Το SpaceX Crew-12 προσδέθηκε στον σταθμό ξεκινώντας μια αποστολή μεγάλης διάρκειας. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) Σόφι Αντενότ και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, έφτασαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, καθώς το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon έδεσε με το τροχιακό συγκρότημα στις 3:15 μ.μ. EST. Αφού το Dragon συνδέθηκε με το διαστημικό λιμάνι της μονάδας Harmony του σταθμού, το πλήρωμα στο Dragon και ο σταθμός ξεκίνησαν τους τυπικούς ελέγχους διαρροών και την συμπίεση μεταξύ του διαστημικού σκάφους και του σταθμού, προετοιμάζοντας το άνοιγμα της καταπακτής, που έχει προγραμματιστεί για τις 5 μ.μ. περίπου. Η ζωντανή κάλυψη της NASA συνεχίζεται στο  NASA+ ,  το Amazon Prime και το  κανάλι YouTube του οργανισμού  . Μάθετε πώς να  παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA  μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.  Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/14/spacex-crew-12-docks-to-station-beginning-long-duration-mission/ Το SpaceX Dragon, που μεταφέρει τέσσερα μέλη του πληρώματος 12, πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να προσδεθεί στη θύρα της μονάδας Harmony που βλέπει στο διάστημα.     Οι καταπακτές του Δράκου ανοίγουν, το πλήρωμα-12 εισέρχεται στον σταθμό και ενώνεται με την αποστολή 74 Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) Σόφι Αντενότ και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, εισήλθαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, αφού άνοιξαν τις καταπακτές στις 5:14 μ.μ. EST μεταξύ του διαστημικού σταθμού και του διαστημοπλοίου SpaceX Dragon. Οι Meir, Hathaway, Adenot και Fedyaev εντάσσονται τώρα στο πλήρωμα της Αποστολής 74, συμπεριλαμβανομένου του αστροναύτη της NASA Chris Williams και των κοσμοναυτών της Roscosmos Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev που βρίσκονται ήδη στο εργαστήριο σε τροχιά. Η ζωντανή κάλυψη της NASA συνεχίζεται μέσω της τελετής υποδοχής στο  NASA+ ,  το Amazon Prime και το  κανάλι YouTube του οργανισμού  . Μάθετε  πώς να παρακολουθείτε  περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.  Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/14/dragon-hatches-open-crew-12-enters-station-and-joins-expedition-74/ Η Αποστολή 74 καλωσορίζει τα μέλη του πληρώματος SpaceX-12 της NASA στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μπροστά από αριστερά διακρίνονται ο Andrey Fedyaev της Roscosmos, ο Jack Hathaway και η Jessica Meir, και οι δύο από τη NASA, και η Sophie Adenot από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Πίσω διακρίνονται ο Sergey Kud-Sverchkov της Roscosmos, ο Chris Williams της NASA και ο Sergei Mikaev της Roscosmos.     Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Το Progress MS-33 ξεκινά τις προετοιμασίες για την πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Οι συνάδελφοί μας στο Μπαϊκονούρ έχουν αρχίσει την προετοιμασία του φορτηγού πλοίου για την πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το Progress MS-33 βρίσκεται σε αποθήκευση από τα τέλη του 2025. Μετά την αποθήκευση, οι ειδικοί της RSC Energia επιθεώρησαν την κατάσταση των ενσωματωμένων συστημάτων και των ηλιακών συλλεκτών του φορτηγού πλοίου. Τους επόμενους μήνες, το πλοίο θα υποβληθεί σε: 🔻 τελικούς ελέγχους εξοπλισμού· 🔻 ανεφοδιασμό με εξαρτήματα προωθητικού· 🔻 σύνδεση με το διαμέρισμα μεταφοράς· 🔻 τοποθέτηση του φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου· 🔻 και, τέλος, συναρμολόγηση με το όχημα εκτόξευσης. Το πλοίο θα παραδώσει περίπου 2.500 κιλά φορτίου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23955

Χαρτογραφήθηκε άγνωστο είδος σεισμών στα έγκατα της Γης. Θα αποκαλυφθούν οι δυνάμεις πίσω από όλους τους σεισμούς. Επιστήμονες του Στάνφορντ δημιούργησαν τον πρώτο ολοκληρωμένο παγκόσμιο χάρτη ενός ασυνήθιστου τύπου σεισμού που αρχίζει βαθιά μέσα στον μανδύα της Γης αντί για τον φλοιό.Ο μανδύας βρίσκεται ανάμεσα στον λεπτό εξωτερικό φλοιό του πλανήτη και τον λιωμένο πυρήνα του. Χαρτογραφώντας τα σημεία όπου συμβαίνουν αυτά τα σπάνια φαινόμενα, οι ερευνητές απέκτησαν ένα νέο εργαλείο για να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργούν οι σεισμοί του μανδύα και τι μπορούν να αποκαλύψουν για τις δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από όλους τους σεισμούς.Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Science» οι ηπειρωτικοί σεισμοί του μανδύα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο αλλά συγκεντρώνονται σε ορισμένες περιοχές. Μεγάλα συμπλέγματα εμφανίζονται κάτω από τα Ιμαλάια στη νότια Ασία και κοντά στο Στενό του Βερίγγειου ανάμεσα στην Ασία και τη Βόρεια Αμερική, λίγο νοτιότερα από τον Αρκτικό Κύκλο. Η μελέτη αυτών των βαθιών γεγονότων μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για το όριο μεταξύ φλοιού και μανδύα καθώς και για τη συμπεριφορά του άνω μανδύα ο οποίος αποτελεί την πηγή του ηφαιστειακού μάγματος που εν μέρει κινεί τις τεκτονικές πλάκες.«Μέχρι αυτή τη μελέτη δεν είχαμε μια σαφή παγκόσμια εικόνα για το πόσοι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα συμβαίνουν πραγματικά και πού συμβαίνουν. Με αυτό το νέο σύνολο δεδομένων μπορούμε να αρχίσουμε να διερευνούμε τους διάφορους τρόπους με τους οποίους ξεκινούν αυτοί οι σπάνιοι σεισμοί μανδύα» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Σικι Άξελ Γουάνγκ πρώην διδακτορικός φοιτητής στο εργαστήριο του καθηγητή γεωφυσικής Σάιμον Κλέμπερερ στη Σχολή Βιωσιμότητας Doerr του Στάνφορντ.Επειδή προέρχονται τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια οι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα σπάνια προκαλούν αισθητή δόνηση ή θέτουν άμεσο κίνδυνο για τους ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά η κατανόηση του πώς και γιατί συμβαίνουν μπορεί να προωθήσει αρκετούς τομείς της γεωεπιστήμης. Αυτή η γνώση ενδέχεται τελικά να βελτιώσει την κατανόηση των κινδύνων που συνδέονται με τους συνηθέστερους, επιφανειακούς σεισμούς.«Παρόλο που γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές ότι οι σεισμοί συμβαίνουν όταν απελευθερώνεται τάση κατά μήκος ρηγμάτων, δεν κατανοούμε καλά γιατί ένας συγκεκριμένος σεισμός συμβαίνει σε ένα συγκεκριμένο σημείο και ποιοι είναι οι βασικοί μηχανισμοί πίσω από αυτόν. Οι σεισμοί μανδύα προσφέρουν έναν νέο τρόπο να εξερευνήσουμε την προέλευση των σεισμών και την εσωτερική δομή της Γης πέρα από τους συνηθισμένους σεισμούς του φλοιού» λέει ο Κλέμπερερ. Πάνω και κάτω από το φλοιό Ο φλοιός της Γης είναι σχετικά ψυχρός και εύθραυστος, ενώ ο μανδύας που βρίσκεται από κάτω είναι θερμότερος και αποτελείται από πυκνό, ημιστερεό πέτρωμα. Με πάχος περίπου 2,900 χιλιομέτρων ο μανδύας αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού του πλανήτη. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον φλοιό και τον μανδύα ονομάζεται ασυνέχεια Μοχοροβίτσιτς, γνωστή και ως «Μόχο».Οι επιστήμονες αναρωτιούνται εδώ και καιρό αν ο μανδύας που συμπεριφέρεται περισσότερο σαν αργά ρέον στερεό παρά σαν άκαμπτο πέτρωμα μπορεί να προκαλέσει σημαντικούς σεισμούς. Οι περισσότεροι ηπειρωτικοί σεισμοί ξεκινούν σε βάθη περίπου 10 έως 30 χιλιομέτρων δηλαδή πολύ πάνω από το Μόχο μέσα στον φλοιό. Μια σημαντική εξαίρεση εμφανίζεται στις ζώνες καταβύθισης όπου βαρύτερες ωκεάνιες πλάκες βυθίζονται κάτω από ελαφρύτερες ηπειρωτικές και μπορούν να προκαλέσουν σεισμούς σε βάθη εκατοντάδων χιλιομέτρων.Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, σεισμολογικά όργανα έχουν εντοπίσει εστίες σεισμών πολύ βαθύτερα κάτω από ηπειρωτικές περιοχές που βρίσκονται μακριά από ζώνες καταβύθισης. Αυτές οι ύποπτες εστίες κάτω από το Μόχο έχουν εντοπιστεί έως και 80 χιλιόμετρα κάτω από αυτό, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα για το πώς μπορούν να συμβαίνουν σεισμοί μέσα στον ίδιο τον μανδύα. Χάρτης ηπειρωτικών σεισμών μανδύα Την τελευταία δεκαετία, αυξανόμενα στοιχεία έχουν πείσει τους περισσότερους επιστήμονες ότι ένας μικρός αριθμός σεισμών πράγματι ξεκινά στον μανδύα. Αυτά τα γεγονότα φαίνεται να είναι πολύ λιγότερο συχνά από τους σεισμούς του φλοιού, ίσως περίπου 100 φορές σπανιότερα. Παρ’ όλα αυτά, η επιβεβαίωση ότι ένας συγκεκριμένος σεισμός προήλθε από τον μανδύα ήταν δύσκολη λόγω περιορισμένων και ελλιπών δεδομένων.Για να αντιμετωπίσουν αυτή την πρόκληση, ο Wang και ο Klemperer ανέπτυξαν μια τεχνική που συγκρίνει δύο διαφορετικά είδη σεισμικών κυμάτων. Οι σεισμοί και άλλες διαταραχές στέλνουν αυτές τις δονήσεις να ταξιδεύουν μέσα στον πλανήτη, κάνοντας τη Γη να αντηχεί σαν καμπάνα που έχει χτυπηθεί.Ο ένας τύπος είναι γνωστός ως κύματα Sn ή «κύματα καλύμματος». Πρόκειται για εγκάρσια κύματα που κινούνται κατά μήκος του ανώτερου τμήματος του μανδύα, μιας περιοχής που αποκαλείται «κάλυμμα». Ο δεύτερος τύπος, τα κύματα Lg, αποτελείται από δονήσεις υψηλής συχνότητας που διαδίδονται αποτελεσματικά μέσα στον φλοιό. Μετρώντας τη σχετική ισχύ αυτών των δύο τύπων κυμάτων, οι ερευνητές μπορούν να προσδιορίσουν αν ένας σεισμός ξεκίνησε στον φλοιό ή βαθύτερα στον μανδύα.«Η προσέγγισή μας αλλάζει πλήρως το παιχνίδι, γιατί πλέον μπορείς να εντοπίσεις έναν σεισμό μανδύα αποκλειστικά με βάση τις κυματομορφές», δήλωσε ο Wang. Πολλά σπάνια φαινόμενα Η ομάδα ανέλυσε αρχεία από σεισμολογικούς σταθμούς παρακολούθησης σε όλο τον κόσμο και έλαβε υπόψη πρόσθετες λεπτομέρειες όπως το πάχος του φλοιού. Ξεκινώντας από περισσότερους από 46,000 καταγεγραμμένους σεισμούς, περιόρισαν τη λίστα σε 459 ηπειρωτικούς σεισμούς μανδύα που έχουν συμβεί από το 1990.Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτός ο αριθμός πιθανότατα υποεκτιμά το πραγματικό σύνολο. Η επέκταση των σεισμολογικών δικτύων, ιδίως σε απομακρυσμένες περιοχές όπως το Θιβετιανό Οροπέδιο βόρεια των Ιμαλαΐων πιθανόν να αποκαλύψει πολλούς περισσότερους σεισμούς μανδύα. Ο Κλέμπερερ έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της καριέρας του στη μελέτη της σεισμικής δραστηριότητας σε αυτή την απομονωμένη περιοχή. Οι πρώτες ενδείξεις ηπειρωτικών σεισμών μανδύα εκεί ενέπνευσαν αργότερα τον Γουάνγκ να εξερευνήσει το φαινόμενο σε μεγαλύτερο βάθος.Πλέον εξοπλισμένοι με έναν αυξανόμενο κατάλογο επιβεβαιωμένων σεισμών μανδύα και μια αξιόπιστη μέθοδο εντοπισμού τους οι ερευνητές σχεδιάζουν να διερευνήσουν πώς ξεκινούν αυτοί οι ασυνήθιστοι σεισμοί. Μερικοί φαίνεται να είναι μετασεισμοί που προκαλούνται από σεισμικά κύματα τα οποία διαδίδονται προς τα έξω από σεισμούς του φλοιού. Άλλοι μπορεί να προέρχονται από θερμικά προκαλούμενη συναγωγή μέσα στον μανδύα, καθώς αυτός κυκλοφορεί και ανακυκλώνει καταβυθισμένες πλάκες του φλοιού της Γης.Καθώς η έρευνά τους συνεχίζεται, η ομάδα του Στάνφορντ αναμένει να αποκτήσει βαθύτερη εικόνα για τις διεργασίες που εκτυλίσσονται πολύ κάτω από την επιφάνεια και να αναπτύξει μια σαφέστερη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του εσωτερικού της Γης.«Οι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα μπορεί να αποτελούν μέρος ενός εγγενώς αλληλένδετου σεισμικού κύκλου, τόσο στον φλοιό όσο και στον άνω μανδύα. Θέλουμε να κατανοήσουμε πώς αυτά τα στρώματα του κόσμου μας λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα» εξηγεί ο Γουάνγκ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2072964/chartografithike-agnosto-eidos-seismon-sta-egkata-tis-gis/

Η τεχνητή νοημοσύνη ως αποδιοπομπαίος τράγος. Ποιες είναι οι παγίδες της ενοχοποίησης της τεχνολογίας ΑΙ για δικά μας λάθη. Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας μια παράδοξη αντίφαση έρχεται ολοένα και συχνότερα στην επιφάνεια. Όταν ένας άνθρωπος διαπράττει ένα κακό χρησιμοποιώντας ένα απλό εργαλείο όπως είναι ένα μαχαίρι, ένα όπλο ή ένα αυτοκίνητο, σπάνια κατηγορούμε το ίδιο το αντικείμενο. Η ευθύνη αποδίδεται στον δράστη, στον άνθρωπο που είχε την πρόθεση και τον έλεγχο. Όταν όμως στο προσκήνιο εμφανίζεται η τεχνητή νοημοσύνη η στάση μας αλλάζει. Ξαφνικά η AI παρουσιάζεται ως ο «ένοχος»: ένας αόρατος, απρόσωπος μηχανισμός – δράστης που «πήρε λάθος απόφαση» και προκάλεσε ζημιά.Γιατί αυτή η διαφορετική μεταχείριση; Είναι πράγματι η Τεχνητή Νοημοσύνη υπεύθυνη για τις πράξεις της ή μήπως η ενοχοποίησή της λειτουργεί ως ένα βολικό άλλοθι, που μας απαλλάσσει από τις δικές μας ευθύνες; Στην καθημερινή λογική, αλλά και στο νομικό μας σύστημα, τα εργαλεία θεωρούνται άψυχα αντικείμενα. Δεν διαθέτουν βούληση, συνείδηση ή πρόθεση. Ένα μαχαίρι δεν «αποφασίζει» να τραυματίσει κάποιον, αλλά ο άνθρωπος που το κρατά είναι αυτός που φέρει την ηθική και νομική ευθύνη.Αυτή η αντίληψη έχει βαθιές φιλοσοφικές ρίζες. Ο Αριστοτέλης στο «Ηθικά Νικομάχεια» απέδιδε την ηθική ευθύνη μόνο σε όντα με ελεύθερη βούληση, ικανά να επιλέξουν συνειδητά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Αιώνες αργότερα ο Κάντ τόνισε ότι η πρόθεση αποτελεί το κλειδί της ηθικής αξιολόγησης. Χωρίς πρόθεση δεν υπάρχει ηθικό σφάλμα. Το ίδιο ισχύει και στο ποινικό δίκαιο: ακόμη και όταν ένα εργαλείο είναι ελαττωματικό η ευθύνη αποδίδεται σε ανθρώπους δηλαδή στον κατασκευαστή, στον σχεδιαστή, στον χρήστη. Ποτέ στο ίδιο το αντικείμενο.Το ίδιο το αντικείμενο δεν μπορεί ούτε να δικαστεί ούτε να «διορθώσει»  από μόνο του τη συμπεριφορά του. Η κατηγορία ενός εργαλείου θα ήταν τόσο παράλογη όσο και η δίκη ενός σφυριού επειδή στραβώθηκε ένα καρφί. Κι όμως αυτό ακριβώς μοιάζουμε να κάνουμε όταν μιλάμε για την τεχνητή νοημοσύνη. Γιατί η AI μας μπερδεύει Η τεχνητή νοημοσύνη ωστόσο δεν μοιάζει με τα παραδοσιακά εργαλεία. Τα σύγχρονα συστήματα AI μαθαίνουν από δεδομένα προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους και λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς άμεση ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα αυτόνομο όχημα που στρίβει λάθος ή ένας αλγόριθμος που αποκλείει άδικα έναν πολίτη από ένα κοινωνικό επίδομα δημιουργούν την αίσθηση ότι «κάποιος» έδρασε. Και αυτός ο «κάποιος» μοιάζει να είναι η ίδια η AI.Εδώ γεννιέται η σύγχυση. Παρότι η AI δεν έχει συνείδηση ή ηθική πρόθεση, τα αποτελέσματα της λειτουργίας της μοιάζουν με ανθρώπινες πράξεις. Της αποδίδουμε, σχεδόν ασυναίσθητα, χαρακτηριστικά ηθικού υποκειμένου. Γνωστοί σύγχρονοι φιλόσοφοι όπως ο Ντάνιελ Ντένετ έχουν επισημάνει ότι τέτοια συστήματα λειτουργούν «σαν να έχουν στόχους» γεγονός που μας ωθεί να τους αποδίδουμε ιδιότητες ηθικού πράκτορα. Έτσι τα όρια μεταξύ εργαλείου και δρώντος υποκειμένου θολώνουν επικίνδυνα. Όμως πρόκειται για ψευδαίσθηση. Η AI δεν αποφασίζει με την ανθρώπινη έννοια. Εκτελεί επιλογές μέσα σε πλαίσια που έχουν ορίσει άνθρωποι. AI, ζώα και ιδιοκτήτες Ίσως μια πιο εύστοχη αναλογία να είναι αυτή με τα ζώα. Ένα σκυλί μπορεί να δαγκώσει από φόβο ή ένστικτο αλλά η κοινωνία δεν θεωρεί υπεύθυνο το ζώο. Η ευθύνη βαραίνει τον ιδιοκτήτη που δεν το εκπαίδευσε σωστά ή δεν το έλεγξε. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη. Η ευθύνη δεν μπορεί να αποκοπεί από τους ανθρώπους που τη σχεδίασαν, την εκπαίδευσαν και την έθεσαν σε χρήση. Παρ’ όλα αυτά στο δημόσιο λόγο ακούμε όλο και συχνότερα φράσεις όπως «φταίει ο αλγόριθμος» ή «η AI έκανε λάθος».Πρόκειται για μια γλωσσική μετατόπιση που δεν είναι αθώα. Μεταφέρει την ευθύνη από τα ανθρώπινα χέρια σε μια αφηρημένη τεχνολογική οντότητα και αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες: τις επιλογές σχεδιασμού, τα δεδομένα εκπαίδευσης, τα οικονομικά, επιχειρηματικά και πολιτικά κίνητρα. Η εύκολη ενοχοποίηση και οι κίνδυνοι Η ενοχοποίηση της AI λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός αποφυγής ευθύνης. Είναι πιο εύκολο να πούμε ότι «έφταιξε η τεχνολογία» παρά να αναγνωρίσουμε ανθρώπινα λάθη, αμέλειες ή ηθικές παραλείψεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η AI γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος, ένα βολικό άλλοθι σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται να αναλάβει συλλογικά τις συνέπειες της προόδου του και των επιλογών του.Υπάρχουν βέβαια φωνές που υποστηρίζουν ότι στο μέλλον η AI θα πρέπει να αποκτήσει ηθική και νομική αυτονομία. Όμως, όσο τα συστήματα αυτά παραμένουν δημιουργήματα ανθρώπινου σχεδιασμού, χωρίς συνείδηση και πραγματική πρόθεση, μια τέτοια συζήτηση μοιάζει πρόωρη και ενδεχομένως επικίνδυνη. Ένας καθρέφτης των επιλογών μας Η διαφορετική μεταχείριση της τεχνητής νοημοσύνης αποκαλύπτει τελικά κάτι βαθύτερο: τα όρια της ηθικής μας σε έναν κόσμο ταχύτατης τεχνολογικής εξέλιξης. Αντί να κατηγορούμε την AI, οφείλουμε να ενισχύσουμε τη λογοδοσία εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Στους δημιουργούς, στους φορείς και στους χρήστες της.Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ούτε εχθρός ούτε σωτήρας. Είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τις επιλογές, τις αξίες και τις ευθύνες μας. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι «αποφασίζει» η AI, αλλά τι αποφασίζουμε εμείς όταν τη δημιουργούμε και τη χρησιμοποιούμε. Και αυτή η απάντηση παραμένει, τελικά, βαθιά ανθρώπινη. *Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2072754/i-techniti-noimosyni-os-apodiopompaios-tragos/