη ραδιοσυχνότητα UHF 444,925 MHz της Λέσχης Ερασιτεχνών Ραδιοφώνων KSC.Η προθεσμία για την πιστοποίηση των μέσων ενημέρωσης για την αυτοπρόσωπη κάλυψη των εκδηλώσεων εκτόξευσης και αποστολών έχει λήξει. Η πολιτική πιστοποίησης των μέσων ενημέρωσης του οργανισμού είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Για ερωτήσεις σχετικά με την πιστοποίηση των μέσων ενημέρωσης στη NASA Kennedy, στείλτε email στη διεύθυνση: ksc-media-accreditat@mail.nasa.gov . Για ερωτήσεις σχετικά με την πιστοποίηση των μέσων ενημέρωσης στη NASA Johnson, στείλτε email στη διεύθυνση: jsccommu@mail.nasa.gov .Για πληροφορίες σχετικά με την απόκτηση ροών δεδομένων, στείλτε email στην ομάδα προγραμματισμού της NASA+ στη διεύθυνση: nasa-dl-nasaplus-programming@mail.nasa.gov .Στο πλαίσιο της Χρυσής Εποχής της καινοτομίας και της εξερεύνησης, η NASA θα στείλει αστροναύτες του Artemis σε ολοένα και πιο δύσκολες αποστολές για να εξερευνήσουν περισσότερο τη Σελήνη για επιστημονικές ανακαλύψεις, οικονομικά οφέλη και να βασιστούν στα θεμέλιά μας για τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Μάθετε περισσότερα για το πρόγραμμα Artemis της NASA επισκεπτόμενοι: https://www.nasa.gov Τα μέλη του πληρώματος του Artemis II (από αριστερά), ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) Jeremy Hansen και οι αστροναύτες της NASA Christina Koch, Victor Glover και Reid Wiseman, βγαίνουν από το κατάλυμα του πληρώματος αστροναυτών εντός του κτιρίου επιχειρήσεων και ελέγχου Neil Armstrong προς τα οχήματα μεταφοράς πληρώματος του Artemis πριν ταξιδέψουν στην εξέδρα εκτόξευσης 39B, στο πλαίσιο μιας δοκιμής ολοκληρωμένων συστημάτων εδάφους στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy στη Φλόριντα στις 20 Σεπτεμβρίου 2023, για να ελέγξουν το χρονοδιάγραμμα του πληρώματος για την ημέρα εκτόξευσης.

Ο Webb καταγράφει τον Κρόνο στο υπέρυθρο. Οι παγωμένοι δακτύλιοι του Κρόνου λάμπουν σε αυτήν την υπέρυθρη εικόνα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA που κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2026. Ο συνδυασμός αυτής της εικόνας με μια άλλη που κατέγραψε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA - η οποία επίσης κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα - παρέχει στους επιστήμονες μια πλουσιότερη, πιο πολυεπίπεδη κατανόηση της ατμόσφαιρας του αέριου γίγαντα.Στην υπέρυθρη εικόνα του Webb, οι δακτύλιοι είναι εξαιρετικά φωτεινοί επειδή αποτελούνται από εξαιρετικά ανακλαστικό υδάτινο πάγο. Επιπλέον, οι πόλοι του Κρόνου εμφανίζονται έντονα γκριζοπράσινοι, υποδεικνύοντας ότι το φως εκπέμπεται σε μήκη κύματος περίπου 4,3 μικρά. Αυτό το χαρακτηριστικό θα μπορούσε να προέρχεται από ένα στρώμα αερολυμάτων μεγάλου υψομέτρου στην ατμόσφαιρα του Κρόνου που σκεδάζει το φως διαφορετικά σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη. Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι η δραστηριότητα του σέλαος, καθώς τα φορτισμένα μόρια που αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μπορούν να παράγουν λαμπερές εκπομπές κοντά στους πόλους. Διαβάστε περισσότερα για αυτήν την εικόνα και τι μπορεί να μας πει, μαζί με του Hubble, για τον Κρόνο. https://science.nasa.gov/missions/webb/nasa-webb-hubble-share-most-comprehensive-view-of-saturn-to-date/ Η NASA Webb και το Hubble μοιράζονται την πιο ολοκληρωμένη εικόνα του Κρόνου μέχρι σήμερα. Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA συνεργάστηκαν για να καταγράψουν νέες εικόνες του Κρόνου, αποκαλύπτοντας τον πλανήτη με εντυπωσιακά διαφορετικούς τρόπους. Παρατηρώντας σε συμπληρωματικά μήκη κύματος φωτός, τα δύο διαστημικά αστεροσκοπεία παρέχουν στους επιστήμονες μια πλουσιότερη, πιο πολυεπίπεδη κατανόηση της ατμόσφαιρας του αέριου γίγαντα.Και τα δύο ανιχνεύουν το ηλιακό φως που ανακλάται από τα ζωνωτά σύννεφα και τις θολές ακτίνες του Κρόνου, αλλά ενώ το Hubble αποκαλύπτει ανεπαίσθητες χρωματικές παραλλαγές σε όλο τον πλανήτη, η υπέρυθρη απεικόνιση του Webb ανιχνεύει σύννεφα και χημικές ουσίες σε πολλά διαφορετικά βάθη στην ατμόσφαιρα, από τα βαθιά σύννεφα έως την αραιή ανώτερη ατμόσφαιρα. Μαζί, οι επιστήμονες μπορούν αποτελεσματικά να «τεμαχίσουν» την ατμόσφαιρα του Κρόνου σε πολλαπλά υψόμετρα, σαν να ξεφλουδίζουν τα στρώματα ενός κρεμμυδιού. Κάθε τηλεσκόπιο αφηγείται ένα διαφορετικό μέρος της ιστορίας του Κρόνου και οι παρατηρήσεις μαζί βοηθούν τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς λειτουργεί η ατμόσφαιρα του Κρόνου ως ένα συνδεδεμένο τρισδιάστατο σύστημα. Και οι δύο συμπληρώνουν προηγούμενες παρατηρήσεις που έγιναν από το διαστημόπλοιο Cassini της NASA κατά τη διάρκεια της μελέτης του συστήματος του Κρόνου από το 1997 έως το 2017.Η εικόνα του Hubble που φαίνεται εδώ τραβήχτηκε στο πλαίσιο ενός προγράμματος παρακολούθησης που διαρκεί περισσότερο από μια δεκαετία και ονομάζεται OPAL (Outer Planet Atmospheres Legacy) τον Αύγουστο του 2024, ενώ η εικόνα Webb τραβήχτηκε λίγους μήνες αργότερα χρησιμοποιώντας το Director's Discretionary Time . Οι πρόσφατα δημοσιευμένες εικόνες αναδεικνύουν χαρακτηριστικά από την έντονη ατμόσφαιρα του Κρόνου. Στην εικόνα του Webb, ένα μακρόβιο ρεύμα πίδακα γνωστό ως « κύματα κορδέλας » ελίσσεται στα βόρεια μέσα γεωγραφικά πλάτη, επηρεασμένο από κατά τα άλλα μη ανιχνεύσιμα ατμοσφαιρικά κύματα. Ακριβώς κάτω από αυτό, μια μικρή κηλίδα αντιπροσωπεύει ένα εναπομείναν υπόλειμμα από τη « Μεγάλη Εαρινή Καταιγίδα » του 2010 έως το 2012. Αρκετές άλλες καταιγίδες που διασκορπίζονται στο νότιο ημισφαίριο του Κρόνου είναι επίσης ορατές στην εικόνα του Webb. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά διαμορφώνονται από ισχυρούς ανέμους και κύματα κάτω από το ορατό κατάστρωμα νεφών, καθιστώντας τον Κρόνο ένα φυσικό εργαστήριο για τη μελέτη της ρευστοδυναμικής υπό ακραίες συνθήκες.Αρκετές από τις αιχμηρές άκρες του εμβληματικού εξαγωνικού ρεύματος του Κρόνου στον βόρειο πόλο του , που ανακαλύφθηκε από το διαστημόπλοιο Voyager της NASA το 1981, είναι επίσης αμυδρά ορατές και στις δύο εικόνες. Παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καιρικά μοτίβα του ηλιακού συστήματος. Η επιμονή του για δεκαετίες υπογραμμίζει τη σταθερότητα ορισμένων μεγάλης κλίμακας ατμοσφαιρικών διεργασιών σε γιγάντιους πλανήτες. Αυτές είναι πιθανώς οι τελευταίες εικόνες υψηλής ανάλυσης που θα δούμε από το διάσημο εξάγωνο μέχρι τη δεκαετία του 2040, καθώς ο βόρειος πόλος θα εισέλθει στον χειμώνα και θα βυθιστεί στο σκοτάδι για 15 χρόνια.Στις υπέρυθρες παρατηρήσεις του Webb, οι πόλοι του Κρόνου εμφανίζονται έντονα γκριζοπράσινοι, υποδεικνύοντας φως που εκπέμπεται σε μήκη κύματος περίπου 4,3 μικρά. Αυτό το ξεχωριστό χαρακτηριστικό θα μπορούσε να προέρχεται από ένα στρώμα αερολυμάτων μεγάλου υψομέτρου στην ατμόσφαιρα του Κρόνου που σκεδάζει το φως διαφορετικά σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη. Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι η δραστηριότητα του σέλαος, καθώς τα φορτισμένα μόρια που αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μπορούν να παράγουν λαμπερές εκπομπές κοντά στους πόλους. Τα τηλεσκόπια Hubble και Webb της NASA έχουν ήδη εξερευνήσει το σέλας του Κρόνου, έχουν παράσχει πληροφορίες για το εντυπωσιακό σέλας του Δία που παρατηρήθηκε επίσης με το Hubble , έχουν επιβεβαιώσει το σέλας του Ουρανού που παρατηρήθηκε το 2011 από το Hubble και έχουν ανιχνεύσει το σέλας του Ποσειδώνα για πρώτη φορά με το Webb.Στην υπέρυθρη εικόνα του Webb, οι δακτύλιοι είναι εξαιρετικά φωτεινοί επειδή αποτελούνται από εξαιρετικά ανακλαστικό πάγο νερού. Και στις δύο εικόνες, βλέπουμε την ηλιόλουστη όψη των δακτυλίων, λίγο λιγότερο στην εικόνα του Hubble, εξ ου και οι σκιές που είναι ορατές από κάτω στον πλανήτη.Υπάρχουν επίσης ανεπαίσθητα χαρακτηριστικά των δακτυλίων, όπως οι ακτίνες και η δομή στον δακτύλιο Β (την παχιά κεντρική περιοχή των δακτυλίων) που εμφανίζονται διαφορετικά μεταξύ των δύο αστεροσκοπείων. Ο δακτύλιος F, ο εξωτερικός δακτύλιος, φαίνεται λεπτός και καθαρός στην εικόνα Webb, ενώ λάμπει μόνο ελαφρώς στην εικόνα Hubble.Η τροχιά του Κρόνου γύρω από τον Ήλιο, σε συνδυασμό με τη θέση της Γης στην ετήσια τροχιά της, καθορίζει την μεταβαλλόμενη γωνία θέασης της όψης και του δακτυλίου του Κρόνου.Αυτές οι παρατηρήσεις του 2024, που ελήφθησαν με διαφορά 14 εβδομάδων, δείχνουν τον πλανήτη να κινείται από το βόρειο καλοκαίρι προς την ισημερία του 2025. Καθώς ο Κρόνος μεταβαίνει στη νότια άνοιξη και αργότερα στο νότιο καλοκαίρι τη δεκαετία του 2030, τα τηλεσκόπια Hubble και Webb θα έχουν προοδευτικά καλύτερες εικόνες αυτού του ημισφαιρίου.Οι παρατηρήσεις του Κρόνου από το Hubble για δεκαετίες έχουν δημιουργήσει ένα αρχείο της εξελισσόμενης ατμόσφαιράς του. Προγράμματα όπως το OPAL, με την ετήσια παρακολούθησή του , επιτρέπουν στους επιστήμονες να παρακολουθούν καταιγίδες, μοτίβα ζωνών και εποχιακές μεταβολές με την πάροδο του χρόνου. Το Webb προσθέτει τώρα ισχυρές δυνατότητες υπέρυθρης ακτινοβολίας σε αυτό το συνεχιζόμενο αρχείο, επεκτείνοντας όσα μπορούν να μετρήσουν οι ερευνητές σχετικά με την ατμοσφαιρική δομή και τις δυναμικές διεργασίες του Κρόνου.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://nasa.gov/webb Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. Για να μάθετε περισσότερα για το Hubble, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://nasa.gov/hubble Συμπληρωματικές όψεις του Κρόνου από τα διαστημικά τηλεσκόπια James Webb και Hubble της NASA δείχνουν έναν δυναμικό πλανήτη με ατμοσφαιρικά χαρακτηριστικά, φεγγάρια σε τροχιά και φωτεινούς δακτυλίους. Αυτή η υπέρυθρη εικόνα του Κρόνου, που τραβήχτηκε στις 29 Νοεμβρίου 2024 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA, δείχνει τους λαμπερούς παγωμένους δακτυλίους και την πολυεπίπεδη ατμόσφαιρά του. Αρκετά φεγγάρια είναι ορατά, συμπεριλαμβανομένων των Ιανού, Διώνης και Εγκέλαδου. Αυτή η φωτογραφία του Κρόνου, που τραβήχτηκε στις 22 Αυγούστου 2024 από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA, αποκαλύπτει την ατμόσφαιρα του πλανήτη με τις απαλές ζώνες και τους εμβληματικούς δακτυλίους του. Αρκετά φεγγάρια είναι επίσης ορατά, με τις ετικέτες Ιανός, Μίμας και Επιμηθέας. Μια ευρύτερη άποψη του Κρόνου από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA δείχνει έξι από τα μεγαλύτερα φεγγάρια του Κρόνου, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου, του Τιτάνα, στο άκρο αριστερά.