Ένας διαστημικός αερόσακος για την προστασία της Γης από ηλιακές καταιγίδες. Μια ιδέα βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας που ειδικοί λένε ότι είναι εφικτή. Ερευνητές προτείνουν τη δημιουργία ενός πρωτοποριακού δορυφορικού συστήματος με την ονομασία StormWall το οποίο θα μπορούσε να προστατεύσει τη Γη από τις καταστροφικές συνέπειες των ισχυρότερων ηλιακών καταιγίδων απέναντι στις οποίες σήμερα δεν διαθέτουμε αποτελεσματική άμυνα.Η ιδέα που ουσιαστικά λειτουργεί σαν ένας γιγαντιαίος «αερόσακος» μπροστά από τον πλανήτη μας θα μπορούσε να αποτρέψει ζημιές αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων και σύμφωνα με τους ειδικούς είναι τεχνικά εφικτή.Τα τελευταία χρόνια η Γη έχει δεχθεί δεκάδες ηλιακές καταιγίδες, καθώς ο Ήλιος βρίσκεται στο μέγιστο της περίπου 11ετούς δραστηριότητάς του γνωστό ως ηλιακό μέγιστο. Τα φαινόμενα αυτά προκαλούνται συνήθως από τεράστια νέφη πλάσματος, τις λεγόμενες στεμματικές εκτινάξεις μάζας (Coronal Mass Ejections – CMEs), οι οποίες συχνά ακολουθούν ισχυρές εκρήξεις στην επιφάνεια του Ήλιου, γνωστές ως ηλιακές εκλάμψεις.Οι ηλιακές καταιγίδες δημιουργούν  το εντυπωσιακό σέλας αλλά προκαλούν προβλήματα στη λειτουργία των τηλεπικοινωνιακών και άλλων δορυφόρων από τους οποίους εξαρτάται ολοένα και περισσότερο ο σύγχρονος ανθρώπινος πολιτισμός ενώ προκαλούν επίσης προβλήματα στα δίκτυα παροχής ηλεκτρικής ενέργειας στη Γη. Οι υπερκαταιγίδες Περίπου μία φορά κάθε εκατό χρόνια ο Ήλιος παράγει μια εξαιρετικά ισχυρή καταιγίδα που οι ειδικοί ονομάζουν «υπερκαταιγίδα» όπως το περίφημο Συμβάν Carrington του 1859. Μια υπερκαταιγίδα οποία είναι κατά πολλές τάξεις μεγέθους ισχυρότερη από μια συνηθισμένη στεμματική εκτίναξη μάζας. Αν ένα αντίστοιχο γεγονός συνέβαινε σήμερα, θα μπορούσε να καταστρέψει σχεδόν όλους τους δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη, να εκθέσει τους αστροναύτες σε θανατηφόρα επίπεδα ακτινοβολίας, να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στα ηλεκτρικά δίκτυα και ακόμη και να διακόψει τη λειτουργία του Διαδικτύου.Σήμερα ο μόνος τρόπος προετοιμασίας απέναντι σε μια τέτοια καταιγίδα είναι η βελτίωση των συστημάτων πρόγνωσης και ο σχεδιασμός ανθεκτικότερων διαστημικών και επίγειων υποδομών. Ωστόσο νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Space Weather» προτείνει μια πολύ πιο ενεργητική προσέγγιση.Οι ερευνητές εισηγούνται την εκτόξευση έξι δορυφόρων, μεγέθους περίπου όσο ένα λεωφορείο, σε γεωσύγχρονη τροχιά σε ύψος περίπου 36.000 χιλιομέτρων πάνω από τη Γη. Σε αυτή την απόσταση, πολύ ψηλότερα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και τους περισσότερους δορυφόρους, το μικρό αυτό σμήνος θα παραμένει σε ετοιμότητα μέχρι να εντοπιστεί η επόμενη μεγάλη ηλιακή υπερκαταιγίδα.Μόλις αυτή ανιχνευθεί οι δορυφόροι θα απελευθερώνουν τεράστιες ποσότητες αερίου στην εξωτερική πλευρά της μαγνητόσφαιρας της Γης δημιουργώντας ένα τεχνητό τείχος πλάσματος που θα απορροφά μέρος της ενέργειας της εισερχόμενης στεμματικής εκτίναξης μάζας και θα την εκτρέπει γύρω από τον πλανήτη. Η αποτροπή Οι προσομοιώσεις της ερευνητικής ομάδας δείχνουν ότι αυτό το «τείχος πλάσματος» μπορεί να μειώσει την ένταση μιας υπερκαταιγίδας περισσότερο από 50%. Αν και δεν θα εξαλείψει πλήρως τον κίνδυνο, θα μπορούσε να αποτρέψει τα χειρότερα σενάρια, λειτουργώντας όπως ένας αερόσακος σε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα.«Είναι σαν να εγκαθιστούμε έναν αερόσακο μέσα στη μαγνητόσφαιρα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Ντάνιελ Γουέλινγκ φυσικός του Διαστήματος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Επειδή σήμερα δεν υπάρχει κανένας πραγματικός τρόπος άμυνας απέναντι σε τέτοιες καταιγίδες οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι απαραίτητο και θα πρέπει να κατασκευαστεί το συντομότερο δυνατό.«Είναι σαν ένα χωριό που βλέπει ένα ποτάμι να πλημμυρίζει. Μπορεί να προβλέψει πότε θα συμβεί αλλά ακόμη καλύτερο είναι να κατασκευάσει ένα προστατευτικό φράγμα. Αυτό ακριβώς προτείνουμε» δήλωσε ο Μπράιαν Γουόλς φυσικός πλάσματος και ειδικός στον διαστημικό καιρό στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Η διαφορά όπως πρόσθεσε είναι ότι «αυτό το προστατευτικό τείχος θα ωφελούσε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη». Πώς θα λειτουργεί το StormWall Όπως αναφέρεται στο Live Science η ιδέα βασίζεται σε έναν φυσικό μηχανισμό άμυνας της ίδιας της Γης. Όταν μια στεμματική εκτίναξη μάζας προσκρούει στη μαγνητόσφαιρα αυτή εξασθενεί προσωρινά επιτρέποντας στην ηλιακή ακτινοβολία να εισέλθει στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και να προκαλέσει το πολικό σέλας. Ταυτόχρονα όμως ιόντα οξυγόνου ανυψώνονται μέσα στη μαγνητόσφαιρα και συσσωρεύονται στην πλευρά της που «βλέπει» προς τον Ήλιο δημιουργώντας μια φυσική προστατευτική φυσαλίδα που μειώνει μέρος της εισερχόμενης ακτινοβολίας.Το StormWall στοχεύει να δημιουργήσει αυτήν ακριβώς την προστατευτική ασπίδα πριν ακόμη φτάσει η ηλιακή καταιγίδα. Για να επιτευχθεί αυτό, οι δορυφόροι θα απελευθερώνουν ποσότητα αντιδραστικού αερίου —όπως βάριο, λίθιο, νάτριο ή ασβέστιο— που αντιστοιχεί περίπου στο φορτίο δώδεκα βυτιοφόρων. Το αέριο θα συγκεντρώνεται στην πλευρά της μαγνητόσφαιρας που βλέπει προς τον Ήλιο και θα ιονίζεται γρήγορα από την ηλιακή ακτινοβολία, σχηματίζοντας ένα τεράστιο νέφος πλάσματος που θα επιβραδύνει και θα εκτρέπει την εισερχόμενη καταιγίδα. Οι προσομοιώσεις Για να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα του συστήματος, οι επιστήμονες προσομοίωσαν τι θα είχε συμβεί κατά τη μεγάλη ηλιακή καταιγίδα του Μαΐου 2024, γνωστή και ως «Καταιγίδα της Ημέρας της Μητέρας». Τότε μια σειρά από στεμματικές εκτινάξεις μάζας έπληξαν τη Γη διαδοχικά  προκαλώντας τη μεγαλύτερη γεωμαγνητική διαταραχή από το 2003.Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι το StormWall θα μπορούσε να είχε μειώσει την ένταση της διαταραχής έως και κατά 84%. «Όταν εφαρμόζεις σωστή φυσική στο πρόβλημα, πραγματικά λειτουργεί. Η ποσότητα υλικού που απαιτείται, καθώς και οι δυνατότητες εκτόξευσης, βρίσκονται ήδη μέσα στα τεχνολογικά μας όρια» δήλωσε ο Γουόλς.Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της πρότασης είναι ότι η συνολική μάζα του αερίου που απαιτείται αντιστοιχεί μόλις στο ένα εκατομμυριοστό της μάζας μιας τυπικής στεμματικής εκτίναξης μάζας, κι όμως μπορεί να μειώσει την ισχύ τη Προκλήσεις και κόστος Πριν όμως το StormWallς γίνει  σχεδόν στο μισό.πραγματικότητα, υπάρχουν αρκετά ζητήματα που πρέπει να διερευνηθούν. Όπως συμβαίνει και με άλλα έργα γεωμηχανικής, υπάρχουν ανησυχίες για πιθανές απρόβλεπτες επιπτώσεις στο περιβάλλον. Οι ερευνητές εκτιμούν πάντως ότι το ιονισμένο αέριο δεν θα επηρεάσει τη μαγνητόσφαιρα ή την ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης. Μετά την ανάπτυξή του, το νέφος πλάσματος θα διαλυθεί γρήγορα και θα παρασυρθεί μακριά από τον πλανήτη από τον ηλιακό άνεμο.Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα είναι το οικονομικό κόστος. Οι δορυφόροι του StormWall, εξοπλισμένοι με τεράστιες δεξαμενές αερίου, θα συγκαταλέγονται στα βαρύτερα διαστημικά οχήματα που έχουν ποτέ εκτοξευθεί και πιθανότατα θα απαιτήσουν τη χρήση υπερβαρέων πυραύλων όπως ο Super Heavy της SpaceX. Αν και δεν υπάρχει ακόμη ολοκληρωμένη οικονομική μελέτη, το συνολικό κόστος εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια.Οι ερευνητές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι το ποσό αυτό είναι μικρό σε σύγκριση με τις πιθανές ζημιές μιας υπερκαταιγίδας. Η ηλιακή καταιγίδα του Μαΐου 2024 προκάλεσε απώλειες περίπου 500 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο στους Αμερικανούς αγρότες, λόγω προβλημάτων στα συστήματα GPS.Αντίθετα, μια καταιγίδα αντίστοιχη με το Συμβάν Carrington εκτιμάται ότι θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιές έως και 3,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Υπάρχει επίσης το γεγονός ότι το StormWall είναι ουσιαστικά σύστημα μίας χρήσης. Αφού αδειάσουν οι δεξαμενές αερίου θα πρέπει να επαναγεμιστούν ή να αντικατασταθούν αυξάνοντας σημαντικά το λειτουργικό κόστος.Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί ανεξάρτητοι ειδικοί θεωρούν ότι η ιδέα είναι τόσο ρεαλιστική όσο και ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Η Άλισον Τζέινς επίστημονας Διαστημικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα χαρακτήρισε την πρόταση «εξαιρετικά καινοτόμο» και εκτίμησε ότι «φαίνεται απολύτως εφικτή στο άμεσο μέλλον».Από την πλευρά του, ο David Sibeck, επικεφαλής του τμήματος Ηλιοφυσικής στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA, δήλωσε: «Αν γνώριζα ότι πλησιάζει μια γεωμαγνητική διαταραχή που συμβαίνει μία φορά στα εκατό χρόνια και θα μπορούσε να καταστρέψει τα ηλεκτρικά δίκτυα τότε σίγουρα θα ήθελα να υπάρχει ένα τέτοιο σύστημα προστασίας» https://www.naftemporiki.gr/techscience/2132230/enas-diastimikos-aerosakos-gia-ti-prostasia-tis-gis-apo-iliakes-kataigides/

Εντοπίστηκε κοντινή υπερ-Γη που είναι πιθανώς φιλική στη ζωή. Βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη του πλανητικού συστήματος στο οποίο βρίσκεται. Αστρονόμοι ανακάλυψαν έναν βραχώδη εξωπλανήτη περίπου δύο φορές μεγαλύτερο από τη Γη σε απόσταση μόλις 25 ετών φωτός ο οποίος περιφέρεται μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη του μητρικού του άστρου, του Gliese 3378.Το Gliese 3378, γνωστό και ως GJ 3378, LHS 1805 ή TIC 322347050, είναι ένας ερυθρός νάνος που βρίσκεται 25 έτη φωτός μακριά στο βόρειο αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης. Ο νέος πλανήτης, ο Gliese 3378b, έχει μάζα περίπου 2,3 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης και ολοκληρώνει μία περιφορά γύρω από το άστρο του σε 21,45 ημέρες.Βρίσκεται μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου του, δηλαδή στην περιοχή όπου ένας πλανήτης μπορεί δυνητικά να αναπτύξει φιλικές στη ζωή συνθήκες με κυριότερη την παρουσία νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνεια του. «Περίπου το 70% των άστρων στον γαλαξία μας είναι ερυθροί νάνοι επομένως αποτελούν τον πιο συνηθισμένο τύπο άστρου. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ποιοι πλανήτες υπάρχουν γύρω από αυτά τα άστρα» δήλωσε ο Δρ. Μάικλ Εντλ αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν.«Αυτός ο πλανήτης είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων. Είναι ένας από τους πιο κοντινούς κοσμικούς γείτονές μας. Τα 25 έτη φωτός ακούγονται σαν τεράστια απόσταση αλλά αν σκεφτούμε ότι ο γαλαξίας μας έχει διάμετρο περίπου 100.000 έτη φωτός τότε ουσιαστικά πρόκειται για τον διπλανό μας γείτονα» λέει ο Δρ. Πολ Ρόμπερτσον αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβαϊν. Οι παρατηρήσεις Για να μελετήσει τον Gliese 3378b η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε το όργανο Habitable-zone Planet Finder, που είναι εγκατεστημένο στο τηλεσκόπιο Hobby-Eberly στο Αστεροσκοπείο McDonald του Τέξας, καθώς και το φασματόμετρο NEID στο τηλεσκόπιο WIYN στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Kitt Peak της Αριζόνα.«Αυτή η υπερ-Γη δέχεται περίπου το 90% της ακτινοβολίας που λαμβάνει η Γη από τον Ήλιο, επομένως βρίσκεται ακριβώς στο ιδανικό σημείο» εξηγεί ο Δρ. Ρόμπερτσον. Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που παραμένουν είναι η φύση της ατμόσφαιρας του Gliese 3378b ή ακόμη και αν διαθέτει ατμόσφαιρα.Ο πλανήτης βρίσκεται ακριβώς στα όρια αυτού που οι ερευνητές αποκαλούν «κοσμική ακτογραμμή» δηλαδή της περιοχής όπου αν ένας πλανήτης βρίσκεται πέρα από αυτήν, η αστρική ακτινοβολία μπορεί να απογυμνώσει την ατμόσφαιρά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στο ηλιακό μας σύστημα είναι ο Άρης ο οποίος σύμφωνα με τους αστρονόμους πιθανότατα διέθετε κάποτε ατμόσφαιρα παρόμοια με της Γης πριν αυτή καταστραφεί από την ηλιακή ακτινοβολία.«Αν η Γη είχε το μέγεθος ενός μήλου, τότε η ατμόσφαιρά της θα είχε περίπου το πάχος της φλούδας του μήλου. Αυτό είναι αρκετό για να διατηρούνται οι κατάλληλες πιέσεις στην επιφάνεια ώστε να μπορεί να υπάρχει υγρό νερό. Είναι επίσης αρκετό ώστε να υπάρχει αναπνεύσιμος αέρας και να παρέχεται ένας βαθμός προστασίας από το σκληρό περιβάλλον ακτινοβολίας του Διαστήματος» λέει ο Δρ. Ρόμπερτσον.Η ανακάλυψη του Gliese 3378b προσθέτει ακόμη έναν υποψήφιο στη λίστα των εξωπλανητών που ενδέχεται να μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή. «Εάν ένας πλανήτης μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη διαθέτει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, τότε υπάρχει σοβαρός λόγος να συνεχιστεί η έρευνα για βιοϋπογραφές, υγρό νερό ή άλλα ίχνη ζωής, τα οποία προϋποθέτουν τόσο την ύπαρξη ατμόσφαιρας όσο και τη σωστή ποσότητα θέρμανσης από το μητρικό άστρο», αναφέρει ο Γκόγκοντ Τζέημς φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβαϊν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2132174/entopistike-kontini-yper-gi-poy-einai-pithanos-filiki-sti-zoi/

Το πρώτο συνθετικό κύτταρο στον κόσμο με πλήρη κύκλο ζωής. … θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στη βιολογική μηχανική. Ενώ πολλά από τα μυστήρια της ζωής παραμένουν άλυτα, οι επιστήμονες μπορούν να περιγράψουν τις βασικές διεργασίες που εκτελεί ένας ζωντανός οργανισμός, οι οποίες περιλαμβάνουν την χρήση ενέργειας, την αναπαραγωγή, την ανάπτυξη και την εξέλιξη. Αν και αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να υλοποιηθούν μεμονωμένα σε ένα εργαστήριο, μέχρι τώρα η ιδέα ενός εντελώς συνθετικού βιολογικού οργανισμού ανήκε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.Οι ερευνητές Kate Adamala και Aaron Engelhart και οι συνεργάτες τους ανέπτυξαν αυτό που περιγράφουν στη νέα επιστημονική δημοσίευσή τους [A Chemically Defined Synthetic Cell Capable Of Growth And Replication], ως το πρώτο συνθετικό κύτταρο στον κόσμο με πλήρη κύκλο ζωής, χτισμένο εξ’ ολοκλήρου από μη ζωντανά χημικά συστατικά. Το κύτταρο που ονομάζεται SpudCell σηματοδοτεί μια σημαντική ανακάλυψη στη βιολογική μηχανική. Με την πάροδο του χρόνου, ίσως προσφέρει λύσεις σε μερικά από τα πιο απαιτητικά προβλήματά μας στην ιατρική και τη μηχανική. Το συνθετικό κύτταρο (ονομάστηκε SpudCell) συναρμολογήθηκε εξ ολοκλήρου από μη ζωντανά χημικά συστατικά, περιέχει τόσο ένα γονιδίωμα όσο και τον μεταβολικό μηχανισμό για να το «διαβάσει». Η κόκκινη μεμβράνη είναι χρωματισμένη με λιπιδική χρωστική. Σύμφωνα με τους συγγραφείς της δημοσίευσης, αποδεικνύεται ότι οι πιο θεμελιώδεις λειτουργίες της ζωής, όπως η ανάπτυξη και η αναπαραγωγή, δεν χρειάζονται κάποια μυστηριώδη μαγική σπίθα. Μεταξύ των χαρακτηριστικών του SpudCell περιλαμβάνονται: ● Η αναπαραγωγή του κύκλου ζωής ενός βιολογικού κυττάρου. Το SpudCell είναι ικανό για επιλογή, αντιγραφή γονιδιώματος, ανάπτυξη, απόκτηση πόρων μέσω τροφοδοσίας και γενετικά κωδικοποιημένη διαίρεση. ● Κυτταρική διαίρεση χωρίς κυτταροσκελετό. Τα φυσικά κύτταρα διαιρούνται χρησιμοποιώντας αυτό που ονομάζεται κυτταροσκελετός, η απουσία ττου οποίου αποτελούσε τροχοπέδη στην έρευνα των συνθετικών κυττάρων. Το SpudCell παρακάμπτει την ανάγκη για κυτταροσκελετό με πρωτεΐνες που συσσωρεύονται στην επιφάνεια της μεμβράνης μέχρι η μηχανική πίεση να αναγκάσει τη μεμβράνη να διαχωριστεί. ● Επιλογή και ανταγωνισμός. Οι ερευνητές εισήγαγαν μια γενετική αλλαγή που αύξησε την παραγωγή της πρωτεΐνης σύντηξης, με αποτέλεσμα τα κύτταρα να αναπτύσσονται γρηγορότερα και να παράγουν περισσότερους απογόνους. Μετά από πέντε γενιές, η ταχύτερα αναπτυσσόμενη παραλλαγή είχε επικρατήσει της αρχικής. Υπό συνθήκες σπανιότητας θρεπτικών συστατικών, το πλεονέκτημα αυξήθηκε, αποδεικνύοντας ότι η επιλογή και ο ανταγωνισμός μπορούν να λειτουργήσουν σε ένα πλήρως συνθετικό χημικό σύστημα.Το DNA λειτουργεί σαν ένα «εγχειρίδιο οδηγιών» για κάθε ζωντανό οργανισμό. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, το ανθρώπινο γονιδίωμα αποτελείται από περίπου 3 δισεκατομμύρια βασικά δομικά στοιχεία (ζεύγη βάσεων). Μέχρι τώρα, οι βιολόγοι είχαν προτείνει ως πιθανή ελάχιστη εκτίμηση ότι το μικρότερο δυνατό «εγχειρίδιο» για να λειτουργήσει ένα ζωντανό κύτταρο θα χρειαζόταν τουλάχιστον 113.000 τέτοια στοιχεία. Όμως, το γονιδίωμα του SpudCell είναι ακόμα μικρότερο, διαθέτοντας μόλις 90.000.Επιπλέον, αντί όλες αυτές οι οδηγίες να βρίσκονται μαζεμένες σε ένα ενιαίο χρωμόσωμα, είναι χωρισμένες σε επτά μικρότερα, ανεξάρτητα κομμάτια DNA (τα πλασμίδια). Αυτή η πρακτική σχεδίαση σε «ενότητες» επιτρέπει στην επιστημονική ομάδα να προγραμματίζει την κάθε λειτουργία του κυττάρου ξεχωριστά. Με την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας, το SpudCell και οι μελλοντικές εκδοχές του θα μπορούν να εκτελούν όλο και πιο πολύπλοκες λειτουργίες και συμπεριφορές.Μένει πολλή δουλειά για να μετατραπεί η κατασκευή μεμονωμένων SpudCells σε μια πραγματική βιομηχανική γραμμή παραγωγής. Τα επτά πλασμίδια DNA του κυττάρου πρέπει να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο, πιο σταθερό γονιδίωμα και πρέπει να κατασκευαστεί περαιτέρω μοριακός μηχανισμός. Τα περισσότερα από τα βιομηχανικά προϊόντα από τα οποία εξαρτιόμαστε – φάρμακα, υλικά, βιομηχανικά χημικά – απαιτούν μοριακές μετατροπές που επί του παρόντος επιτυγχάνουμε χρησιμοποιώντας φυσικά κύτταρα ή χρησιμοποιώντας βιομηχανική χημεία με τεράστιο ενεργειακό κόστος. Τα κύτταρα που κατασκευάζονται από το μηδέν θα μπορούσαν να εκτελέσουν μοριακές μετατροπές που η βιομηχανική χημεία δεν μπορεί. Αυτό θα μπορούσε αρχικά να μεταμορφώσει τη μοριακή ιατρική, δημιουργώντας ακριβή θεραπευτικά μόρια, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων που ενσωματώνουν αμινοξέα τα οποία η εξέλιξη δεν χρησιμοποίησε ποτέ. Θα μπορούσαμε να δούμε υλικά που «καλλιεργούνται», αντί να συντίθενται, και προσεγγίσεις παραγωγής που λειτουργούν σε βιολογικές και όχι σε βιομηχανικές θερμοκρασίες.Στην βάση όλων αυτών βρίσκεται ένα σύστημα που μπορούμε επιτέλους να σχεδιάσουμε και να ελέγξουμε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια από ότι τα περισσότερα φυσικά κύτταρα, κάτι που το SpudCell φιλοδοξεί να κάνει πραγματικότητα. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: World’s first synthetic cell with a complete life cycle could revolutionize biological engineering – https://twin-cities.umn.edu/news-events/worlds-first-synthetic-cell-complete-life-cycle-could-revolutionize-biological Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι κατασκεύασαν ένα συνθετικό κύτταρο «από το μηδέν»